Καμιά φορά η αιωνιότητα διαρκεί μόνο μερικά δευτερόλεπτα. Ένα κοίταγμα, ένα βλέμμα (όσοι κεραυνοβολήθηκαν από έρωτα με καταλαβαίνουν απόλυτα), μια μυρωδιά, μια γεύση… και νιώθεις να μεταφέρεσαι αλλού. Όταν διάβαζα για πανελλήνιες είχα δίπλα μου ένα τριαντάφυλλο (είχαμε γεμάτο τον κήπο μας τότε) πιστεύοντας ότι η μυρωδιά του θα με κάνει να θυμηθώ πιο εύκολα όταν θα πρέπει να γράψω. Είχα δίκιο. Οι εξετάσεις πέρασαν, πέρασε η σχολή, πέρασαν άλλα διαβάσματα, άνοιξα άλλους κύκλους και τους έκλεισα, η μυρωδιά αυτή όμως ακόμη καλά “τυπωμένη” στο μυαλό μου. Αν μυρίσω τριαντάφυλλο έρχεται μπροστά μου ολοκάθαρη η εικόνα της σελίδας, κι ας μην θυμάμαι πια λέξη απ’ ό,τι έγραφε…

 
Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Έρχονται Χριστούγεννα.
 
Η εβδομάδα που πέρασε ήταν τόσο γεμάτη και κουραστική που ήθελα μόνο να κλείσω τα μάτια κάποιες στιγμές και να μεταφερθώ πίσω, σε άλλα Χριστούγεννα. Τότε που ήμουν παιδί και σηκωνόμασταν το πρωί να πάμε για τα κάλαντα. Που μετρούσαμε με αγωνία τα λεφτά μας το μεσημέρι για να δούμε τί δώρα μπορούσαμε να πάρουμε για τη μαμά και το μπαμπά. Που μας γλύκαιναν οι περισσότεροι με κουραμπιέδες και μελομακάρονα, που μας έδιναν καρύδια και σοκολατίτσες (αυτές τις ΙΟΝ τις λεπτές, τις μακρόστενες, που έκαναν δυο δραχμές η μία, τις θυμάστε; Τις θυμάμαι μέχρι που πήγα δευτέρα δημοτικού… μετά τί απέγιναν; Καμιά σοκολάτα, ποτέ ξανά, δεν είχε γεύση ίδια με κείνες τις παιδικές…).
Λεφτά πολλά δεν υπήρχαν αλλά υπήρχε γλυκειά καρδιά και τα σπίτια άνοιγαν για όλα τα παιδιά, κι ας μην ήταν όλα απ’ τη γειτονιά. Που περίμενα την παραμονή της Πρωτοχρονιάς για να φέρει ο Άι Βασίλης τα δώρα (σ’ εμάς τότε τα έφερνε, όχι τα Χριστούγεννα) και έκανα πως κοιμόμουν και παραφυλούσα να δω τον πατέρα μου που τα έβαζε στο δέντρο, ή στο μαξιλάρι μας, ανάλογα πού βόλευε. Που μύριζε το σπίτι μελομακάρονα όταν ψήνονταν και σιροπιάζονταν και καβουρντισμένα αμύγδαλα απ’ τους κουραμπιέδες. 
via
via
Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Γιατί τη βδομάδα που πέρασε η πιο ωραία μέρα ήταν η Παρασκευή. Που περίμενα να έρθει το Σαββατοκύριακο. Γιατί αυτή η προσμονή με πήγε αλλού. Κι ας ήταν τελικά το Σαββατοκύριακο πάλι κουραστικό. Αυτή τη βδομάδα στολίσαμε, μαγείρεψα, ξανά και ξανά, έφτιαξα γλυκάκια, κέικ, κι άλλα γλυκάκια, μπισκότα και ξαναμαγείρεψα κι έπλυνα πιάτα, κι άπλωσα ρούχα και τα μάζεψα, πολλές φορές. Κι είχα κι ένα μικρό, μωράκι ακόμη, κούτσικο, που όλο γκρίνιαζε και θύμωνε κι έκλαιγε με το παραμικρό. Και κάποιες φορές το κοίταξα με απόγνωση και σκέφτηκα “πωωω… τί στραβόξυλο!” και το μετάνιωνα γιατί κοίταγα ένα μωράκι ακόμη, ένα κούτσικο. Και χθες μου ήρθε η διαύγεια. Δεν χρειάζεται να τα κάνω όλα αυτά. Όχι όλα μαζί. Για το ταυτόχρονα δεν το συζητώ καν ή έστω το παράλληλα.
photo by Thom Watson
Ο Δημήτρης πριν λίγο καιρό με ρώτησε από τί είμαστε φτιαγμένοι. Με ξάφνιασε η ερώτηση γιατί δεν ήξερα πώς να απαντήσω με τρόπο που να μην τον μπερδέψω. Και τον ρώτησα από τί πιστεύει εκείνος ότι είμαστε φτιαγμένοι. Η απάντηση; “Η μαμά από λάδι, εγώ από μέλι, ο μπαμπάς κι ο αφεφός μου;” Η μαμά από λάδι γιατί όλο λέει “μου βγήκε το λάδι”, εγώ από μέλι γιατί όλο με τσιμπάνε τα κουνούπια κι η μαμά είπε ότι είμαι μελένιος. Η απόλυτη σύγχυση δηλαδή. 
Και σκεφτόμουν χθες πως δεν είναι έτσι. 
Δηλαδή η μαμά δεν είναι φτιαγμένη από λάδι, ή τουλάχιστον όχι μόνο απ’ αυτό. Είναι φτιαγμένη κυρίως από όνειρα, και μυρωδιές και γεύσεις και εικόνες, κι αναμνήσεις και προσμονές. Κι ο Δημήτρης μπορεί να είναι φτιαγμένος κυρίως από μέλι, αλλά είναι κι από αγκαλιές κι από “σ’ αγαπώ πολύ” και “θα μου λείψεις” όταν φεύγει για το σχολείο, κι από κλάματα όταν ξυπνάει τη νύχτα. Κι ο μπέμπης είναι φτιαγμένος από ζυμαράκι μοσχομυριστό, αφράτο σαν τσουρεκάκι, και γελάκια καρκαριστά κι αγκαλιές στα γόνατα ενώ πλένω τα πιάτα, και βλέμματα. Κι ο μπαμπάς είναι φτιαγμένος από γέλιο. Και μυρωδιά μπεμπεδίλας. Κι από άλλα, αλλά κυρίως απ’ αυτά.
 
photo by Sarah Buckley
Αυτά τα Χριστούγεννα δεν ασχολήθηκα με advent calendars και δραστηριότητες παρόμοιες. Δεν έβγαλα φωτογραφίες το δεντράκι μας, που ο μπέμπης μας το έριξε κάτω πέντε φορές ως τώρα και θέλει αναστήλωση γιατί γέρνει σαν τον Πύργο της Πίζας, ούτε τις όμορφες μπαλίτσες μας, που τις μισές σχεδόν τις έσπασε.
Έφτιαξα καινούριες παραδόσεις για τα παιδιά μου, γιατί θέλω όταν μεγαλώσουν να έχουν κι αυτά μνήμες γλυκές απ’ τα Χριστούγεννα των παιδικών τους χρόνων. Γράψαμε γράμμα στον Άι Βασίλη με το Δημήτρη, όπου του ζήτησε άσχετο παιχνίδι γιατί αυτό που θέλει πραγματικά “θα το αγοράσουμε από κατάστημα βέβαια!”. Το κρεμάσαμε στο δέντρο μας για να το βρει το ξωτικό και να του αφήσει σοκολατίτσα. Και το ξωτικό ήρθε μαγικά, αόρατο, κρυμμένο κάτω απ’ το μυτερό του καπέλο που το βοηθάει να ταξιδεύει, όχι την ώρα που κοιμόταν ο Δημήτρης αλλά ενώ έπαιζε, και πήρε το γράμμα κι άφησε τη σοκολατίτσα κάτω απ’ το μαξιλάρι του. 
Φτιάξαμε παρέα μπισκοτάκια και ψωμάκι, και ζυμώσαμε ζύμη για πίτσα γιατί είναι “εξαιρετικός μάγειρας”. Κι έπρεπε να κάνουμε το μικρούλη μας συνέχεια πιο πέρα, που ερχόταν κι έτρωγε τα ζυμαράκια… Στολίσαμε το δέντρο στον παιδικό που πηγαίνει, θα φτιάξουμε κουλουράκια μαζί με τα άλλα παιδιά, κάνουμε πρόβες για την “Αγέλαστη Πολιτεία“, τραγουδάμε κάθε μέρα… Κι ο μπέμπης μας παρέα, σιγοντάρει στο τραγούδι, συμμετέχει σε όλα!
Αυτά τα Χριστούγεννα που δεν ήρθαν ακόμη, τα περιμένω με μεγαλύτερη χαρά. Κάθε μέρα που ξημερώνει σκέφτομαι με τί μυρωδιές θα τη γεμίσω. Τί αναμνήσεις θα φτιάξουμε. Πώς θα τα θυμούνται όταν μεγαλώσουν. Γιατί τελικά μόνο αυτό μένει. Κι εγώ θέλω να έχουν αναμνήσεις έντονες, που να τους κρατήσουν μια αιωνιότητα. 

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

6 Σχόλια

  1. Βρε Μαρία τι γλυκια ανάρτηση! δεν την είχα διαβάσει! Έσκασα δε στα γέλια που η μαμά είναι φτιαγμένη από λάδι!!!!

    • Εντάξει, από τότε έχουμε κάνει προόδους… η μαμά φτιάχτηκε κι από άλλα υλικά!!!

  2. Παρότι χριστουγεννιάτικο, να δες πως ταίριαξε με το σημερινό καιρό! Σου εύχομαι πολλά Χριστούγεννα όπως τα ονειρεύεσαι, γεμάτα αναμνήσεις για εσένα και τα μικρά σου. Εξάλλου πλησιάζουν, άρχισε να φτιάχνεις… αναμνήσεις!

    Καλημέρα
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

    • Σ’ ευχαριστώ! Και να σκεφτείς αυτό με τα Χριστούγεννα δεν το έχω καθόλου… από τις δυο μας η Ελεάννα είναι η εξπέρ στο θέμα, θα σας τρελάνει όσο περνούν οι μέρες.

  3. Τι γλυκιά ανάρτηση!Δεν έμαθα τελικά αν ήταν όντως έτσι όπως τα ήθελες εκείνα τα Χριστούγεννα, ελπίζω όμως να ήταν και να είναι και τα επόμενα!

    • Στάθηκα τυχερή, ήταν όπως τα φανταζόμουν! Με λίγο κόπο είχαμε ωραίες μέρες…

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Scroll Up Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org