Έτσι μου είπε. Και πνίγηκα από τα γέλια. Ενώ σκεφτόμουν πόσες πιθανότητες έχω να ανασάνω κανονικά αν πάρω φόρα και χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο (προφανώς καμία), τον άκουσα δίπλα μου να με ενθαρρύνει «Σανίδωσέ το, μαμά!»

Δεν μπορούσα να πάρω ανάσα, προσπαθούσα μάταια να φυσήξω τη μύτη μου, ήθελα απεγνωσμένα να πάρω μια κανονική ανάσα, έψαχνα το αποσυμφορητικό και ήμουν σε παράκρουση. Να το σανιδώσω κιόλας;;;

Από το Γενάρη ως τώρα αυτή είναι η καθημερινότητά μας.

Σπρέι, φυσιολογικός ορός, αντιβιώσεις, απουσίες από τα σχολεία, κλεισούρα, μυξομάνι, πυρετοί, αϋπνία. Είμαστε όμως μια ωραία ατμόσφαιρα. Πάρτε ένα φοντανάκι!

Τα τελευταία είκοσι χρόνια που με ταλαιπωρεί αυτό το στραβό διάφραγμα, δεν λέω να το πάρω απόφαση να πάω να το φτιάξω. Δεν φτάνει που έχω το θέμα μου, πλάκωσαν και οι ιώσεις η μία πάνω στην άλλη, ήρθε και μια λοίμωξη του αναπνευστικού στο μικρό, έδεσε το γλυκό.

Ήρθε μέρα που είχα ακουμπήσει την πλάτη στον τοίχο, κοίταζα το κενό και σκεφτόμουν «όχι άλλο κάρβουνο! μη βαράτε όλοι μαζί ρε παιδιά!» Μετά πήγα κι έκανα ένα ενισχυμένο τσάι και χαλάρωσα.

Το ξενύχτι δεν το περιγράφω.

Καθιστή με την πλάτη στον καναπέ, το μικρό αγκαλιά για να κοιμάται και δίπλα μυξομάντηλα, θερμόμετρα, σταγόνες, να κουτουλάω από την νύστα την άλλη μέρα, δυο βδομάδες μια χαρά αυτό το βιολί. Μα, πάρτε ένα σοκολατάκι!

Και όταν γύρισαν τα παιδιά σχολείο πάλι (επιτέλους!), και συμπλήρωσα ένα εξάωρο νυχτερινού ύπνου (όχι χωρίς διακοπές, μη λέμε κι ό,τι θέλουμε, όλο και κάποιος θα έρθει να σε κάνει πιο κει για να ξαπλώσει μαζί σου) άρχισε ο νέος κύκλος επεισοδίων.

Ανοιξιάτικη αλλεργία!

Τι, εσείς τη γλιτώσατε; Να σου τα άλλα σπρέι, να σου τα αντισταμινικά, να σου τα εισπνεόμενα, μ’ αυτά και μ’ αυτά, δεν έχω πάγκο κουζίνας, γκισέ φαρμακείου έχω. Όλα φόρα παρτίδα, να είναι σε πρώτη ζήτηση. Μα, πάρτε ένα κουρκουμπινάκι, επιμένω!

Και τώρα που σας τα λέω, με σπρέι είμαι. Γιατί αν δεν πάει αίμα στον εγκέφαλο, κλαύτα Χαράλαμπε. Την παθαίνεις την υστερία θες δε θες. Κι άντε μετά να πείσεις το οχτάχρονο να κάτσει να διαβάσει στην ώρα του, που ξεσυνήθισε τόσες μέρες, κι αν δεν πάει πέντε το απόγευμα δεν ανοίγει βιβλίο. Και για να τελειώσει πάει οχτώ τουλάχιστον. Κάθε άσκηση και διάλειμμα! Προτιμάει να τραγουδάει «Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή».

Κι αφού τσιρίζω και φωνάζω και φυσάω και ξεφυσάω και ξαναφωνάζω και δουλειά δε γίνεται, εγκαταλείπω. Και περιμένω Το Μπαμπά. Να έρθει μπας και βγάλει άκρη εκείνος. Γιατί με το ζόρι δεν γίνεται να διαβάσει ένα παιδί, ούτε φυσικά να συγκεντρωθεί.

Και τώρα ζω για το Σαββατοκύριακο. Γιατί μη νομίζετε, εκείνο το «σανίδωσέ το, μαμά» του μικρού, το άκουσα. Κι αυτό θα κάνω. Θα πάρω άδεια από τη σημαία, θα χαλαρώσω, θα φάω, θα κοιμηθώ, θα γελάσω, κι από Δευτέρα, θα το σανιδώσω!

Να μας έρθετε, θα έχουμε και φρέσκο γλυκό του κουταλιού κέρασμα.

Photo by Llima Orosa

Κράτα το

Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

Write A Comment

Pin It
0 Shares
Share
Pin
Tweet
+1
Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org