Πριν από δυο βδομάδες άρχισα να έχω ένα περίεργο πόνο χαμηλά στην κοιλιά. Αρχικά δεν έδωσα σημασία, φυσικά ο πόνος επέμενε, μετά την πρώτη εβδομάδα θορυβήθηκα. Το είπα στον άντρα μου. Όταν ήμουν ξαπλωμένη δεν μπορούσα να γυρίσω στο πλάι ή να σηκωθώ χωρίς να πονέσω. Όταν έσκυβα μου κοβόταν η ανάσα σχεδόν. Και ξαφνικά μια μέρα διαβάζω το post της Ελένης.

Και σκέφτομαι, εντάξει, πόσο γκάου μπορεί να είσαι κοπελιά; (Εγώ, όχι η Ελένη!) Γιατί συνειδητοποίησα ότι το τελευταίο διάστημα περπατούσα και ρούφαγα τη κοιλιά μου προσπαθώντας να ισιώσω την πλάτη μου. Επειδή η πλάτη με πόναγε. Και δεν συνδύασα το ένα με το άλλο. Προφανώς την ώρα που περπάταγα έσφιγγαν και οι κοιλιακοί μου. Δοκίμασα να το σταματήσω από περιέργεια και τσουπ, εξαφανίστηκε ο πόνος μετά από λίγες μέρες. Ντάξει… πόσο αγύμναστη παίζει να είμαι!;;;

Το ξανάρχισα το λοιπόν, και επιμένω κι ας πονάω.

Κάποια στιγμή θα σφίξουν οι άτιμοι. Και σήμερα διάβασα  αυτό το post ξανά της Ελένης.

Και κατέβασα σελίδες και κάθομαι και ζωγραφίζω όταν κάνω διάλειμμα από το σίδερο – γιατί ως γνωστόν, τις Πέμπτες σιδερώνω μόνο. Αλλά εσείς θα το διαβάσετε αυτό Παρασκευή οπότε σκοτιστήκατε (και Πέμπτη να το διαβάζατε πάλι θα είχατε σκοτιστεί, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα).

oopsblogara-spiral-mad

Ανεβάζω λοιπόν posts στο FB όπως αυτό για την Τήλο, που έγινε το πρώτο ενεργειακά αυτόνομο νησί της Μεσογείου, και σκέφτομαι, γιατί αυτοί μπόρεσαν και άλλοι όχι;

Σκέφτομαι κι όλους αυτούς που βάφτηκαν με τα χρώματα του πολέμου και αλληλοβρίζονται. Και σκέφτομαι και τα παιδιά μου, τα παιδιά των φίλων μου.

Τί θα θυμούνται από αυτές τις μέρες;

Τη μαμά που έλεγε συνέχεια σουτ όταν είχε ειδήσεις; Ή μήπως το Γιούρογκρουπ; Που με ρώτησε ο Δημήτρης τί είναι και όταν του εξήγησα (ότι μαζεύονται πολλοί υπουργοί και μιλάνε, μη φανταστείς λεπτομέρειες) μου λέει “α, κατάλαβα! Όπως όταν έπαιζαν τα άλλα παιδιά στην αυλή και πήγα να παίξω κι εγώ αλλά δεν με ήθελαν γιατί τους είπε ο Τάδε να μην με κάνουν παρέα! Σωστά κατάλαβα μαμά;”

Δεν του απάντησα. Τον έστειλα στο άλλο δωμάτιο να παίξει. Και σταμάτησα να βλέπω ειδήσεις μπροστά του. Γιατί τα παιδιά ακούνε τα πάντα, ακόμη κι όταν εμείς νομίζουμε ότι χαζεύουν.

Επέστρεψα λοιπόν στο ωραίο συννεφάκι μου που με όσα άκουσα αυτές τις μέρες κόντευε να γίνει γκρι προς το μαύρο, συνεχίζω τις ζωγραφιές μου, το σιδέρωμα και τα θετικά posts (γιατί μαγείρεμα σήμερα δεν έχω, μείνανε γεμιστά από χτες).

Τρέλα πουλάμε κι όποιος θέλει αγοράζει, όπως λέει και μια ψυχή…

 

 

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

4 Σχόλια

  1. Χαχαχαχα! Με έκανες και γέλασα πρωί πρωί!!!! Τέλειο! Να είμαι κι εγώ προετοιμασμένη για πονόκοιλο λοιπόν γιατί… μια από τα ίδια…

    • Ωχουυυ… το κάνουμε πολλές τελικά;;; Θα βγούμε παραλία με φέτες κοιλιακούς λέει;;; Πλάκα πλάκα, κάνει δουλειά, έτσι;

      • Θα ήθελα να μας δω με φέτες κοιλιακούς…! Χαχαχαχαααα!!!! Έλα να αρχίζουμε να ρουφάμε κοιλίτσες κορίτσια!!!! 😉

  2. Τι να πω; Σε ευχαριστώ για τα καλά λόγια και για τις αναφορές και χαίρομαι πολύ που πονάει η κοιλιά σου (!) και πού θα πάνε θα σφίξουν οι άτιμοι! Αν και εγώ με αυτά και με κείνα το έχω ρίξει στο φαγητό (γεμιστά κι εγώ!).

    Τα φιλιά μου, ηρεμία, καθαρή σκέψη, και θα αγοράσω ευχαρίστως όχι λίγη, πολλή τρέλα!

    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Scroll Up Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org