Ώρα 08:15 π.μ. Έξω από το σχολείο περιμένω με άλλες μαμάδες να μπουν τα παιδιά στις τάξεις τους – καθημερινή ιεροτελεστία, πριν μπει σηκώνει το χέρι να χαιρετήσει εμένα και τον αδελφό του. Τις ακούω να λένε για τα σχολεία που τελειώνουν, τι θα κάνουν που τα παιδιά θα έχουν τόσες ώρες ελεύθερες. Κάποια λέει για κατασκήνωση, άλλη για κέντρο δημιουργικής απασχόλησης, άλλη για τη γιαγιά στο χωριό. Κι εγώ σκέφτομαι «τα σχολεία κλείνουν. Επιτέλους! Θα σταματήσει για λίγο η γκρίνια!»

Γιατί η αλήθεια είναι πως είχαμε δύσκολη χρονιά φέτος. Και ανυπομονώ να ηρεμήσουμε λίγο το καλοκαίρι (η πολυκατοικία να δεις πώς ανυπομονεί να ηρεμήσουμε). Όταν ένα παιδί ταλαιπωρείται όλο το χρόνο για να καταφέρει να συμπληρώσει μια φωτοτυπία ή να μάθει σωστά την ορθογραφία του, και την επόμενη μέρα να τη γράψει λάθος ή να στενοχωριέται που δεν αρέσουν στη δασκάλα τα γράμματά του (καλά, εδώ που τα λέμε, δεν ήταν και καλλιγραφικά) ή που δεν πήρε καμία φορά άριστα (έπαιξε πολύ το σενάριο «Μπράβο;» ή «Πολύ Καλά;» που ποτέ δεν τα κατάλαβα), τότε καταλαβαίνεις σε ένα βαθμό πώς είναι το σχολείο για ένα παιδί με ΔΕΠΥ  (για τη μάνα του θα σου πω μετά). Και καταλαβαίνεις πόσο χαίρομαι που δεν θα έχουμε αυτή την πίεση.

oopsblogara-ta-sxoleia-kleinoun 2

Δεν έχω κανένα πρόβλημα να περάσουμε μαζί όλο το καλοκαίρι (εντάξει, το παρατραβάω κι εγώ λίγο τώρα), γιατί είναι διαφορετικό παιδί. Είναι πιο χαλαρός, δεν χρειάζεται να μένει στάσιμος κάπου με το ζόρι, μπορεί να παίξει όσο και με ό,τι παιχνίδι θέλει. Τα δικά σας δεν είναι έτσι όταν δεν έχουν σχολείο;

Επιτέλους τα σχολεία κλείνουν, γιατί…

Ξεκινήσαμε τη χρονιά με τόσες προσδοκίες. Ήλπιζα ότι η πρώτη του χρονιά θα είναι γεμάτη χαρούμενες ώρες (εκτός σχολείου οκ ήταν), ότι θα έβλεπε τη μαγεία που κρύβουν τα βιβλία (ναι, καλά), ότι θα περνούσε καταπληκτικά με τους φίλους του (αυτό, οκ, το πέτυχε). Όσο πλησιάζουν οι μέρες, μπορώ μόνο να πω ότι ανυπομονώ να τελειώσει το σχολείο.

Μετά από οχτώ μήνες, πολύ πρόσφατα πήρε μόνος του να διαβάσει ένα βιβλίο (κι αυτό, μη φανταστείς, το αγαπημένο του ήταν με τους δεινόσαυρους). Η αδυναμία να θυμηθεί τα γράμματα τον έκανε να μη θέλει να προσπαθήσει περισσότερο (τον καταλαβαίνω όσο να πεις, κι εγώ τη χημεία δεν τη χώνευα με τίποτα). oopsblogara-ta-sxoleia-kleinoun 1Μπορεί και διαβάζει αν κάτι του κεντρίζει το ενδιαφέρον (πρόβλημα ουδέν), αλλά το υποχρεωτικό της καθημερινής ανάγνωσης (πιάσ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το, χαμός σου λέω) …

Και σκέφτομαι… να ζητήσω μια συνάντηση, να εξηγήσω τι δεν δούλεψε καλά αυτό το χρόνο, με την ελπίδα ο επόμενος να είναι καλύτερος. Σε ποιόν θα τα πω όμως; Σε κάποιον που ίσως δεν αναγνωρίζει ότι το παιδί βαριέται απίστευτα (δεν τον κατηγορώ) μέσα στην τάξη;

Ή μήπως σε κάποιον που πιστεύει πως είναι δική μου εκτίμηση (ναι, σοβαρά!) ότι το παιδί βαριέται «αφού τον βλέπω μια χαρά να περνάει, δεν λέει ποτέ ότι βαριέται». Αν πω ότι μου εκμηστηρεύτηκε πως έχει κοιμηθεί όρθιος, με τα μάτια ανοιχτά και δεν τον κατάλαβαν (στο λόγο μου, και εντυπωσιάστηκα με την εφευρετικότητά του, άσχετο που δεν το έδειξα), πως θα φανεί; Υπάρχει τρόπος να γίνει το μάθημα μαγικό; Να μην θέλουν τα παιδιά να τελειώσει; (Κοιμάμαι κι ονειρεύομαι…).

Σκέφτηκα να αλλάξει σχολείο, έψαξα μήπως υπάρχει κοντά μας κάποιο που να ανήκει στο δίκτυο των Σχολείων της Φύσης και των Χρωμάτων. Κανένα. Σε όλο το νομό. Στο μεγαλύτερο σε πληθυσμό νομό της χώρας. Προσπάθησα να βρω ένα σχολείο που να είναι οι δάσκαλοι περισσότερο ενήμεροι και να δουλεύουν διαφορετικά με τα παιδιά. «Ναι, πολύ ευχαρίστως, και σας καταλαβαίνω απόλυτα, μα αν δεν αδειάσει κάποια θέση δεν μπορεί να γίνει μεταγραφή, τα τμήματα είναι πλήρη. Ίσως στην Τρίτη Δημοτικού…».

Ακούω τις άλλες μαμάδες να προγραμματίζουν κατασκηνώσεις και δραστηριότητες. Εγώ σκέφτομαι πόσο χαρούμενη είμαι τελικά που δεν θα κάνουμε ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ. Τον ρώτησα κάποια στιγμή αν ήθελε να πάει κατασκήνωση (τον πίεσα κιόλας, ψέμματα να μην λέω), μόλις κατάλαβε τι είναι (βασικά ότι δεν θα κοιμάται σπίτι) είπε όχι, και το θέμα έληξε με συνοπτικές διαδικασίες.

Αν θέλουμε το πρωί να ξυπνάμε και να κάνουμε ταβανοθεραπεία, θα κάνουμε ταβανοθεραπεία – όλε! Ανυπομονώ να κάτσουμε παρέα να μαγειρέψουμε (να τα κάνουμε χάλια όλα δηλαδή), να μου δείξει επιτέλους πώς παίζεται αυτό το Minecraft που όλο μου το εξηγεί και ποτέ δεν καταλαβαίνω (δεν έχω και πολλές ελπίδες, καθόλου δεν μ’ αρέσει!), να κάτσουμε στο μπαλκόνι να πιούμε το χυμό μας. Χωρίς να είμαι με το ρολόι στο χέρι, προσπαθώντας να τον πείσω για το πόσο χρήσιμο είναι ένα πρόγραμμα (και να μην τα καταφέρνω). Και να βαρεθούμε. Να βαρεθούμε απίστευτα, ελεεινά, αλλά παρέα, να ρωτάει ο μικρός «εσείς τί λέτε να κάνουμε τώρα;» κι εμείς να του λέμε «ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ«. Να πάμε στη θάλασσα (όποτε και αν) και να κάνουμε ότι θέλουν, να παίξουμε όσο θέλουν.

Τόσο απλά.

oopsblogara-ta-sxoleia-kleinoun-epitelous 3

Φέτος δεν ήμουν υπόδειγμα μητέρας. Δεν ήμουν καν καλή μητέρα. Ρωτήστε όποιον θέλετε στην πολυκατοικία, έχουμε δώσει ρεσιτάλ ερμηνείας κάθε απόγευμα που έπρεπε να κάτσει για διάβασμα. Τα νεύρα μου έσπασαν, φώναξα πολύ, έβρισα, σιχτίρισα, τα έβαλα με την τύχη μου, μάλωσα, παραιτήθηκα, δοκίμασα τεχνικές και απέτυχα. Δυσκολεύτηκα να βρω τρόπο να αλλάξω, και που τον βρήκα όμως, δεν τα κατάφερα. Και φυσικά τα παιδιά, καθρέφτης. Να τα ακούω και να θέλω να πάρω τα βουνά και τα λαγκάδια.

Ναι, ανυπομονώ να τελειώσει το σχολείο. Γιατί δεν θα χρειαστεί για δυο μήνες τουλάχιστον να δω το παιδί μου να κλαίει που δεν έκανε τις εργασίες του και να μην  μπορώ να το πείσω ότι καμία σημασία δεν έχουν τελικά οι εργασίες αν δεν περνάει καλά στο σχολείο του (ε, ρε και να ήξερα ποιός τον έπεισε για το αντίθετο!). Μπορώ να σταματήσω να ψάχνω τα σημάδια για να προλάβω το επόμενο ξέσπασμα υστερίας επειδή πιέζεται πάρα πολύ. Μπορώ να χαλαρώσω. Και να ανασάνω. Και να ελπίζω ότι του χρόνου θα είμαστε καλύτερα.

Γιατί στο κάτω – κάτω, hope is free, έτσι δεν είναι;

Η δική σας χρονιά πώς ήταν; Πείτε μου ότι δεν ήμουν η μόνη που την πήρε τόσο σοβαρά την Πρώτη Δημοτικού… Κάνατε τον απολογισμό σας ή το αφήσατε για φέτος; Πώς μπορούμε να κάνουμε καλύτερα τα σχολεία μας;

 

Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

20 Σχόλια

  1. Μαρία μου, ετοιμάζω τον δικό μου απολογισμό για φέτος. Για την πρώτη δημοτικού με ένα παιδί που δεν έχει ΔΕΠΥ, αλλά έχει μάλλον υπερβολικές ευαισθησίες και συνείδηση για το ελληνικό σχολείο. Ότι κι αν έγινε, είσαι μια υπέροχη μαμά, ποτέ μην αμφιβάλλεις για αυτό κι αυτό γιατί βλέπεις και αναγνωρίζεις τα λάθη σου. Καλά να περάσετε κάνοντας ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ!!!! Είναι το καλύτερο δώρο που μπορούμε να τους κάνουμε φέτος το καλοκαίρι! Σε φιλώ!!!

    • Ξέρεις, στην αρχή του Σεπτέμβρη τα έβλεπα όλα χρωματιστά, καινούρια και όμορφα. Δεν σκέφτηκα ότι θα ξεθώριαζαν τόσο πολύ ως τον Ιούνιο… Περιμένω να διαβάσω το post σου.

  2. Μαράκι μου γλυκό, μη στεναχωριέσαι, δεν είσαι σε καμία περίπτωση «κακή» μαμά! Αντιθέτως από τα λόγια σου καταλαβαίνουμε, ότι είσαι μια μαμά, που ψάχνεται για το καλύτερο, που ανησυχεί για το καλό των παιδιών της, που διαβάζει τις δυσκολίες και τις αντιμετωπίζει με γενναιότητα! Το να είσαι γονιός με παιδί που αντιμετωπίζει θέματα διάσπασης προσοχής (ΔΕΠΥ), σίγουρο δεν είναι εύκολο! Φαντάζομαι πώς δεν ήταν λίγες οι φορές που οι δυσκολίες σου φάνηκαν ανυπέρβλητες! Εγώ θα σου πρότεινα αρχικά, να αντιμετωπίσεις το θέμα με ενημέρωση…ρώτα, μάθε πού πρέπει να απευθυνθείς, σε ποιον ειδικό, όπου θα βοηθήσουν το παιδί και εσένα μαζί, να το αντιμετωπίσετε! Προς το παρόν, χαλαρώστε, απολαύστε το καλοκαίρι σας με όποιον τρόπο επιλέξετε, και μέχρι την επόμενη σχολική χρονιά, έχει ο Θεός! φιλιά

    • Ευτυχώς, έχουμε αρκετή υποστήριξη ως τώρα, κάνουμε πολλή δουλειά. Για το άμεσο μέλλον το ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ ακούγεται ειδυλλιακό και ανυπομονούμε. Πρόγραμμα θα υπάρχει βέβαια αλλά με επικεντρωμένο το ενδιαφέρον του σε άλλες δραστηριότητες. Φιλιά!

  3. Μαρια θυμάσαι που σου ελεγα για το Θανο μου; Το πολυ καλά στην αντιγραφη ειναι γιορτη για εμάς. Μονιμα με παρατηρήσεις και διορθώσεις. 2 ωρες για δυο φωτοτυπίες. Μετα το πασχα δε… μας ακουσε ολη η γειτονια, πιαναμε και βραδακι μεχρι να τελειωσει. Σε νιωθω… Υπομονη και απολαυστε το καλοκαιρι σας.

    • Αχ μωρέ Δέσποινα, τι μας φταίνε κι αυτά τα καημένα να τα ταλαιπωρούμε έτσι… Κι εμείς εδώ… μέχρι και χρονόμετρο δοκίμασα (ως μία από τις «ενδεδειγμένες» μεθόδους και κόντεψε να πάθει κρίση πανικού. Άσε σου λέω, ξέρω ότι με καταλαβαίνεις… Εύχομαι α περάσετε κι εσείς ήρεμα, χωρίς εξάρσεις, μόνο με ωραίες στιγμές!

  4. Μαρακι μου-καταρχην εισαι μια απιστευτη μαμα… Απιστευτη!! Στεκεσαι διπλα στο παιδι σου και το καταλαβαινεις… το υποστηριζεις.. Κι αυτο φτανει.. Δυστυχως τα σχολεια μας απεχουν πολυ από την τελειοτητα κα οι δασκαλοι-δυστυχως – ειναι λαχειο..Λυπαμαι πολυ που η πρωτη σας χρονια δεν ηταν μαγική οπως επρεπε.. Εστιαστε στα θετικα και ελπιζω η επομενη να ειναι καλυτερη… Κι οσο για το καλοκαιρι.. ψηφιζω ταβανοθεραπεια και ηλιοθεραπεια… Κι αμα μαθεις για το Minecraft ενημερωσε κι εμας τις αδαεις μανες.. Και το ΤΙ-ΠΟ-ΤΑ έχει κι αυτο τη χαρη και την χαρα του!! Μια μεγαλη αγκαλια… φιλια

    • Βρε Ελπίδα μου, μέχρι τελευταία στιγμή η δασκάλα του έλεγε για τα γράμματα, και κατά τα άλλα, να μην τον πίεσουμε το καλοκαίρι, να διαβάσει ότι θέλει και να παίξει. Αλλά την κουβέντα την έκλεισε με οδηγίες για το πώς να γράφει. Πάρε τον βρε χρυσή μου αγκαλιά, πες του δυο καλές κουβέντες, που έπιασε το παιδί από το χέρι κι εκείνος τραβιόταν μακρυά… Δεν είναι κρίμα να μην είναι πρόθυμοι να κάνουν πιο εύκολη και τη ζωή του παιδιού αλλά και τη δική τους…

  5. Μαρία, μου άρεσε πάρα πολύ η ειλικρίνεια σου στο κομμάτι του πως είδες εσύ την πρώτη δημοτικού και τι αντιδράσεις είχες. Είναι τόσο ωραίο όταν κάποιος γονιός τολμά να δώσει όλο το φάσμα της γονεϊκότητας. Έτσι θα νιώσουμε πιο «νορμάλ» κι εμείς οι υπόλοιποι που από του χρόνου θα αρχίσουμε στα σπίτια μας τους τσακωμούς με τα διαβάσματα. Δε νομίζω πως υπάρχει μεγαλύτερο σημείο προστριβής μέσα στα ελληνικά σπίτια. Από αυτά που ακούω τουλάχιστον, γιατί στην πράξη δεν τα έχω ζήσει ακόμη. Είναι ωραίο λοιπόν κάποιος να λέει και αυτά, γιατί ξέρεις τι να περιμένεις.

    Ο γιος σου είναι από τα παιδιά που βαριούνται το ανιαρό σύστημα του σχολείου. Κι επειδή οι εκπαιδευτικοί αδυνατούν να καταλάβουν το «βαριέμαι» – αφού λίγο τους ενοχοποιεί και κανείς δε θέλει να δει την καμπούρα του – το βαφτίζουν «δεν μπορεί» κι έχουν το κεφαλάκι τους ήσυχο ότι έκαναν το χρέος τους. Η αλήθεια είναι μίλια μακριά από αυτό το «δεν μπορεί» ή «δυσκολεύεται», αλλά για να τη δούμε πρέπει να αλλάξουμε όλη τη νοοτροπία της πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών, του τρόπου που γίνεται το μάθημα στα σχολεία και πολλά άλλα. Ένα αγαπημένο μου βιβλίο είναι ένα που το διάβασα όταν το μεγάλο μου παιδί ήταν 3 χρονών (μην τα ρωτάς…έχω πιο ασυνήθιστα ενδιαφέροντα σαν γονιός στη θεματολογία που διαβάζω) ήταν το «Ανακαλύψτε το μαθησιακό στυλ του παιδιού σας», όπου εκεί μέσα εξηγούν δύο πολύ έμπειρες επιστήμονες γιατί δεν ισχύει ο όρος «μαθησιακές δυσκολίες» και γιατί αυτός ο όρος έχει εφευρεθεί για να καλύπτει στην ουσία την αδυναμία του εκπαιδευτικού συστήματος να εκπαιδεύσει έξυπνα παιδιά (πολλοί με ΔΕΠΥ έχουν αποδεδειγμένα υψηλό IQ και έχουν διαπρέψει σε διάφορους τομείς…έχουν γίνει διάσημοι που λέμε…αυτά για όποιον δεν τα έχει ξανακούσει). Δεν ξέρω ποια είναι η λύση σε αυτό. Ούτε πιστεύω πως αν λέμε όλη μέρα ότι το εκπαιδευτικό σύστημα δεν είναι καλό θα αλλάξει κάτι. Ίσως τελικά η λύση να είναι μαμάδες σαν εσένα, που πιστεύουν το παιδί τους όταν τους λέει ότι βαριέται στο σχολείο. Κι ας μην πιστεύει το ίδιο η δασκάλα. Κι εγώ τον πιστεύω. Κι αν εγώ κι εσύ και άλλοι γίνουμε πολλοί τότε ίσως να αποκτήσουμε ένα πιο καλό εκπαιδευτικό σύστημα.

    • Ειλικρινά Ελίνα, είμαι αποφασισμένη του χρόνου να δώσω σκληρότερη μάχη για να μην περάσει ξανά τέτοια χρονιά. Εχω γίνει γραφική στο σχολείο, αλλά είναι ένα σχολείο που πλήρωνα για πολλά χρόνια όσο εργαζόμουν και συνεχίζει να πληρώνει ο πατέρας του σήμερα. Αν πήγαινα να αγοράσω μια μπλούζα και μου έδιναν μια μπλούζα τρύπια, ταλαιπωρημένη, δεν θα την έπαιρνα προφανώς. Ούτε και κάποιος άλλος νομίζω. Γιατί έχουμε βάλει τόσο πολύ νερό στο κρασί μας για τους χώρους και τους ανθρώπους που έχουν τα παιδιά μας στα χέρια τους τόσες ώρες κάθε μέρα, δεν μπορώ να το καταλάβω. Αν σου πω ότι υπάρχει παιδί του που όλη τη χρονιά δεν είδα κανέναν από τους δυο του γονείς θα με πιστέψεις; Τόσο πια έχουμε υποβιβάσει αυτή τη σχέση;

      • Έχουμε βάλει πολύ νερό στο κρασί μας, Μαρία μου, πράγματι. Κι εμένα με προβληματίζει πάρα πολύ όλη αυτή η στείρα γνώση που έχω δει ότι παίρνουν τα παιδιά στα σχολεία. Υπήρχαν πάρα πολλά πράγματα που με ενοχλούσαν πολύ με κυριότερο την επιθετικότητα που είχα δει να μη σταματούν δασκάλες στα σχολεία, ενώ ήταν στο χέρι τους. Πολλές φορές είχα νιώσει κι εγώ γραφική. Κάποια στιγμή κατάλαβα πως δεν μπορώ να πείσω κανέναν για τίποτα – ακόμη και για πράγματα που είναι αυτονόητα, όπως π.χ. ότι τα παιδιά δεν μπορούν να αφήνονται ανεξέλεγκτα στο σχολείο να φτύνονται και να χτυπιούνται και κανείς να μη λέει τίποτα, καμία δασκάλα να μην το θεωρεί αυτό πρόβλημα – και κάπου εκεί σταμάτησα και στράφηκα προς τα μέσα. Στο πως θα διαχειριστώ εγώ αυτή την κατάσταση ώστε να μη με στενοχωρεί στο βαθμό που με στενοχωρούσε, στο τι θα πω στο δικό μου παιδί για αυτό και πως θα το θωρακίσω ώστε να το αντιμετωπίζει όταν του συμβεί, πως να του δείξω ότι δεν πρέπει να αντιγράψει τους άλλους. Είναι συμβιβασμός αυτό από μια άποψη, έχεις δίκιο. Εύχομαι εσύ να καταφέρεις να δεις αλλαγές μέσα από τη δύναμη της φωνής σου και τότε μπορεί να συμπαρασύρεις μαζί σου κι άλλους γονείς που βλέπουμε μερικά στραβά πράγματα ορισμένες φορές στα σχολεία αλλά δε μιλάμε πια γιατί όταν τα λέγαμε κανείς δεν άκουγε. Ευχαριστώ για την έμπνευση και το δυναμισμό που μου μετέδωσες με το σχόλιό σου. Ελπίζω τα σχολεία μας να αλλάξουν μια μέρα από κάποιους εμπνευσμένους γονείς σαν εσένα.

        • Έχεις δίκιο που άφησες τους εξωτερικούς παράγοντες και προτίμησες να δώσεις επιλογές στο παιδί. Αυτό από πολλές πλευρές είναι για μας πολύ πιο δύσκολο, τα παιδιά με ΔΕΠΥ έχουν συνεχή ανάγκη τόνωσης της αυτοεκτίμησής τους και όσο κι αν από το σπίτι την έχουν, το παραμικρό εξωτερικό σχόλιο είναι ικανό να τα καταρρακώσει. Και ξέρεις, κι εμείς οι γονείς δεν έχουμε απύθμενη υπομονή και αντοχή και περίσσευμα για να δίνουμε καθημερινά… τις δύσκολες μέρες που θα υψωθεί η φωνή (κι ας το ξέρεις ότι το έχασες εκείνη τη στιγμή το παιχνίδι) αρκεί για να χαλάσεις όλη την προηγούμενη δουλειά που έκανες. Γι’ αυτό είπα ότι δεν θα μείνω με σταυρωμένα χέρια. Δεν έχω δυο παιδιά που θα μείνουν στο σπίτι μια ζωή, έχει και το σχολείο μερίδιο στυην ανατροφή τους. Και έχω πια την απαίτηση να λάβουν τα αυτονόητα σε όποιο δύσκολο, φτωχό ή σκληρό περιβάλλον. Δεν πηγαίνουν μόνο για να μάθουν πολλαπλασιασμό, η κοινωνικοποίησή τους βαραίνει πολύ παραπάνω από το να ξέρουν ότι το σπουργίτι τελειώνει σε -ι και γιατί.

          Και για να είμαι ειλικρινής, χέστηκα αν η δασκάλα μου λέει πόσο καλό και υπάκουο παιδί έχω και ταυτόχρονα με την παρατήρηση που του κάνει για τα γράμματά του τον βλέπω έτοιμο να βάλει τα κλάμματα. Δεν θέλω υπάκουο παιδί, επαναστάτη θέλω, να μπει στην τάξη του και να διεκδικήσει την καλύτερη δασκάλα που θα μπορούσε να γίνει η όποια δασκάλα του. Όλα τα σκέφτομαι και τα καταλαβαίνω για τους παιδαγωγούς (μισθούς, ώρες, κούραση, λίγα εφόδια) αλλά δεν είναι μια δουλειά, είναι λειτούργημα.

          • Ελίνα

            Mην τον φοβάσαι, Μαρία. Δείξ΄του ότι δε φοβάσαι τίποτα και ότι πιστεύεις πως έχει τη δύναμη όλα να τα ξεπερνά και πάντα να προχωρά μπροστά και μια μέρα θα δεις άλλο παιδί. Το ίδιο παιδί δηλαδή, που όμως θα έχει βρει τρόπο να εκφράσει την εσωτερική του δύναμη. Εγώ δεν τα φοβάμαι καθόλου αυτά τα παιδιά τα λιγότερο επαναστατικά και υπάκουα, γιατί έτσι ήμουν κι εγώ και να που φτάσαμε σήμερα 🙂 Δεν πιστεύω να με θεωρείς υπάκουη 😉 Aυτό το κομμάτι και το κομμάτι της αυτοπεποίθησης πραγματικά να μη σε φοβίζει καθόλου, γιατί έχει άπειρη δύναμη μέσα του και μια δυνατή φωνή που μια μέρα θα σας τη δείξει. Τα λάθη που κάνουμε όλοι οι γονείς και ξέρουμε ότι δεν πρέπει να τα κάνουμε είναι απλώς σκαλοπάτια για να μας πάνε μπροστά. Θα τσακωθούμε, θα γκρεμίσουμε κάτι που μόνοι μας χτίσαμε, θα πούμε συγνώμη, θα ξαναγαπηθούμε και θα ξαναπροχωρήσουμε. Τα παιδιά και ειδικά αυτά τα παιδιά που περιγράφεις σαν πιο υπάκουα έχουν μια τεράστια δύναμη μέσα τους να καταλαβαίνουν ποιος πραγματικά τα αγαπάει και ποιος πραγματικά τα νοιάζεται. Κι εσύ είσαι ένας γονιός που δείχνεις και το νοιάξιμο και την αγάπη σου, έτσι όπως σε έχω καταλάβει από τα κείμενά σου. Το παιδί ξέρει και το παιδί εύκολα προσπερνά. Φιλιά

          • Σ’ ευχαριστώ. Σε δύσκολες στιγμές επιστρέφω και διαβάζω ξανά, και παίρνω πάλι κουράγιο. Σ’ ευχαριστώ.

  6. Ήρθα!!!! και συμπάσχω όσο κανείς άλλος!!!!
    Αν αυτό το έβλεπα ξαφνικά στο δικό μου το μπλογκ δε θα απορούσα… απλά θα αναρωτιόμουν πότε το έγραψα….
    Εμείς όλη τη χρονιά δε καταλήξαμε τελικά τι ακριβώς φταίει… μας είπαν είναι νωρίς….
    Τρέξαμε ολόκληρο κατοστάρι για να περάσουμε στη δευτέρα…. υπήρχε περίπτωση αν μείνουμε στη πρώτη κι αυτό θα ήταν η απόλυτη καταστροφή μιας και του χρόνου θα έχουμε κι άλλο πρωτάκι στην οικογένεια…!!!
    Θυμάμαι το παιδί μου να κλαίει τα πρωινά γιατί τον τρόμαζε η ορθογραφία….
    Κι ύστερα με το δάσκαλο ένταξης να έχουμε διπλή δουλειά στο σπίτι και το παιδί να ζορίζεται κι εγώ να φτάνω σε σημεία απελπισίας… πότε να φωνάζω, πότε να κλαίω…. και χέστηκα στ αλήθεια για όλα όσα δεν έμαθε αλλά για όσα πικράθηκε σαν παιδί….
    Για το μόνο που αισθάνομαι τυχερή είναι η δασκάλα του…. Η οποία και δεν επέτρεψε σε κανέναν να τον πειράξει ή να τον κοροιδέψει….

    Σε καταλαβαίνω! δε φαντάζεσαι πόσο…..

    • Α, εδώ έθιξες άλλο τεράστιο θέμα Ελένη! Γιατί ο δικός μας είχε την τύχη να τον κοροϊδεύουν ακόμη και φίλοι του για τα σχέδια στις ζωγραφιές του ας πούμε, και δεν τα σταμάτησε κανένας, δεν τους εξήγησε κανένας πόσο δεν είναι σωστό, πόσο εύκολα θα μπορούσαν να είναι στην θέση του και να τους κοροϊδεύει κάποιος επειδή δεν γράφουν καλά ελληνικά για παράδειγμα. Και απλώς λοιπόν το δεχόταν, και παραπονιόταν στην αγκαλιά μου. Για την ορθογραφία δε… μην τα συζητάς.

      Ελπίζω η επόμενη χρονιά να είναι πιο εύκολη και για σας… αν δεν σου κάνει κόπο, ξανά πες μου πώς τα πάτε. Προσπάθησε κι εσύ όσο μπορείς να βοηθήσεις να μην αγχώνεται το παιδί.

  7. ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΠΑΣΧΟΥ Reply

    Μαρία δεν χρειάζεται να «αυτομασιγώνεσαι» για το ότι δεν ήσουν καλή μάνα. Μια χαρά μητέρα είσαι και μάλιστα μια μάνα που ψάχνεται και νοιάζεται για το μικρό της. Εδώ και εγώ που δεν έχω πρωτάκι αλλά εκτάκι και δευτεράκι και ένα και δύο και όσα θες ρεσιτάλ ερμηνείας έδωσα όλη τη χροιά. Το καλύτερο θα είναι να συνεργαστείς με κάποιους ειδικούς για το μικρούλι , να τον αφήσεις να έχει τους δικούς του ρυθμούς (τα παιδιά με ΔΕΠΥ) το χρειάζονται αυτό, να προσπαθήσεις λίγο το καλοκαίρι να μάθει στη ρουτίνα και να κάνεις το σταυρό σου να πετύχετε του χρόνου μια δασκάλα που θα έχει διάθεση να ασχοληθεί με το μικρό. Προς το παρόν απολαύστε το ΤΙΠΟΤΑ και χαρείτε ο ένας τη συντροφιά του άλλου. Καλό καλοκαίρι.

    • Το καταλαβαίνω Αθανασία μου ότι σε πολύ λίγα παιδιά αρέσει να κάνουν σχολικές εργασίες και μια κάποια πίεση είναι αναμενόμενη. Αλλά καλό είναι να μην υπάρχει παραπάνω πίεση από όση χρειάζεται, και κυρίως, όχι λόγω της γνώμης που έχει κάποιος που δεν θα έχει συνεχόμενη επαφή με τα παιδιά. Οι δάσκαλοι έρχονται και παρέρχονται, η δουλειά που κάνουν όμως με κάθε παιδί ή η απουσία της είναι αυτή που τα ακολουθεί…

  8. Καλησπέρα Μαρία,
    Είσαι μια υπέροχη μαμά.Ο μικρός είναι τυχερός που σε έχει….
    Φέτος είχα 25 πρωτάκια. Ζορίστηκα πολύ στην αρχή. Ναι εντάξει σχολαγα νωρίς νωρίς αλλά εκείνες οι 5 ώρες μαζί τους δεν ήταν πάντα τόσο εύκολες. Είχα παιδια που δεν ήξεραν Ελληνικά ( πάνω από τα μισά) παιδάκια που δεν πήγαν νηπιαγωγείο, ένα παιδί με αυτό προβλήματα που μόλις χθες!!!λάβαμε την διάγνωση.
    Σαν δασκάλα προσπάθησα και έγινα 25 κομμάτια. Ένα κομμάτι για καθένα από αυτά. Με υπομονή, επιμονή και αγάπη όλα πήγαν καλά.
    Είχα ένα αγοράκι που από όσα μου έλεγε και η μαμά στο σπίτι γινόταν μάχη. Για τα γράμματα, για την φωτοτυπία. Η μαμά τον έλεγε τεμπελακο εγώ έβλεπα την προσπάθεια και την απογοήτευση. Η αντιγραφή και η φωτοτυπία που για αλλά παιδιά ήταν υπόθεση 20 λεπτών εκείνο ήθελε 2 ώρες..Άρχισα λοιπόν να ζητάω λιγότερα. Του έλεγα θα μου κάνεις μια γραμμούλα με α, τα καλύτερα α που μπορείς. Έπαιρνε ένα τεράστιο Άριστα.
    Την επόμενη φορά ( μετά από μια εβδομάδα) κάναμε 2 γραμμούλες… Με πολλά μπράβο, με πιάσιμο στο χεράκι άρχισε να πιστεύει πως μπορεί. Στην Ανάγνωση όταν μεγάλωσαν τα κείμενα του έβαζα 5 σειρές. Πάλι τέλεια και εκεί.
    Όσες φορές το είδα να κουράζεται, να βαριέται τον έκανα βοηθό, έβαζα ένα τραγουδάκι, έλεγα ένα αστείο. Όχι μόνο για αυτό το παιδί για όλα. Την ύλη την τελείωσα στο τσακ. Ίσως και κάτι έμεινε. Δεν έγινε και κάτι. Θα τα μάθουν του χρόνου….
    Αφιέρωσα πολύ χρόνο στο να μιλάμε. Να παίζουμε.Να τραγουδάμε…Πρωτάκια είναι. Αυτό που πιο πολύ με νοιάζει είναι να είναι ασφαλή και χαρούμενα στο σχολείο.
    Αν κρίνω από τα χθεσινά κλάματα, το πέτυχα.
    Εύχομαι του χρόνου όλα να ναι καλύτερα!

    • Γλυκιά μου Άννα, σου εύχομαι η κάθε σου χρονιά να είναι καλύτερη ακόμη από την προηγούμενη! Ξέρω ότι επενδύεις τόσο πολύ από τον εαυτό σου κάθε φορά, γι’ αυτό και έχεις πάντα τέτοιο δέσιμο και αποτελέσματα με τα παιδιά σου. Αφιέρωσες χρόνο στο παιχνίδι με τα παιδιά, στο να τα κάνεις να νιώσουν ασφάλεια. Πώς εσύ ήξερες ότι αυτό είναι πιο σημαντικό από το να τελειώσουν όλη την ύλη; Ο μικρός μου έλεγε ό,τι γινόταν στο σχολείο, ποιος τον πείραζε για παράδειγμα, και όταν τον ρωτούσα γιατί δεν είπε τίποτα στην κυρία, μου απάντησε ότι είπε αλλά δεν έκανε κάτι. Από εκεί και μετά, ξέρω ότι δεν ξαναείπε τίποτα, ερχόταν σπίτι να μιλήσει. Εφόσοσν έσπασε πριν ακόμη δημιουργηθεί αυτή η σχέση εμπιστοσύνης με το παιδί, όσα Πολύ Καλά και να του έβαζε, δεν διορθώθηκε αυτό ως το τέλος.
      Ήθελες και ασχολήθηκες παραπάνω με την ιδιαιτερότητα του ενός παιδιού. Θα μπορούσες απλώς να το αφήσεις στην άκρη και πάει ως εκεί που μπορούσε. Αφού καταφέραμε να απαξιώσουμε τόσο πολύ τη δουλειά που κάνετε οι δάσκαλοι, πώς μπορούμε να επιμένουμε να μαθαίνουν για τις ιδιαιτερότητες των παιδιών μας, τις δυσκολίες που μπορεί να έχουν; Αν δεν θέλει και ο δάσκαλος από μόνος του να ψάξει παραπάνω, αποτέλεσμα δεν θα υπάρχει φοβάμαι…

      Του χρόνου σου εύχομαι να έχεις αν μη τι άλλο, ευκολότερη χρονιά! Φιλιά πολλά!

Reply To maria Cancel Reply

Pin It
0 Shares
Share
Pin
Tweet
+1
Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org