Την Παρασκευή 11/9 όλα τα πήγαμε στον αγιασμό του σχολείου μας. Όλο το Σαββατοκύριακο σας λέω με το χέρι στην καρδιά πως είχα τρομερό πονοκέφαλο από το άγχος μου για την Δευτέρα!

Έβλεπα τον Κωνσταντίνο χαλαρό σαν να μην είχε συνειδητοποιήσει πως θα τον αφήσω στο σχολείο πρώτη φορά και μετά θα φύγω. Τα στοιχήματα έπεφταν βροχή μεταξύ μας στο σόι και φυσικά όλοι ποντάραμε στο «κλάμα»… Δεν ποντάραμε τυχαία. 5 χρόνια δεν με είχε αποχωριστεί σχεδόν ποτέ και αν είχε συμβεί έμενε για λίγη ώρα με την μαμά μου ή με την αδερφή μου, δηλαδή σε οικείο και ασφαλές περιβάλλον για εκείνον.

Ξημερώνει Δευτέρα και το ξυπνητήρι μας χτυπάει στις 7:00!

Σηκώνομαι σαν ελατήριο και ξυπνάω τον μικρό μαθητή! Εκείνος για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ σηκώνεται αμέσως χωρίς γκρίνια και τρέχει στο ψυγείο όπου υπάρχει επάνω το πρόγραμμα που του έχω φτιάξει.

Εγώ από την άλλη παρακολουθώ με ανοιχτό το στόμα… Εκείνος πάλι συνεχίζει χαλαρός με το χαμόγελο μέχρι τα αφτιά! Τρώει πρωινό , ντύνεται και αρχίζει να περιφέρετε μεσ’ το σπίτι φωνάζοντας «Γιούυυυπι!!! Θα πάω σχολείο!!!!!».

nipio

Γουρλώνω τα μάτια η μάτια η μάνα, τεντώνω αφτιά και νομίζω πως ακόμα κοιμάμαι και βλέπω όνειρο! Αρχίζω να φοβάμαι πως όταν φτάσουμε έξω από την πόρτα της τάξης εκεί είναι που θα μας ακούσουν 40 γειτονιές από το κλάμα όταν δει πως δεν θα ακολουθήσω μαζί του… 7:20 είναι έτοιμος και θέλει να φύγουμε κι όλας!

Ξεκινάμε για το σχολείο και δεν μιλάει και πολύ. Η αγωνία μου έχει βαρέσει κόκκινα και με πιάνει ημικρανία από το άγχος μου. Σε περίπτωση που θα κλάψει θα είμαι κάθετη! Δεν θα λυγίσω… Ήμουν αποφασισμένη!

Φτάνουμε έξω από την τάξη όπου έξω είναι η γλυκιά δασκάλα μας κυρία Χριστίνα και υποδέχεται του μαθητές της με ένα τεράστιο χαμόγελο! Ανταλλάζουμε φιλιά πριν μπει και αγκαλιές.

«Κωνσταντίνε δώσε φιλάκι στη μαμά και μπες στην τάξη, σε 2 ώρες θα έρθει να σε πάρει» λέει η δασκάλα…

(Τρέμουν τα πόδια μου….)

Ο μικρός γυρίζει με κοιτάζει και λέει στην δασκάλα… «Τη φίλησα πριν λίγο, μπορώ να μπω στην τάξη;»…

ΝΤΟΙΝΓΚ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Έμεινα κόκαλο!!! Μπαίνουν τα παιδάκια μέσα όλα και εγώ περιμένω μαζί με την μαμά μου την βαφτισιμιά μου στο προαύλιο του σχολείου να κάνουν προσευχή. Έχουμε και το πρωτάκι μας φέτος…!

Λέω στην μαμά μου τι έχει συμβεί και πριν φύγουμε ρίχνω μία κλεφτή ματιά από το παράθυρο να δω αν κλαίει… Ο Κωνσταντίνος πάλι κάθεται με άλλα 4 αγοράκια και λυσσάνε και δεν δείχνει να στενοχωριέται καθόλου!

Πάμε σπίτι για καφεδάκι μέχρι να πάει 10 να πάω να τον πάρω. Η ώρα περνάει ο μικρός σχολάει και είναι λες και πήγα να τον πάρω από πάρτι!

« Έκλαψε καθόλου;» Ρωτάω την δασκάλα του…

«Όοοοχι! Είναι από τα καλύτερα παιδιά! Άψογος!»

Δεύτερο ντόινγκ!!!!!!!

Σε όλο το δρόμο μιλούσε ασταμάτητα και ευτυχισμένος! Εγώ πάλι ανακουφισμένη όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε η μάνα…! 7:30 το απόγευμα έπεσε ξερός για βράδυ… Ζήτησε μόνος του να κάνει μπάνιο και να κοιμηθεί! Τρίτο ΝΤΟΙΝΚ! Σε μία άλλη περίπτωση 7:30 το βράδυ το σαλόνι μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο. Ο μικρός τρέχει σε όλο το σπίτι και για να κοιμηθεί νωρίς ένα βράδυ πρέπει να τον τάξουμε!!!

Έχει αρχίσει να μου αρέσει και μάλιστα πάααρα πολύ!!!! Το παιδί από την πρώτη κιόλας μέρα έχει πάθει μετάλλαξη! Μέρα σηκώνεται μόνος του, ετοιμάζει τσάντα και το πολύ μέχρι τις 8 κοιμάται επίσης μόνος του…!!!!! Περιμένει πως και πώς να πάει σχολείο την επόμενη μέρα να δει την δασκάλα του και το νέο παρεάκι του!

Το βράδυ της Δευτέρας άρχισαν να πέφτουν τηλέφωνα από φίλους, συγγενείς κλπ για να δουν τι έγινε με τον μικρό. Όπου κι αν είπαμε τις αντιδράσεις του ΔΕΝ μας πίστεψε κανείς! Πώς να μας πιστέψει καλέ τώρα που το σκέφτομαι; Εδώ περνάνε οι μέρες και δεν πιστεύουμε εμείς στα μάτια μας!!! Φτου- φτου!!!! Το παλικάρι μου!

Από την άλλη σκέφτομαι πως με λυπήθηκε ο Θεός! Αλήθεια σου λέω… Είχα τόσο μεγάλη ανάγκη να μένω λίγες ώρες μόνη μου, να έχω ελεύθερο χρόνο βρε παιδί μου!

Τώρα μαγειρεύω αργά το απόγευμα για την επόμενη μέρα, προλαβαίνω μέχρι τις 9 που σχολάει ο μπαμπάς μας να έχω κάνει ένα μαζεματάκι στο σπίτι και έτσι όταν γυρίζω το πρωί από το σχολείο έχω ελάχιστα πράγματα να κάνω και πάρα πολύ ελεύθερο χρόνο! Καμία σχέση με πριν δηλαδή!!!

Καλά πάρα πολύ ελεύθερο χρόνο δεν έχω αντικειμενικά… Αλλά από το τίποτα οι 2 ωρίτσες το πρωί μου μοιάζουν σαν να έχω 2 μέρες!

Τώρα έχω ηρεμήσει που όλα έχουν πάρει τον δρόμο τους. Όσο τον βλέπω τόσο ενθουσιασμένο και χαρούμενο με το σχολείο, τόσο χαρούμενη είμαι κι εγώ!

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2010 και blogger από το 2011. Προσπαθώ πάντα να σκέφτομαι και να βλέπω τη ζωή από τη θετική και αισιόδοξη πλευρά της και να το μεταδίδω - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

4 Σχόλια

  1. Εντάξει μια χαρά το παλικαράκι σου! Μεταξύ μας, όλα τα παιδάκια, τα περισσότερα δηλαδή, συνήθως έχουν αυτόν τον ενθουσιασμό …τις πρώτες ημέρες! Θέλω να πιστεύω πως δεν θα έχετε ξαφνικές “αδιαθεσίες”! Να τον χαίρεσαι και καλή σας αρχή!

    • Κάλλη μου μέχρι και σήμερα όλα καλά! Μακάρι να είναι έτσι όλη τη χρονιά !!! Φιλιά!

  2. Μια χαρά! Μεγάλωσε το παιδί! Όταν οι δύο ώρες γίνουν περισσότερες ίσως να του φανεί κάπως αλλά απ ότι φαίνεται ήταν έτοιμο! Καλή σχολική χρονιά να έχετε!

  3. kathy by anthomeli Reply

    Πάει κι αυτός πήρε τον δρόμο του! Κι εσύ το ευχαριστιέσαι! Τέλεια!
    Kathy by anthomeli

Write A Comment

Scroll Up
0 Shares
Share
Pin
Tweet
+1
Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org