Έχω σηκωθεί πάλι αξημέρωτα – συμβαίνει από όταν το έριξα στην υγιεινή ζωή – γιατί έβλεπα στον ύπνο μου το Σπαλιάρα. Μη γελάτε. Σας βλέπω λέμε. Στις δύο εβδομάδες των διακοπών του Πάσχα δεινοπαθήσαμε. Μπούχτισα πια η γυναίκα, βαρέθηκα να τσακώνομαι με τα ανήλικα, επέβαλα στρατιωτικό νόμο. Όχι άλλο Survivor.

Να πω ότι το έβλεπα εξαρχής κι έδωσα το παράδειγμα, να μου πείτε, εσύ φταις κυρία μου.

Αμ, δε! Το έβλεπε η διπλανή του μεγάλου και ήταν αρκετό. Ερχόταν αναλυτικό ρεπορτάζ στο σπίτι με το τι γίνεται. Και όταν ήρθε η συγκλονιστική είδηση «Έδιωξαν το Σπαλιάρα από την παραλία!» – «Μωρέ λέω, κάνανε του παιδιού τέτοιο πράμα, αμάν, γιατί να του φερθούν έτσι, να κάνουμε κάτι να το βοηθήσουμε», αλλά δεν ήξερα ακόμη…

Κι άρχισα να παρακολουθώ για να καταλάβω, γιατί πώς αλλιώς θα συμπάσχω με το οχτάχρονο αγόρι, ρωτάω η μάνα; Άμα μου μιλάει και συνέχεια του κάνω μμμ… με το βλέμμα της αγελάδας κάποια στιγμή θα με πάρει χαμπάρι και θα πάει να ψάξει αλλού να τα λέει – κι αυτό δεν το θέλουμε, οκ;

Κι έμαθα και τη Βαλαβάνη, έμαθα και το Ντάνο, έμαθα και τη Λάουρα, έμαθα και τον Πάνο, όλους τους έμαθα. Εντρύφησα τόσο που δεν χρειαζόταν να σκεφτώ πώς μοιάζει ο καθένας για να καταλαβαίνω τι μου λέει το αγόρι. Κι έδωσα θάρρος στο χωριάτη – είναι σοφές οι παροιμίες, κάτι ήξεραν, γενιές και γενιές μεγαλώσανε!

Και να η κερκίδα!

Οι από δω στο σπίτι για τους Μαχητές, οι από κει με τα όχι ρε γμτ για τους Διάσημους (που, μεταξύ μας τώρα, από όλους τους, μόνο το Σπαλιάρα ήξερα, το Χρανιώτη από μια σειρά παλιά και το Χούτο μόνο ακουστά – ντρέπομαι που θα πω ότι δεν ήξερα τον Κοκκινάκη, γιατί ο τύπος είναι πολύ ζεν και τον συμπαθώ).

Και να τα ξενύχτια…

Να πηγαίνει η ώρα έντεκα και το μάτι γαρίδα. «Τράβα παιδί μου για ύπνο, κουτουλάς, δεν το βλέπεις» – «ε, αφού δεν έχουμε αύριο σχολείο» – «ε, καλά έλεγα, δεν πειράζει, ας κάτσει, διακοπές έχει». Ο μικρός παπαγάλος, εννιά άρχιζε το Survivor, εννιά και μισή είχε πέσει τέζα. Survivor – Ραφαήλ αποτέλεσμα 1 – 0. Ο μεγάλος ντούρασελ.

Έλα όμως που οι διακοπές τελείωσαν και το σχολείο θα άρχιζε πάλι! Και την Κυριακή του Θωμά ξύπνησαν νωρίς, είχαν μια γεμάτη μέρα και είπα πια ότι το βράδυ θα κοιμηθούν νωρίς. Ναι, καλά… Νωρίς πήγα εγώ για ύπνο. Το μικρό αγόρι, παράπονο δεν έχω, κοιμήθηκε γύρω στις εννιά, το μεγάλο αγόρι όμως, έμαθα την επομένη ότι κοιμήθηκε μετά τη μία το πρωί. Σε ημέρα σχολείου! Τούρμπο η μάνα!

Ξύπνησε με κάτι μάτια… κατακόκκινα και δακρυσμένα από την κούραση. Έτσι είσαι, λέω; Οκ, εδώ πρέπει να καταφύγουμε σε άλλη μέθοδο. Θες να κοιμάσαι αργά; Οκ, το πρωί όμως σηκώνεσαι κανονικά και πας σχολείο, είτε διάβασες είτε όχι, είτε είσαι κουρασμένος είτε όχι. Τρεις μέρες άντεξε. Την τέταρτη γύρισε και πήγε για ύπνο το μεσημέρι.

Και η τηλεόραση κόπηκε.

Καθόμαστε τώρα το βράδυ να χαζέψουμε λίγο και αρχίζει το παράπονο το κουταβίσιο «Να, εσείς τώρα μας στέλνετε για ύπνο για να κάτσετε να δείτε μόνοι σας το Survivor… Και αύριο που θα μου λέει η διπλανή μου εγώ δεν θα ξέρω τι έγινε».

Ναι, μωρέ, άλλη ασχολία δεν είχαμε πια! Να της λες τι ωραία όνειρα που θα δεις. Να της λες τι ωραία κουλουράκια που φτιάξαμε για το Πάσχα. Να της λες για το βιβλίο που διαβάζεις και σε κάνει να γελάς. Να της λες για τις φοβερές κατασκευές που κάνεις με τα Lego. Βρες κάτι άλλο να της λες, όπως και να έχει, γιατί για το Survivor μια φορά δεν θα της λες! Άει στην ευχή πια!

Χρόνια πολλά είπα; Δεν είπα.

 

 

Photo by Craig

Photo by Jason Trbovich

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara
Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο – Email: contact@oopsblogara.gr – All Rights Reserved.

6 Σχόλια

  1. Έτσι, έτσι! Αυτά κόβονται με συνοπτικές – δημοκρατικές διαδικασίες! Εμάς ευτυχώς ο μεγάλος ( Α Γυμνασίου) δεν ασχολείται καθόλου! Μα καθόλου! Είμαστε τυχεροί, γιατί δεν το βλέπουν οι φίλοι του, οπότε δεν κόλλησε κι εκείνος το μικρόβιο! Η μικρή όμως (Ε Δημοτικού), αχ η μικρή! Εμείς μέχρι το Πάσχα δεν το βλέπαμε καθόλου, είχα επιβάλει βέτο στο σπίτι και με έτρωγε η γκρίνια, (όλοι οι συμμαθητές μου το βλέπουν και μόνο εγώ δεν το βλέπω μπούρου μπούρου κλαψ κλαψ) και στις διακοπές του Πάσχα την άφηνα να βλέπει λίγο, μόνο τα αγωνίσματα για να της φύγει ο καημός! Τώρα πάλι δεν την αφήνω να δει καθόλου και τι κάνει το καμάρι μου; Βάζει το ξυπνητήρι στις 6.45 το πρωί παρακαλώ και μπαίνει από το wi fi στο κινητό για να δει μέχρι τις 7.00 ποιος νίκησε και τι ήταν το τρόπαιο! Πότε τελειώνει αυτή η βλακεία να ησυχάσουμε;

    • Όχι, πες τώρα… δεν σε εντυπωσίασε η ευρηματικότητά της;;; Δεν ξέρω πότε τελειώνει δυστυχώς, αλλά ένα είναι το σίγουρο. Τα νεύρα μας έχουν γίνει κρόσια!

  2. Έχω δει μια ώρα survivor. Μόνο. Ότι και να μου πουν καταλαβαίνω τα πάντα, γιατί δε χρειάζεται να δεις παραπάνω καλώς ή κακώς. Εξαιτίας του survivor έχω σταματήσει να μπαίνω στο facebook, να κάνω παρέα με συνδιασμούς ατόμων, μόνο σε μονάδες τους κάνω πλέον παρέα, εκνευρίζομαι όταν κάποιος λέει «εγώ δε το βλέπω», γιατί α) δεν ενδιαφέρει κανέναν β) όλη η κουβέντα ξαναπάει εκεί, ότι δίνεται τίτλος ειδήσεων το σιχαίνομαι και μας σιχαίνομαι σαν κοινωνία. Αυτά. Τα είπα και ξέδωσα!

    • Πώς σε νιώθω, πώς σε νιώθω! Ειδικά το τελευταίο σου σχόλιο. Το βλέπω όλο αυτό ως ένα δείγμα του σε ποιο σημείο είμαστε. Άλλο από Καρντάσιαν, Survivor, ποια τον έχει μεγαλύτερο (τον εσωτερικό κόσμο φυσικά) και ποιος είναι με ποια, δεν έχουμε θέμα να ασχοληθούμε. Εδώ υπάρχει κόσμος που πεθαίνει της πείνας κι εμείς το χαβά μας.

  3. Έχουμε κι αυτό το πρόβλημα τώρα!
    Ένα βράδυ πονούσε η κοιλιά του μικρού μου (ετών 5 ο μικρός by the way) και τον πήρα αγκαλίτσα να δούμε τηλεόραση, που δε βλέπουμε ποτέ. Και πέσαμε πάνω στο survivor. Και σχολιάζει ο μικρός…να δούμε πως θα κερδίσουν οι μαΘητές.
    Οι ποιοι;
    Οι μαΘητές.
    Πού τους ξέρεις εσύ αυτούς παιδί μου; Αφού όλοι στο σχολείο μιλάνε για’ αυτούς. Τώρα θα μπορώ να τους πω ότι το είδα κι εγώ!!!
    Άκουσον άκουσον! Τα παιδιά μας θα νιώθουν και μειονεκτικά που δεν βλέπουν survivor!

    • It’s a brave, new world Χριστίνα… Πήγα να γράψω το μικρό στο νηπιαγωγείο και έπαιζαν τα παιδάκια Survivor. Μου λέει η δασκάλα τους, απορώ, τι ώρα κοιμούνται αυτά τα παιδιά; Εδώ ζήσαμε και το άλλο σκηνικό απείρου κάλους. Δεν τον άφηνα να δει και την επόμενη μέρα μου λέει γυρίζοντας από το σχολείο, μου βάζεις το επεισόδιο να το δω online; Και ποιος σου είπε ότι το έχει online, του απαντώ. «Η διπλανή μου! Έτσι τα βλέπει κι αυτή!»
      Πάρε απάντηση μάνα. Είπες τίποτα; Η αλεπού εκατό και το αλεπουδάκι εκατόν δέκα.

Write A Comment

Pin It
0 Shares
Share
Pin
Tweet
+1
Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org