Τόση τεχνολογία και τόση ταχύτητα θυμάσαι ποτέ πριν; Τόσο χρόνο να περνάς με ένα τηλέφωνο στο χέρι; Τόσο γρήγορα να γράφεις και να στέλνεις; Τόσα πολλά να μπορείς να κάνεις με μόνο μία συσκευή; Έχουμε προχωρήσει τόσο πολύ, κι όμως… Αλήθεια, το θυμάσαι το τηλέφωνο;

Φυσικά και το θυμάσαι, δεν μπορεί! Όχι, δεν εννοώ αυτό που κρατάς με το ένα χέρι, που χωράει στην τσέπη σου, που φορτίζεις, που στέλνεις μηνύματα και e-mails. Εννοώ το άλλο, το παλιό.

oopsblogara-telephone1

Που το κρατούσες με τα δύο σου χέρια και τριγυρνούσες μέσα στο σπίτι ως εκεί που σε έφτανε το καλώδιο. Που αν ο μπαμπάς σου ή η μαμά σου είχε προνοήσει να βάλει καλώδιο πεντάμετρο ήσουνα προνομιούχος. Που στριφογύρναγες και μπλεκόταν το καλώδιο στα πόδια σου και “μισό, κάτσε να ξεμπλεχτώ!”.

Που έδινες το τηλέφωνό σου στο πιθανό αμόρε και ξεροστάλιαζες δίπλα απ΄το ακουστικό μπας και χτυπήσει και δεν το προλάβεις. Που όταν σ΄ έπαιρνε σκοτωνόσουνα μην και προλάβει άλλος και το σηκώσει και σου κάνει χαλάστρα. Που σε έπαιρνε η φίλη σου και ξέχναγες να το κλείσεις και φώναζε η μάνα σου από την κουζίνα “κλείστο επιτέλους! χρυσό τον κάνατε τον ΟΤΕ!” κι εσύ απάνταγες απ΄το άλλο δωμάτιο “δεν την πήρα εγώ, εκείνη με πήρε!”.

oopsblogara-telephone2

Που για να καλέσεις τα δέκα νούμερα σε πόναγε το δάχτυλο, κι όταν ανακάλυψες ότι χώραγε το στυλό στις τρύπες βρήκαν τη χαρά τους τα δαχτυλάκια σου. Και όταν βγήκε το άλλο, με τα κουμπάκια, τί χαρά που έκανες για το μοντέρνο τηλέφωνο με τους ήχους όταν τα πάταγες!

Ναι, αυτό το τηλέφωνο εννοώ. Αυτό που είχαμε συνδέσει μαζί του χτυποκάρδια και άγχη, μαθήματα και SOSάρες, κουτσομπολιά και στεναχώριες, χαρές και προσκλήσεις, συνταγές και μαγειρικές. Μια ζωή ολόκληρη πέρασε από τότε που το κράταγα αυτό το τηλέφωνο. Κι ας είναι μόνο, πόσα, δεκαπέντε χρόνια που έγιναν ασύρματα τα σταθερά, είκοσι; Όπως και να το κάνεις, είναι ο προηγούμενος αιώνας.

oopsblogara-telephone3

Με πιάνει λοιπόν πότε πότε μια μελαγχολία γι΄ αυτά τα τηλέφωνα. Όχι για τις συσκευές, γι΄αυτό που σήμαιναν. Πόσους ξέρεις τώρα που κυκλοφορούν χωρίς κινητό; Τα παιδιά μου δεν χρειάστηκαν μάθημα για να καταλάβουν πώς λειτουργεί το κινητό και το tablet. Και παρόλο που θα περάσουν πολλά χρόνια ακόμη για να αποκτήσουν δικό τους τηλέφωνο, με φοβίζει λίγο το πόσο γρήγορα και πόσο εύκολα γίνονται όλα αυτά προσβάσιμα πλέον.

Δεν λέω να γυρίσουμε στον προηγούμενο αιώνα… Μόνο, να, θέλω να μάθουν πρώτα να περπατάνε χωρίς να πέφτουν και μετά να αρχίσουν το τρέξιμο… Και τώρα μαγειρεύω με το τηλέφωνο στο αυτί, αλλά δεν κάθομαι πια στην “κουτσομπόλα” (must έπιπλο για κάθε μικρομεσαίο σπίτι!) με τον καφέ δίπλα, “κάτσε να τα πούμε δυο λεπτά και συνεχίζεις!”. Και σκέφτομαι, θα δω άραγε τα πρόσωπά τους να φωτίζουν από χαρά όταν θα τους παίρνει το κορίτσι τους τηλέφωνο;

 

 

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

8 Σχόλια

  1. Τα θυμάμαι Μαρία, και τα τηλέφωνα και όσα εκπροσωπούσαν για εμάς και για εκείνα τα χαμένα χρόνια της αθωότητας μας!!! Θέλω να συμπληρώσω και για τη μη ύπαρξη αναγνώρισης!!! Παίρναμε και το κλείναμε τουλάχιστον 20 φορές ημερησίως για να δούμε αν ο καλός μας είχε γυρίσει σπίτι, για να ακούσουμε τη φωνή του, για να ρωτήσουμε κάτι για το μάθημα αλλά επειδή κομπλάραμε τελικά δεν μιλούσαμε, για να … για να… Όπως είπες όμως αυτά είναι κάπου στον προηγούμενο αιώνα! Την καλημέρα μου!

    • Αχ, είδες τί κακό μας έχει κάνει αυτή η αναγνώριση… ενώ τότε, έχανες την κλήση και σε έτρωγε η αγωνία, ποιος μπορεί να ήταν! Και πόσα τηλεφωνήματα έγιναν έτσι, για να ακούσεις μόνο το “παρακαλώ;”… Πώς να τα περιγράψεις αυτά και να μην σε ρωτήσουν τα παιδιά αν πήγαινες με δεινόσαυρο στο σχολείο (ναι, δεν κάνω πλάκα, με έχει ρωτήσει πολύ σοβαρά ο μεγάλος μου γιος αυτό ακριβώς το πράγμα!).

  2. Έχω μια ίδια συσκευή και την αγαπώ πολύ για όσες θύμησες αντιπροσωπεύει..
    Επίσης μου θύμησες πως όταν οι δυο πρώτοι γιοί μου ήσαν μικρά παιδιά ονειρευόμουν να μεγαλώσουν και καμάρωνα στην σκέψη πως το τηλέφωνο θα χτυπούσε όλη την μέρα και διάφορα κοριτσόπουλα θα τους ζητούσαν κι εγώ θα ήμουν πολύ ευγενική μαζί τους.. άλλο αν στους ίδιους θα γκρίνιαζα για το πόση ώρα θα είχαν απασχολημένο το τηλέφωνο και “θα παίρνει κανένας άνθρωπος για κάποια ανάγκη και δεν θα μπορεί να μας πιάσει”.. και τελικά έφαγα μεγάλη ήττα γιατί όταν μεγάλωσαν είχαν βγει πια τα κινητά και δεν έζησα όλες αυτές τις σκηνές που ονειρευόμουν για χρόνια.. κλαψ!

    • Εντάξει, μάλλον είμαστε αρκετές στο κλαμπ των απογοητευμένων μαμάδων που έμειναν με ευσεβείς πόθους…. λες να μας ρωτάνε τουλάχιστον σε λίγα χρόνια πριν διακτινιστούν για ραντεβού σε άλλη χώρα;;;

  3. Mαρία, που γράφεις τόσο ωραία, μας ταξίδεψες πάλι. Αχ, θυμήθηκα τα παλιά. Που έπαιρνες τους φίλους σου και ήξερες όλους όσους ζούσαν στο σπίτι με τα μικρά τους ονόματα, γιατί το τηλεφώνημα γινόταν οικογενειακή υπόθεση.

    • Ναι καλέ! “Κυρία Βάσω μου δίνετε τη Ρούλα; Όχι, η μαμά μου δεν είναι εδώ. Ναι, δεν θα αργήσουμε, μόνο για μια άσκηση τη θέλω. Εντάξει, θα της πω να σας πάρει άμα γυρίσει (η μαμά εννοείται)”. Που ήξερε τί φαΐ μαγείρεψε η μάνα σου γιατί τα συζήταγαν το προηγούμενο βράδυ… <3

    • Και 100 να είχαν περάσει στην πραγματικότητα, και να ήμασταν Μαθουσάλες και να τα συζητάγαμε, πάλι την ίδια γλυκιά γεύση δεν θα είχαν αυτές οι αναμνήσεις;

Write A Comment

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Scroll Up Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org