Κοντεύει τα πέντε, είναι πανέξυπνος, είναι “αστειούλης” όπως λέει η φίλη του στο σχολείο, είναι τρυφερός κι αγαπησιάρης. Είναι ισχυρογνώμων και καταφερτζής, είναι ακούραστος και αεικίνητος, είναι ευγενής και περιποιητικός. Είναι ο πρωτότοκός μου και είναι το τέλειο παιδί μου…Περπατάμε στο δρόμο, ενώ έχει βρέξει κι ο δρόμος έχει λάσπες.
Δημήτρης: Μαμά, να σου πω μια ιστολία;

Εγώ: Πες μου παιδί μου.
Δ: Παλιά παλιά, όταν υπήχαν νεινόσαβοι, πεπατούσαν στις λάσπες και μετά άφηναν λίχνη!
Ε: Όχι λίχνη, ί-χνη Δημήτρη μου.
Δ: Παλιά παλιά μαμά, όταν υπήχαν νεινόσαβοι, πεπατούσαν στις λάσπες και μετά άφηναν λί-χνη!
Ε: Όχι λί-χνη Δημήτρη μου, κοίταξέ με, ί-χνη.
Δ: Παλιά παλιά μαμά, (κάνει μια μικρή παύση ενώ συνεχίζει να περπατάει) όταν υπήχαν νεινόσαβοι, πεπατούσαν στις λάσπες και μετά άφηναν πατημασιές! (Πάρε απάντηση, μαμά).

Έχουμε μαλώσει. Ενώ πλένω τα πιάτα κι εκείνος (φαινομενικά) παίζει, μου λέει:
Δ: Είμαι κακό παιδί.
Ε: Δεν είσαι κακό παιδί, είσαι άτακτος. Δεν υπάρχουν κακά παιδιά.
Δ: Αφού με μάλωσες.
Ε: Σε μάλωσα γιατί σου είπα κάτι πολλές φορές κι εσύ δεν είσαι συνεργάσιμος. Αυτό δεν σημαίνει ότι είσαι κακό παιδί.
Δ: Τότε είμαι χαζός;
Ε: Όχι, δεν είσαι χαζός. Γιατί, σε είπε κανένας χαζό; 
Δ: Όχι, αφού δεν σε ακούω αλλά. (το βάζει στο τέλος της πρότασης πάντα)
Ε: Άτακτος είσαι, όχι χαζός ούτε κακός. Αν εσύ είσαι κακός, τότε αυτό θα είναι επειδή εγώ είμαι κακή μαμά.
Το σκέφτεται και δεν μου μιλάει για λίγο. Μετά έρχεται, μ’ αγκαλιάζει απ’ τη μέση και λέει: Να σου πω κάτι; Είσαι η πιο καλυτερότερη μαμά του κόσμου.
Κι εγώ μένω να αναρωτιέμαι… Κατάλαβε;


Παραπατάω, χτυπάω το πόδι μου και κάθομαι κάτω απ’ τον πόνο. Τα μάτια μου δακρύζουν και με βλέπει. Έρχεται κοντά, δίνει μια κλωτσιά στον καναπέ και του λέει: Χαζοκαναπέ! Έκανες τη μαμά μου να κλαίει! Μην κλαις μαμάκα, όλοι σ’ αγαπάμε! Κι εγώ σ’ αγαπάω, κι ο μπαμπάς σ’ αγαπάει, κι ο μπέμπης… Μόνο ο καναπές δεν σ’ αγαπάει! (Είπα κι εγώ… μα όλοι;;;)

Παίζει με τον αδερφό του, ο οποίος έχει μάθει να βγάζει την πάνα του και να τριγυρνάει τσίτσιδος μέχρι να του έρθει το πιπί του. Ο μικρός τσιτσιδώνεται κι ακούω το Δημήτρη να γελάει. “Μαμάααα! Αυτό το κωλί, είναι για δάγκωμα! Τώρα να σε πιάσω!” 
Και ξεκινάει να κυνηγάει το μικρό, που απ’ τη χαρά του για το παιχνίδι αρπάζει την πάνα στην αγκαλιά, κι αρχίζει να τρέχει γύρω απ’ το τραπέζι ενώ του φεύγει το πιπί…
Χαρά η μανούλα…

Και οι μέρες μας περνάνε, και μεγαλώνουμε παρέα. Ελπίζω ότι μεγαλώνουμε καλά…


Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

Write A Comment

Scroll Up
0 Shares
Share
Pin
Tweet
+1
Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org