Ελεάννα

Θυμάμαι πως όταν ήμουν παιδί το πέταγμα του χαρταετού δεν με ενθουσίαζε ιδιαίτερα. Μπορώ να πω, πως μάλλον ο μπαμπάς μου ενθουσιαζόταν περισσότερο! Πηγαίναμε στο σπίτι της θείας μου τις περισσότερες φορές για το τριήμερο της καθαρής Δευτέρας. Θυμάμαι μία φορά πολύ χαρακτηριστικά!

Είχε πολύ καλό καιρό. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο εγώ με τον μικρό μου ξάδερφο στο πίσω κάθισμα, με τους χαρταετούς και μπροστά οι μπαμπάδες μας. Πήγαμε στο οικόπεδο του νονού μου λίγο πιο μακριά από το σπίτι και αρχίσαμε τις προσπάθειες για να πετάξουμε τον χαρταετό!

Αν δεν με απατά η μνήμη μου ο δικός μου μπλέχτηκε στα σύρματα… Του ξαδερφού μου ήταν η δεύτερη προσπάθεια, η οποία και πέτυχε, γιατί έχω και φωτογραφικό υλικό από εκείνη τη μέρα!

Μπροστά ο πατέρας μου να τρέχει πάνω κάτω στο οικόπεδο φωνάζοντας «Αμόλα καλούμπαααα» και εμείς στη θέση μας με αγωνία περιμέναμε να δούμε αν θα πετάξει… Τελικά πέταξε και μάλιστα είχε πάει και πολύ ψηλά! Τον κρατούσαμε μαζί αφού ήταν ένας.

Ο ξάδερφός μου ήταν πολύ μικρούλης τότε και χαιρόταν πολύ που έβλεπε τον χαρταετό μας, εγώ πάλι δεν πετούσα και τη σκούφια μου, αλλά δεν περνούσα και άσχημα! Από το να έμενα σπίτι μόνη μου, καλύτερα που πετούσα χαρταετό!

via
via

Ήταν και η τελευταία χρονιά που πέταξα χαρταετό!

Ίσως σαν παιδί να μη μου άρεσε γιατί ΠΑΝΤΑ είχαμε ατυχήματα με τον δικό μου χαρταετό. Από τότε έπαιρνα ένα μπαλόνι με ήλιο, μου το έδενε ο μπαμπάς μου με μία καλούμπα και το πετούσα…!

Άδικο για τα άλλα παιδάκια, προφανώς όμως θα γλύτωνε με αυτό τον τρόπο από τη μουρμούρα μου!

 

Μαρία

Από όσες φορές πετάξαμε χαρταετό ως παιδιά, θυμάμαι δύο μόνο. Ίσως γιατί τη μία φορά ήμουν μεγαλούτσικη και την άλλη φορά είχα γελάσει μέχρι δακρύων.

Εκείνο που σίγουρα θυμάμαι από τις παιδικές Καθαροδευτέρες είναι το μπωλ της Τάπερ που είχε η μάνα μου, σετάκι ένα μεγάλο μπωλ με πιάτα βαθιά, ρηχά, ποτηράκια, κουταλοπήρουνα. Τέλειο ήταν! Δεν έβλεπα την ώρα να στρώσουμε τραπέζι σε όποια ανοιχτωσιά καταλήγαμε, για να ανοίξω το μπωλ και να μοιράσω τα πιατάκια…

Anyway… Τη μία φορά λοιπόν που θυμάμαι, είχαμε μαζευτεί όλο το σόι, ήμασταν και πολλοί, ζωή να ‘χουμε, δεκαοχτώ νοματαίοι… και φορτωθήκαμε σε αυτοκίνητα, σε αγκαλιές, σε φορτηγό, ό,τι διέθετε ο καθένας τέλος πάντων, και εκδρομεύσαμε σε ένα ωραιότατο χωράφι –μη ρωτήσετε πού, δεν έχω ιδέα.

Εκεί δίπλα υπήρχε και μια ταβέρνα. Οι μισοί ήθελαν χωράφι, οι άλλοι μισοί ταβέρνα, τελικά κάτσαμε ταβέρνα να ξεμπερδεύουμε – είπαμε, ήμασταν και πολλοί, πού να τρέχεις να μαζεύεις τόσα κουτσούβελα.

Μετά το φαγητό μέχρι σκασμού και την απαραίτητη μπυροποσία και κρασοκατάνυξη, όπως προστάζει η μέρα, είπαμε να βγούμε μια βόλτα στον αγρό, να δει το φως της μέρας κι εκείνος ο δόλιος ο χαρταετός που κουβαλάγαμε μαζί μας.

Κι εκεί άρχισε το γέλιο.

Έτρεχαν μπαμπάς και μπαρμπάδες σαν μικρά παιδιά, κι ο ένας να προσπαθεί να δείξει στον άλλο πόσο καλύτερα ξέρει να πετάει χαρταετό.

Να τρέχει σαν κατσίκι ο ένας με το χαρταετό ανά χείρας, να κρατάει την καλούμπα ο άλλος πίσω, δουλειά να μη γίνεται, να αλλάζουν θέσεις, οι άλλοι από δίπλα να δίνουν οδηγίες, ο χαρταετός να μη λέει να σηκωθεί, να ιδρώνουν να ξεφυσάνε και να συνεχίζουν το τρέξιμο.

Εν τω μεταξύ, εμείς τα παιδιά να καθόμαστε σε μια σειρά, τρώγοντας παγωτό χωνάκι, χαζεύοντας τους και γελώντας. Ώσπου τελικά βαρέθηκαν, τα παράτησαν και κάτσανε μαζί μας κι εκείνοι για παγωτό.

Η τελευταία ανάμνηση που έχω από αυτή τη μέρα είναι εκείνος ο έρμος ο χαρταετός να κάνει βουτιά από τα πέντε μέτρα που είχε καταφέρει να φτάσει και να σκάει στο χώμα. Πολύ με λύπησε. Τόσο που δεν ξαναπήγα για χαρταετό πια. Για παγωτό πήγαινα.

 

 

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Scroll Up Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org