Μεσημέρι. Ώρα κοινής ησυχίας. Αυτό από μόνο του αρκεί για να σου φέρει ανατριχίλα τύπου θρίλερ. Παραδόξως τα φυντάνια παίζουν τουβλάκια στο δωμάτιο τους και δεν σκοτώνονται. Τα πόδια μου δεν με κρατάνε απ’ την κούραση, τα μάτια μου κλείνουν. Βλέπω την ευκαιρία μου και λέω από μέσα μου “άρπαξέ την τώρα!”. Χώνω στο στόμα μου ένα σοκολατάκι (ξέρεις τώρα, απ’ τα κρυμμένα) και βουρ για ξάπλα!

Με το που ακουμπάει η πλάτη μου στον καναπέ είναι λες και τους βαράει συναγερμός στο άλλο δωμάτιο, σαν κάτι ταινίες που βλέπεις να ενεργοποιείται το silent alarm στην τράπεζα. Σε δευτερόλεπτα ακούω βήματα… πατ πατ πατ (του Τύραννου) και ντουπ ντουπ ντουπ (του Πασά). Και κει που έχω κλείσει τα μάτια μου και λέω “θα χαλαρώσω”, το γυρνάω σε “φτου γμτ!”. Με τα μάτια κλειστά ρωτάω “θέλετε κάτι; θέλω να ξεκουραστώ λίγο” και αμέσως το μετανιώνω.

Γιατί ναι, θέλουν. Να μην με αφήσουν σε ησυχία.

Ο ένας ρωτάει πότε μπορούμε να αγοράσουμε το Χ αηδιαστικό παιχνίδι που είδε σε διαφήμιση (όχι, αλήθεια είναι αηδιαστικό, δεν λέω ποιό είναι για να μην του κάνω και διαφήμιση) κι ενώ θέλω να του απαντήσω “του Αγίου Ποτέ” λέω μόνο “θα το συζητήσουμε” ελπίζοντας ότι θα το ξεχάσει. Ο άλλος ζητάει να του κόψω λίγο ψωμί (ενώ έφαγε πριν από μισή ώρα – τον άπατο έχει αυτό το παιδί;;;). Σηκώνομαι, του κόβω. “Μπωλ, μαμά”. Δίνω και μπωλ – πόσο τυχερή είμαι που το θυμάται να μην κάνει ψίχουλα (τις πιο άσχετες ώρες!). Ξαναπάω στον καναπέ.

via
via
via
via

Κι έρχονται να κάτσουν δίπλα μου. Κι αρχίζει ο ένας τη λογοδιάρροια κι ο άλλος να απαντάει μπουκωμένος, και το μόνο που ακούς είναι κάτι σαν white noise, με συνοδεία ενός μιαμ, μιαμ, μιαμ, μιαμ ουμφφφ νιεεεε… Ανασηκώνομαι πάλι, λέω “δεν πάτε μέσα;” κι απαντάει ο Πασάς “μαζί σου θέλουμε να καθίσουμε”. Γιατί, την τύχη μου μέσα;;;

Κι ενώ το μπούρου μπούρου συνεχίζεται, και κάποια στιγμή τελειώνει και το μιαμ μιαμ, το παίρνω πια απόφαση ότι δεν θα κοιμηθώ και σήμερα. Σηκώνομαι με τα νεύρα τσίτα και πάω να βάλω λίγο χυμό.

Και τί κάνουν τότε τα φυντάνια μου;;; Πάνε στο δωμάτιό τους να συνεχίσουν το χτίσιμο… Αποστολή εξετελέσθη… (και η μαμά μαζί).

 

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

2 Σχόλια

  1. Αχ, πόσο πολύ σε νιώθω! Κι έχω ένα παιδί που επιλέγει πάντα την ώρα που είμαι μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας να λύσουμε όλα μας τα προβλήματα!

    • Και το χειρότερο είναι ότι δεν αρκούνται σε μονολεκτικές απαντήσεις ή κανένα “μμμμμμ…”, θέλουν και ανάλυση στο γιατί τους! Αχ… πονεμένη μάνα κι εσύ!!!

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Scroll Up Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org