Καλησπέρα! Καλημέρα! Δεν έχω ύπνο και μπήκα να τα πούμε. Έχω υπερένταση. Θες η προσμονή για τη μέρα που ξημερώνει (δες Ψηφιακές Γειτονιές), θες που γυρίζει στο μυαλό μου η χθεσινή εμπειρία, θες το κοντοσούβλι που τσάκισα γυρίζοντας σπίτι… η ζημιά έγινε. Με τρώνε τα χέρια μου να γράψω τί αποκόμισα από χθες. Χθες λοιπόν ήταν η ομιλία του Teacher Tom
 
Ο Teacher Tom με κέρδισε πριν αρχίσει να μιλάει. Είχα μπει πιο νωρίς στην αίθουσα και είχα την ευκαιρία να τον παρατηρήσω λιγάκι (καλά, δεν στύλωσα και το μάτι πάνω του, μη φανταστείτε!). Χαμογελούσε συνέχεια. Πρώτη εντύπωση απ’ το blog του, καλή. Δεύτερη εντύπωση εξ όψεως, επίσης καλή. Τρίτη εντύπωση με τα λόγια του, εξαιρετική! Με κέρδισε, το δηλώνω, είμαι μια lifelong follower του Teacher Tom
 
 
Το θέμα ήταν το παιχνίδι. Ναι, φυσικά, μίλησε για δημοκρατία κι άλλες ευγενείς έννοιες, αλλά Το Θέμα ήταν το Παιχνίδι! Σύμφωνα με τα λόγια του “Play is leaving no stone unturned”.  
 
Σωστά. Και το να ζωγραφίσουν τα παιδιά μου, και το να φτιάξουν παζλ παιχνίδι είναι, αλλά το κατεβάσουν τα μαξιλάρια απ’ τους καναπέδες και να χοροπηδάνε και να πέφτουν είναι Καλύτερο Παιχνίδι. Γιατί την πρώτη φορά έπεσαν, τη δεύτερη φορά τα μαξιλάρια έπεσαν πάνω τους, την τρίτη φορά συνεργάστηκαν καλύτερα και τα στοίβαξαν έτσι που δεν έπεσαν κι έκαναν σπίτι από κάτω τους. Άρα κάτι έμαθαν. Εμπειρικά. Παίζοντας.
 
Είπε ότι ο καλύτερος πιθανόν ορισμός για το τι είναι παιχνίδι είναι αυτός που του έδωσε ένα από τα παιδιά που διδάσκει. “Play is what I do when everyone else quits telling me what to do…” Άδικο έχει; Ένιωσα πολύ πιεστική μαμά εκείνη τη στιγμή… Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να χαλαρώσω λίγο με τα μη και μη – δεν είμαι της υπερβολής αλλά είναι κάτι μέρες … με πήγε πολλάάά χρόνια πίσω. Όταν ήμουν μικρή, δεν υπήρχαν παιδικοί σταθμοί, ή τουλάχιστον δεν είχα ακούσει εγώ ποτέ για έναν. Μέχρι τα 5 μου που πήγα στα νήπια δεν θυμάμαι να κάνω κάτι άλλο εκτός από το να παίζω. Στην αλάνα απέναντι απ’ το σπίτι μας, μαζί μ’ όλο το τσούρμο της γειτονιάς, κάτω απ’ τον ευκάλυπτο. Η αλάνα ήταν τίγκα στο χώμα και το χαμομήλι και τις πρασινάδες και τα’ αγκάθια και τις τσουκνίδες. Δεν θυμάμαι τη μάνα μου να μου λέει «μην πας εκεί». Πήγα, τσιμπήθηκα, γδάρθηκα, μ’ έπιασε φαγούρα, μου έβαλε ξύδι, τέλος. Την επόμενη φορά είχα μάθει να τα ξεχωρίζω. Φτιάχναμε απίστευτες τούρτες και πίτες από χώμα και νερό και χαμομήλι. Έμαθα ότι η γεύση τους είναι χάλια, θες να φτύνεις συνέχεια μετά. Το έμαθα αφού τις δοκίμασα, ακόμη θυμάμαι εκείνη τη μέρα. Αυτά και ούτε ξέρω πόσα ακόμη τα έμαθα πάνω στο παιχνίδι. Ναι, φυσικά έμαθα και να μετράω, και να κρατάω μολύβι κλπ αλλά πάνω στο παιχνίδι.
 
Τώρα δεν διανοούμαι να αφήσω τα παιδιά μου να παίξουν με τα χώματα στην παιδική χαρά γιατί είναι γεμάτα αποτσίγαρα. Υπήρχε ο παιδικός σταθμός μέχρι πρότινος, υπάρχει το κρεβάτι-πλοίο-τρένο-παρκινγκ-και δεν ξέρω τι άλλο του Δημήτρη, υπάρχουν τα μαξιλάρια των καναπέδων, υπάρχει ό,τι άλλο βάλει η φαντασία τους και μπορώ να τους το παρέχω με ασφάλεια. Άλλες δυο λέξεις εξίσου σημαντικές. Η φαντασία και η ασφάλεια.
 
“Play is assessing the risks, play is making mistakes, play is love, play is life.” Έπεσαν απ’ τα μαξιλάρια κι έμαθαν να τα βάζουν αλλιώς. Αν είχα πάει να τους τα βάλω εγώ σωστά εξαρχής where would the fun be in this gameοεο;;;;; Περπατάει ο Δημήτρης με τα παπούτσια μου και μου φωνάζει «Κοίτα μαμά, είμαι εγώ μαμά τώρα!!!» Δένει τα  χέρια του πίσω και περπατάει σαν να είναι πολύ ψηλός, πάει στον αδερφό του και του λέει με αλλαγμένη φωνή «Αφεφέ μου, είμαι ο μπαμπάς σου! Εν σου είπα να ποσέχεις κο κάμπλετ;;» (αφεφέ = αδερφέ,  ποσεχεις – προσέχεις, κάμπλετ = τάμπλετ). Πίσω του ακολουθεί ο Ραφαήλ, σκιά του. Την πρώτη φορά που έβαλε τα παπούτσια μου γκρεμοτσακίστηκε και δεν έκλαψε, σηκώθηκε αμέσως κι έβαλε άλλο ζευγάρι. Μετά πιάστηκαν χέρι χέρι και μιμούνταν το περπάτημά μου, πατ, πατ, πατ… Φυσικά και γέλασα! Παιχνίδι είναι!!!
 
“Play is love, play is life…”
 
Θέλω να ευχαριστήσω όσους έκαναν αυτή την εμπειρία πραγματικότητα! Πρώτα απ’ όλους την Dorothy Snot που το οραματίστηκε αλλά και την ομάδα των  Μικροί Μεγάλοι, την Aspa online (που παρεμπιπτόντως είναι υπέροχοι, ανυπομονώ να τους δω ξανά σήμερα!) αλλά και το Free Thinking Zone, τους χυμούς “Κάμπος Χίου” και τον πολυχώρο “κρεμάστρα”. Χρωστάω επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ στη μανούλα μου και τον άντρα μου που φρόντισαν να έχω το μυαλό μου ήσυχο αυτές τις δύο μέρες για να απολαύσω … 
 
Και μ’ αυτά θα σας αφήσω, σε μία ώρα έχει εγερτήριο, θέλω να ταΐσω και ν’ αγκαλιάσω τα μωρά μου πριν φύγω, να μυρίσω τα μαλλάκια τους και να φορτίσω μπαταρίες…

 

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

1 Comment

  1. δεν χορταινω να διαβαζω αναρτησεις για τον Teacher Tom…
    αρχιζω και γινομαι κι εγω φανατικη και εχω ρουξηφει καθε του λεξη!

Write A Comment

Scroll Up
0 Shares
Share
Pin
Tweet
+1
Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org