Τα κατάφερα πάλι. Εξαφανίστηκα κάτω από έναν τεράστιο όγκο άγχους και πόνου (σωματικού, για να μην παρεξηγούμαστε). Να τα πάρω απ’ την αρχή;Λίγες μέρες πριν την τελευταία Αποκριά είχε ο Δημήτρης πάρτυ μασκέ στον παιδικό. Άρα έπρεπε να κατεβάσουμε τη στολή απ’ το πατάρι. Άρα πήρα το σύζυγο αγκαζέ και ξεκίνησα να σκαρφαλώνω στις 12 παρά κάτι τη νύχτα, με το Δημήτρη να κοιμάται και το μικρό να είναι όρθιος στην κούνια και να μας κοιτάει με περιέργεια. Ο σύζυγος από δίπλα, επιμένει να ανέβει εκείνος. Αλλά όχι! Έπρεπε να το κάνω εγώ!

Βάζω καρέκλα, βάζω από πάνω σκαμνάκι (γιατί εκείνη την ώρα ποιός τρελός βγαίνει στο μπαλκόνι να πάρει τη σκάλα;;;) και ανεβαίνω. Μόλις έχω πατήσει στις άκρες και καταλαβαίνω ότι δεν ισορροπώ καλά. Πριν προλάβω να πω κάτι, φεύγει το ένα πόδι αριστερά, το άλλο πόδι δεξιά, σπάει το σκαμνάκι, γυρνάει ανάποδα η καρέκλα, βάζει ο μικρούλης τα κλάματα, παίρνει το παιδί αγκαλιά ο σύζυγος, κρατιέμαι με νύχια και δόντια (κυριολεκτικά) να μην ουρλιάξω απ’ τον πόνο, να θέλω να βάλω τα κλάματα, το παιδί να θέλει να έρθει στην αγκαλιά μου, ο Δημήτρης να ροχαλίζει και να σκέφτομαι ότι θα έχουν ξυπνήσει οι αποκάτω μας με τέτοιο γκντουπ… Εντελώς σουρεάλ. Δεν θα περιγράψω πώς ήταν το υπόλοιπο βράδυ μου.

Ξημέρωσε η επομένη, το πόδι μου από το γόνατο και κάτω διπλάσιο σε όγκο, δεν μπορούσα να το πατήσω καθόλου, τελικά πήγα κουτσαίνοντας να πάρω το Δημητρό απ’ τον παιδικό, που σημειωτέον, ακόμη δεν είχε καταλάβει τίποτα, έτσι; (από μένα πήρε στον ύπνο αυτό το παιδί, πριν γίνω μάνα βόμβα να έσκαγε δίπλα μου δεν ξύπναγα). Ο μικρούλης που τα είδε όλα, ερχόταν και μου φιλούσε το πόδι να περάσει! Ο Δημήτρης πέρασε τέλεια στη γιορτή του παιδικού, κι αυτό έχει σημασία!

Πέρασαν οι μέρες με σχετική δυσφορία αλλά δεν έδινα και τόση σημασία αφού κινητικά δεν είχα μεγάλο πρόβλημα. Πήγαμε και σ’ ένα παιδικό πάρτυ, περάσαμε όμορφα, τις δουλειές μου τις έκανα, άρα, όλα καλά, ναι; ΟΧΙ. Μεγαλύτερο απ’ του Μεταξά. Γιατί ο Δημήτρης είχε μια από τις δυσκολότερες εβδομάδες του, και φυσικά ο έτερος Καππαδόκης (aka Ραφαήλ Μπουρμπουλήθρας) έκανε copy paste ό,τι έκανε κι ο Δημήτρης. Δηλαδή είχα στο σπίτι δυο παιδιά που έτρεχαν σαν τρελά, σκαρφάλωναν, πηδούσαν, δεν άκουγαν καθόλου τί έλεγα (ο ένας γιατί αδυνατούσε κι ο άλλος γιατί δεν ήθελε), έπαιζαν με φανταστικά και κατασκευασμένα σπαθιά, πετούσαν με αεροπλάνα κλπ, κλπ. Φυσιολογικό; Ναι, καλά… Οι λέξεις κλειδιά είναι “σαν τρελά”.

Κι ερχόμαστε στο σήμερα. Ή μάλλον στο χθες. Που το πόδι μου ξεπρήστηκε πλέον όλο σχεδόν και κατάλαβα ότι ο επίμονος πόνος δεν ήταν απ’ το πρήξιμο αλλά από ένα εξόγκωμα στην κνήμη. Άντε τώρα τράβα για ακτινογραφίες και τα σχετικά με το μικρούλη παρέα. Δεν περιγράφω άλλο. Πονάω.Και μιας και είχα φρικάρει, κάπου έπρεπε να ξεσπάσω. Την προηγούμενη εβδομάδα λοιπόν, πήρα το ψαλίδι και μέσα σε μισή ωρίτσα είχα φτιάξει νέο λουκ. Από μακρύ μαλλί με μύτες έγινε κοντό καρέ. Βέβαια, το σοκ των ανδρών στο σπίτι δεν περιγράφεται. Ο καθένας το αντιμετώπισε με τον δικό του υπέροχο τρόπο. Ο ένας δεν μου μιλούσε για δυο μέρες, ο άλλος χάιδευε τις μπούκλες που είχαν πέσει στο νιπτήρα, ο τρίτος έπιανε το πρόσωπό μου και το γύριζε μια από δω και μια από κει (μάλλον για να δει αν είμαι ακόμη η μαμά του). Εγώ δε, τρισευτυχισμένη που τελειώνω με λούσιμο και χτένισμα σε χρόνο dt. Το πήραν απόφαση και ησύχασαν.

Έτσι λοιπόν όμορφα επεράσαμε αυτές τις μέρες. Τα θετικά ήταν ότι διασκεδάσαμε την Αποκριά, σιδέρωσα ΟΛΑ τα ασιδέρωτα, έφτιαξα γλυκάκια και φαγητάκια ωραιότατα, και οι αγάπες μου είναι μια χαρά, γελούν και παίζουν μικρές και μεγάλες.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά λοιπόν, το blogάκι μου υπέφερε. Δεν έβρισκα χρόνο να γράψω, παρόλο που είχα τόσα πράγματα να σας πω, τόσες ωραίες προτάσεις. Εφεξής μπαίνω ξανά στο πρόγραμμά μου, βγήκα απ’ τη σκουληκομυρμηγκότρυπα!

 

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

4 Σχόλια

  1. πω πω…. πολλα περαστικα κοπελα μου!

  2. ManaManoulaMama Reply

    Να ‘σαι καλά Μαρθούλα, άλλο κακό να μη μας βρει!

  3. Tzina Varotsi Reply

    πωπω!
    τελικά με το πόδι τί έγινε;
    το εξόγκωμα έτσι θα μείνει;…
    όσο για το μαλλί μη δίνεις σημασία στους άντρες, όλοι τους θέλουν την γυναίκα με μακριά χαίτη, ε, ας έρθουν εκείνοι να το λούζουν και να το χτενίζουν!

    (πφφφ άντρες!!… τσάμπα τα λεφτά!)

  4. ManaManoulaMama Reply

    Ψάχνω καλό ορθοπεδικό για να δω τί θα κάνω με το πόδι Τζίνα. Όσο για το μαλλί, συμφωνώ, δύσκολη δουλειά το χτένισμα συνέχεια, ενώ έτσι μου έλυσε τα χέρια! Το συνήθισαν τώρα τα γλυκά μου, ειδικά μιας και με βλέπουν χαρούμενη!

Write A Comment

Scroll Up
0 Shares
Share
Pin
Tweet
+1
Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org