Τέτοια ώρα πριν από οχτώ χρόνια ήμουν σε φάση “αν-δεν-τελειώσω-το-κρασί-μου-δεν-υπάρχει-περίπτωση-να-με-χτενίσει-η-κομμώτρια”. Για μένα το δυσκολότερο κομμάτι ήταν αυτό. Το χτένισμα. Δεν μπορώ ρε παιδί μου, δεν το ‘χω καθόλου με τα κομμωτήρια γενικότερα. Βαφή όποτε μπορέσω, κούρεμα μια στο τόσο. Κι αυτή η κομμώτρια με είχε προειδοποιήσει: αν δεν κάτσεις να σε χτενίσω όπως πρέπει (δηλαδή να βάλω και όση λακ πρέπει), βρες άλλη κομμώτρια. Και δεν μίλησα. Δηλαδή όχι πολύ. Το δεύτερο ποτήρι κρασί  έκανε το θαύμα του.

Ευτυχώς είχα σηκωθεί μετά από καλό ύπνο (τύπου πυτζάμα πάρτυ με κρασί και γυναικοκούβεντο) σε μια φυσιολογική ώρα (δέκα το πρωί), είχα πάει βόλτα στα μαγαζιά με το αδερφάκι μου, είχα αγοράσει δύο ωραιότατα ζευγάρια πέδιλα, είχα πιει έναν υπέροχο, δυνατό καφέ και ένιωθα έτοιμη να αντιμετωπίσω τη δύσκολη μέρα μπροστά μου.

Στο μακιγιάζ ήταν πιο εύκολα τα πράγματα. Είχε γέλιο η φάση, έκανα γκριμάτσες κι έλεγα βάψε με έτσι, δεν θα με γνωρίσει και θα φύγει. Ευτυχώς πήγαμε με το πάσο μας και το διασκεδάσαμε κιόλας. Μετά ήταν το ρούχο και τα πέδιλα. Ήταν και το έθιμο “δεν-μου-χωράει-το-γοβάκι” που ευτυχώς το γλίτωσα (είπαμε, πέδιλο, τί να μη χωρέσει;;;).

Κάπου εκεί άρχισε να με πιάνει το στομάχι μου. Ήθελα να το βάλω στα πόδια. Στο άλλο δωμάτιο άκουγα τα τραγούδια (ευτυχώς δεν είχαμε γαμοτράγουδα) και μου ανέβαινε το αίμα στο κεφάλι. Σκέφτηκα, μια χαρά δεν είμαστε έτσι; Πού πάμε να μπλέξουμε τώρα; Και ποιός αντέχει τόσο ορθοστασία; Άσε που θα πάει μέχρι ξημέρωμα μετά… (Είπαμε, δεν το ‘χω καθόλου όλο αυτό το θεματάκι…).

Ευτυχώς σε πήρα τηλέφωνο, τα ‘παμε, άκουσα την ησυχία του σπιτιού μας και ησύχασα κι εγώ, είπα μέρα είναι, θα περάσει. Κι έβαλα ένα λικέρ βύσσινο γιατί το κρασί μάλλον είχε ξεθυμάνει.

Η μόνη στιγμή που συγκινήθηκα ήταν εκείνα τα λεπτά που σκέφτηκα ότι δεν θα με πήγαινε ο πατέρας μου. Ότι δεν θα μ’ έβλεπε νύφη (όχι ότι χολόσκαζε κιόλας ο άνθρωπος, αλλά να, τα γούσταρε τέτοια τζέρτζελα). Και το άτιμο το νυφικό, έκατσε όπως ακριβώς το ήθελα, όμορφο ήταν το σκασμένο…

oopsblogara-wedding-flowers

Στο δρόμο για την εκκλησιά (καψουροτράγουδο αγγλιστί παίζει στο background, κατάλαβες τώρα), ξεκόλλησε η ανθοδέσμη απ’ το αυτοκίνητο. Ευτυχώς δεν την πάτησε ο ξάδερφος που ερχόταν από πίσω. Γρήγορα γρήγορα την ξανακόλλησε στο καπό, μη ρωτήσεις πώς και με τί, δεν έχω ιδέα. Και συνεχίσαμε. Μπροστά εμείς και πίσω οι μπαρμπάδες, οι θειάδες, τα ξαδέρφια κλπ του σογιού. Είναι και μεγάλο το σόι. Για μερικούς από αυτούς δεν θα μπορούσα να διανοηθώ ότι μπορεί να έλειπαν τέτοια μέρα. Ευτυχώς είσαι καλός άνθρωπος και δεν έφερες αντίρρηση όταν ο στενός κύκλος αποδείχτηκε εβδομήντα πέντε νοματαίοι…

Και φτάσαμε. Και η αλήθεια είναι πως όταν σε είδα στα σκαλοπάτια της εκκλησίας μου κόπηκαν τα γόνατα, είπα θα πέσω. Τόσο όμορφος ήσουν.

Μπορεί να είμαι και η μοναδική νύφη που άκουσε όλη τη λειτουργία για να καταλάβει σε τι ακριβώς συμφωνούσε, τι στην ευχή θα άλλαζε μετά. Ευτυχώς, τίποτα. Και τέλειωσε η τελετή, πέσαν οι υπογραφές, σταθήκαμε να μας χαιρετήσουν τα σόγια, και βγήκαμε από την εκκλησία ο κύριος και η κυρία Κοκοβίκου.

Εκεί (ναι, στο λέω τώρα, δεν έχει και καμιά σημασία μετά από τόσα χρόνια)είμαι σίγουρη ότι κατουρήθηκα λίγο. Δεν τα περίμενα τα βεγγαλικά και τα φοβάμαι από μικρή. Και είχε φέρει και πολλά ο θείος…  Άντε μετά σπίτι, να φάμε το μέλι με το καρύδι στην πόρτα, να ‘ναι γλυκιά η ζωή μας (να’σαι καλέ ρε θεία, μας μέλωσες με τόση αγάπη). Και μετά βουρ για την ταβέρνα.

Ξανάδες εσύ γαμπρό με τζιν και πουκάμισο και νύφη με τζιν και τιραντέ μακό; Εγώ όχι. Οι καλεσμένοι με την Άρτα και τα Γιάννενα, κι εμείς λες και πηγαίναμε για καφέ. Αλλά είπαμε, είμαστε αλλιώς εμείς. Εντάξει, έκανα την είσοδο με το νυφικό, αλλά ως εκεί. Νυφικό μεν, αλλά αγκαζέ με KISS και I Wanna Rock N Roll All Night. Μου λέει μια γνωστή “καλά ρε συ, με τζιν ήρθατε;” και τί της απάντησα; “Βλέπεις καμία άλλη να φοράει τιάρα στο κεφάλι; Ε, άρα μόνο εγώ είμαι η νύφη σήμερα”.

Και πάνε από τότε οχτώ χρόνια. Ναι, αλήθεια, έκατσα και τα μέτρησα μην κάνω κανένα λάθος. Σε βλέπω που γελάς. Κι έχουμε δυο πανέμορφα, υπέροχα αγόρια. Και ακόμη σε κοιτάω και λέω, τι όμορφος που είσαι… και το μελί των ματιών σου δεν άλλαξε. Το πήραν και τα αγόρια μας.

Οχτώ ωραία χρόνια, άλλα εύκολα, άλλα δύσκολα, άλλα με νεύρα, άλλα με πολλά σημαντικά κι άλλα με λιγότερα, αλλά όλα με γέλιο. Ακόμη και στα σκούρα αυτό το γέλιο το γάργαρο από κάπου θα βρει μια τόση δα χαραμάδα και θα ξεπεταχτεί. Σήμερα λοιπόν λέω να τσουγκρίσουμε. Να κοιταχτούμε, να κρατηθούμε χέρι χέρι και να πιούμε ένα κρασί γι’ αυτά τα υπέροχα που πέρασαν και γι’ αυτά που θα ‘ρθουν.

Χρόνια μας πολλά.

 

 

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

6 Σχόλια

  1. Α ρε Μαράκι… ώστε με τζιν και μακό ε? Να σου πω, αν παντρευόμουν ξανά, μπορεί και να το σκεφτόμουν! Τι σημασία έχουν τα λούσα και τα ακριβά πάρτι! Καμία, απαντώ! Αλλού είναι η ουσία της ζωής, της πραγματικής ευτυχίας! Και εσύ νομίζω, ότι το έχεις πιάσει το νόημα! Να ζήσετε σαν τα ψηλά βουνά, κορίτσι μου, και να είστε πάντα ευτυχισμένοι, υγιείς και χαμογελαστοί! Χρόνια σας πολλά! Φιλάκια

    • Σ’ ευχαριστούμε πολύ πολύ! Ας έχουμε την υγειά μας και τις μικρές και μεγάλες ευτυχίες θα τις βρούμε μπροστά… Φιλάκια πολλά

  2. Μαρία, τις ευχές μου! Το απόλαυσα τόσο πολύ αυτό το κείμενό σου, που μέχρι και οι τελείες του μου άρεσαν. Γράφε κι άλλα τέτοια (όποτε έχεις έμπνευση)!

    • Σ’ ευχαριστώ πολύ Ελίνα μου… το έτερον ήμισυ δεν είναι και πολύ της έκθεσης, νομίζω το κατάλαβες, οπότε, μια φορά το χρόνο του είναι υπεραρκετή! Φιλιά πολλά!

      • Tον κατανοώ πλήρως. Δεν εννοούσα όμως συγκεκριμένα τέτοια πιο προσωπικά κείμενα. Εννοώ κείμενα περιγραφικά, με ροή ελεύθερη σαν κι αυτό. Ήταν πάρα, πάρα πολύ καλό το συγκεκριμένο και για μένα ήταν μεγάλη και πολύ ευχάριστη έκπληξη, γιατί δε σε είχα συνηθίσει σε τέτοια. Το χιούμορ σου είναι απίθανο και ξέρεις τι λένε για τους ανθρώπους με χιούμορ…ότι είναι και έξυπνοι. Τι άλλο πια να πω για να σε πείσω? :-)) Και το άλλο με τα ροφήματα μου άρεσε επίσης πάρα πολύ. Και το καθάρισμα του απορροφητήρα τώρα που το θυμάμαι και που καμία σχέση δεν έχει με αυτά τα δύο. Γράφε από όλα τέλος πάντων και θα μας έχεις όλους ευχαριστημένους. Και είναι πολύ λίγοι οι άνθρωποι που μπορούν να γράφουν με τέτοια άνεση και σε τόσο διαφορετικό ύφος για όλα τα θέματα. Ελπίζω να σε έπεισα για τα ταλέντα σου, γιατί μου στέρεψαν πια τα επιχειρήματα. Και δεν κάνω πλάκα, αλήθεια τα λέω. Θα γράψω και post σχετικό μόλις τώρα, γιατί τώρα μου ήρθε.

Write A Comment

Scroll Up
0 Shares
Share
Pin
Tweet
+1
Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org