Ναι, όταν έγινα μάνα άλλαξα. Όλοι ξέρουν ότι συμβαίνει αυτό όταν αποκτάς παιδί. Για έναν περίεργο λόγο είναι σχεδόν δεδομένο και δεν ενοχλεί. Και ναι, όταν έγινα μάνα για δεύτερη φορά απόγινε το κακό.  Καταστράφηκα.

via

via

Είμαι-multitasking-guru

Δεν υπάρχει απλά το σενάριο όπου εγώ κάνω ένα πράγμα μόνο. Ξέρεις, αυτό το σενάριο όπου μπαίνεις στο μπάνιο, λούζεις μαλλί, βάφεις νύχι, κάνεις αποτρίχωση, διαβάζεις κανένα βιβλίο (άντε, διάβασε και περιοδικό εσύ αν θες) ή μαγειρεύεις ένα φαΐ –έστω και στα γρήγορα. Τώρα, με το ένα χέρι σοτάρω τα κρεμμύδια και με το άλλο ανακατεύω τα μακαρόνια. Διαβάζω κάτι ενώ παράλληλα βλέπω Bubble Guppies για να μη χάνω τη συνέχεια και ταυτόχρονα απαντάω και σε ερωτήσεις για δεινόσαυρους – και μη ρωτήσεις τι θυμάμαι απ’ αυτό που διάβασα γιατί πρέπει να το ξαναδιαβάσω.

Μιλάω σε έμψυχα και άψυχα

Μιλάω στα αγόρια, μιλάω στα παιχνίδια, μιλάω στον υπολογιστή, μιλάω γενικώς και καμιά φορά ακατάληπτα. Σε ενήλικες μιλάω αλλά σπάνια πια με ολοκληρωμένες προτάσεις. Καμιά φορά μιλάω επίσης και στους τοίχους (του στυλ «Στον τοίχο μιλάω τόση ώρα;;;; Τα παιχνίδια είπα να μαζέψεις»).

Θαυμάζω τα πάντα

Από το σκουπιδιάρικο (έχεις ακούσει πεντάχρονο να ανακαλύπτει την ομορφιά του σκουπιδιάρικου; Μιλάμε για επικές στιγμές…) μέχρι το φεγγάρι – κλασικά. Από την πεταλούδα μέχρι τα λαμπιόνια του χριστουγεννιάτικου δέντρου. Από την ωραία κοπέλα που πέρασε δίπλα μας μέχρι το σουβλάκι το διπλοτυλιχτό – καλά, ε, μεγάλη εφεύρεση το διπλοτύλιγμα!

Είμαι μαμά παντού και πάντα

Με στιγμή ζενίθ την ώρα που είμαι στο σούπερ μάρκετ και κουνάω ρυθμικά το καρότσι μπρος – πίσω, μπρος – πίσω, μπρος – πίσω, ενώ περιμένω τη σειρά μου στα ψυγεία με τα τυριά. Η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά: είμαι μόνη μου, χωρίς παιδιά, και το καρότσι είναι του σούπερ μάρκετ, όχι το παιδικό.

Βάζω σκούπα και τρέμει το σύμπαν

Κυρίως γιατί για να βάλω σκούπα έχουμε ενημερώσει απ’ τις τσιρίδες την από δω μεριά της πολυκατοικίας. Ανάλογα με το ποιος είναι στο σπίτι ενημερώνουμε και την από κει ή όχι. Όταν δε η σκούπα ρουφήξει εκείνο το μικρούτσικο άσπρο γαντάκι των Lego, ενημερώνουμε και όλο το οικοδομικό τετράγωνο απ’ τα κλάματα του ιδιοκτήτη του.

Αγαπούσα όλα τα ζωντανά – όχι πια.

Είχα δεκαπέντε ζωάκια ως κατοικίδια, γάτες, σκύλους, καναρίνια, χάμστερ, ιγκουάνα κλπ. Τώρα έχω τα περιστασιακά μυρμήγκια που θα μας κάνουν επίσκεψη στο μπαλκόνι και καμιά αραχνούλα. Ως εκεί φτάνουν οι αντοχές μου. Εμένα, που κοιμόμουνα τα καλοκαίρια κάτω απ’ τα αστέρια κι έπινα νερό απ’ το λάστιχο στην αυλή. Για τόσο υποχόνδρια μιλάμε.

Πάει λέμε, καταστράφηκα. Και δεν έχω παρά να περιμένω να μεγαλώσουν. Μπας και ξαναγίνω αυτή που ήμουν. Αν και νομίζω ότι δεν υπάρχει επιστροφή!

 

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

1 Comment

  1. Να σου το πω ή όχι (να σε αφήσω στην πλάνη σου;). Δεν αλλάζουν και τόσο τα πράγματα όταν μεγαλώνουν τα παιδιά, φίλη μου. Εντάξει, δεν θα έχεις τα κλάματα για το χαμένο Lego θα έχεις όμως γκρίνια για το πουκάμισο που δεν πρόλαβες να πλύνεις/στεγνώσεις/σιδερώσεις μέσα σε 12 ώρες από τη στιγμή που μπήκε στο καλάθι με τα άπλυτα!

    Την καλημέρα μου
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com

Write A Comment

Scroll Up
0 Shares
Share
Pin
Tweet
+1
Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org