Πόσο συχνά ταλαιπωρείστε, προσπαθώντας να ξεκολλήσετε τα παιδιά από μια οθόνη; Είτε μιλάμε για κινητό, είτε για τάμπλετ, τηλεόραση ή υπολογιστή, ο εθισμός του παιδιού είναι ο ίδιος, όλες οι οθόνες είναι ίδιες. Δεν έχει σημασία αν παίζει ένα παιχνίδι ή αν παρακολουθεί κάτι, για ένα παιδί είναι το ίδιο δύσκολο να σταματήσει. Πόσο συχνά καταλήγετε με κλάματα στο σπίτι; Στο δικό μας, το φαινόμενο ήταν πολύ συχνό.

Ακόμη κι αν η διαθέσιμη ώρα ήταν μόνο μισή, το αποτέλεσμα ήταν πάντα το ίδιο. Έλεγα δέκα λεπτά πριν, ότι τελειώνει ο χρόνος, το έλεγα ξανά στα πέντε λεπτά, το έλεγα ξανά στα τρία και έκλεινα την τηλεόραση στο συμφωνημένο χρόνο. Θεωρώντας ότι μιλάω σε ανθρώπους που με ακούνε, και καταλαβαίνουν τί λέω. Μέγα λάθος! Εκεί να δείτε δράματα. Φανταστείτε λοιπόν, πόσο έτρεμα το καλοκαίρι που έρχεται. Τόσος ελεύθερος χρόνος… τόση φασαρία ενόψει…

Μέχρι που ανακάλυψα τυχαία τον τρόπο που με έσωσε.

Το κάθε παιδί ξεχωριστά, δεν έχει εξάρσεις συνήθως, ούτε γκρίνια χωρίς λόγο. Άρα ήταν προφανές ότι έφταιγε ο εξωτερικός παράγοντας για τις φασαρίες. Η κακιά τηλεόραση, ο σατανικός υπολογιστής, το αναθεματισμένο κινητό (το δικό μου, μη φανταστείτε ότι έχει κανένα παιδί κινητό ακόμη). Η οθόνη. Τελεία. Η αλήθεια είναι πως δεν έκανα τη σύνδεση στο μυαλό μου, παρά αρκετές μέρες μετά.

Ο Ραφαήλ παρακολουθούσε ένα παιδικό πρόγραμμα (Γκάρφιλντ ήταν), όταν είχε φτάσει πια η ώρα για να το κλείσει. Εγώ κάτι διάβαζα, καθισμένη δίπλα του. Σήκωσα τα μάτια όταν χτύπησε το χρονόμετρο (γιατί δεν είματε τίποτα τυχαίοι στο σπίτι μας, όλα με πρόγραμμα γίνονται 😛 ), και η σκηνή μου τράβηξε την προσοχή. Πριν το καταλάβω, γελάγαμε μαζί βλέποντας το τέλος του επεισοδίου. Χωρίς άλλη κουβέντα, έκλεισε την τηλεόραση μόνος του και καθίσαμε αγκαλίτσα.

Δυο μέρες μετά, ενώ για μια ακόμη φορά γινόταν του τρελού η φασαρία με το «κλείστε την, ΤΩΡΑ», «μαμά πέντε λεπτάκια ακόμη!», θυμήθηκα τη σκηνή, ζήλεψα την ηρεμία εκείνης της προηγούμενης μέρας. Δεν μπορεί ρε γαμώτο να μας κάνει μια τηλεόραση ό,τι θέλει εδώ μέσα. Πώς στην ευχή παθαίνουν μετάλλαξη όταν είναι να κλείσει;

Έκατσα λοιπόν μαζί τους. Ασχολήθηκα με το τί έβλεπαν, τα ρώτησα τί τους αρέσει σ’ αυτό. Ένα πρόγραμμα με κάτι εξωγήινα τέρατα ήταν. Το περίεργο ήταν ότι μπορούσαν να μου πουν τί τους αρέσει στο καθένα από τα τέρατα. Άρα παρακολουθούσαν με προσοχή, καλό σημάδι αυτό. Εγώ τα είχα όλα ένα στο μυαλό μου.

Η αλήθεια είναι ότι παλιότερα είχα επιθετική προσέγγιση. Πολλές φορές έχω πει ότι με τις οθόνες παθαίνουμε βλακεία αν είμαστε μόνο αποδέκτες, ότι αν δεν ψάξεις, μόνο σκουπίδια βρίσκεις, ότι δεν θέλω να μεγαλώνω μια γενιά ηλιθίων. Ναι, έχω πει πολλά κι έχω υπάρξει και πολύ σκληρή. Αλλά κάθε φορά που βλέπω ότι θέλουν να ασχοληθούν σοβαρά με κάτι, βοηθώ όσο μπορώ.

Το να βλέπω τα μικρά ακόμη παιδιά μου να είναι σε μια κατάσταση σχεδόν τρανς κοιτώντας κάτι, χωρίς να χρησιμοποιούν το μυαλό τους, με τρελαίνει. Άντε μετά να τα πείσεις να δραστηριοποιηθούν. Γιατί να το κάνουν; Εδώ σε θέλω, δώσε εσύ έναν καλό λόγο.pos-tha-ksekollisete-paidia-othoni-middle

Ανακάλυψα λοιπόν, ότι για να ξεκολλήσουν από την οθόνη, πρέπει να τους συναντώ στα μισά.

Αν θέλω να γλιτώσω τις φασαρίες, τα νεύρα, το θυμό και τα κλάματα, πρέπει να τους πλησιάσω, και όχι να είμαι απέναντι. Αν θέλω να σώσω τη σχέση με τα παιδιά μου.

Κάθομαι λίγο μαζί τους, παρακολουθώ ό,τι βλέπουν, προσπαθώ να παίξω μαζί τους αν παίζουν ή ρωτάω τί γίνεται στο παιχνίδι αν δεν μπορώ. (Που συνήθως δεν μπορώ. Μέχρι να μάθω πώς δουλεύει το ρημάδι το χειριστήριο, θα τους έχω γονατίσει το track record, έτσι μου είπαν! Ακούς θράσος;;;). Το θέμα όμως είναι ότι καταφέρνουμε να αποκαταστήσουμε την επικοινωνία μας. Είναι λες και είναι σε έναν δικό τους κόσμο. Δίνοντάς τους την αμέριστη προσοχή μου, περνάμε όλοι καλύτερα.

Και σιγά σιγά, γινόμαστε ομάδα, που απλώς πρέπει να σταματήσει αυτό που κάνει και να κάνει κάτι άλλο. (Από πότε, τώρα, το να φάμε έγινε δραστηριότητα, αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Εγώ για κάλυψη βασικής ανάγκης το ήξερα).

Πρόσφατα, το πρόβλημα άλλαξε ελαφρώς μορφή.

Άρα έπρεπε να αλλάξω κι εγώ πίστα. Όταν άρχισε ο Δημήτρης να παρακολουθεί άλλους gamers, η αλήθεια είναι ότι φοβήθηκα. Έβλεπα ένα τέρας εν τη γενέσει του. Μόνο κατανάλωνε. Όταν μας δήλωσε στεγνά ότι θέλει να γίνει gamer, εκεί να δείτε πανηγύρι. Όταν έπειτα άρχισε να ασχολείται με τη μία ώρα κώδικα, και να δίνει μόνος του εντολές στα παιχνίδια να κάνουν ό,τι ήθελε, έγινε πιο δύσκολο να ξεκολλήσει. Όχι ότι δεν τον καταλαβαίνω, βέβαια. Απέκτησε έναν άλλο έλεγχο.

Ωστόσο, και μόνο που ξέρω τί σκέφτονται, τί θέλουν εκείνη την ώρα, το κάνει πιο εύκολο πια, το να απομακρυνθούν από την όποια οθόνη.pos-tha-ksekollisete-paidia-othoni-pin

Ό,τι και να σας πω όμως, αν δεν το δοκιμάσετε μόνοι σας, δεν θα πειστείτε

Την επόμενη φορά που θα πρέπει να κλείσει η τηλεόραση ή ο υπολογιστής, δοκιμάστε το:

  • Καθίστε απλώς δίπλα τους.
  • Ρωτήστε κάτι για όσα βλέπετε. Δεν έχει σημασία αν είναι μια χαζή ή άκυρη ερώτηση. Τα πιο πολλά παιδιά θα την απαντήσουν. Μόνο επειδή τη ρωτάει η μαμά.
  • Όταν σας απαντήσουν, σημαίνει ότι έχουν αρχίσει να σας δίνουν την προσοχή τους. Κάντε διάλογο, δείξτε ενδιαφέρον. Τα παιδιά μόνα τους θα κλείσουν την οθόνη, θα προτιμήσουν την παρέα μαζί σας.
  • Βρείτε μια κοινή δραστηριότητα, κάτι που να ευχαριστεί όλους σας.

Αυτά από εμένα επί του θέματος. Έλπίζω να βοήθησα έστω και λίγο, και να έχουμε καλό καλοκαίρι!

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Scroll Up Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org