Δεν μπορεί να μην υπάρχουν 5-6 μαμάδες να με νιώθουν! Δεν μπορεί να είναι όλα τόσο “ροζ” και τόσο σούπερ ντούπερ υπέροχα γύρω μου! Δεν μπορεί να κάνω μόνο εγώ κάτι λάθος…

Χρόνια τώρα βλέπω, διαβάζω και ακούω αλλά δεν πιστεύω εύκολα. Δεν με πείθει η “ροζ” παρουσίαση, πόσο μάλλον μία “ροζ” πραγματικότητα καθημερινότητας, με παιδιά εντός σπιτιού. Σαν χρώμα βέβαια είναι από τα αγαπημένα μου…

Για τα blogs του εξωτερικού δεν θα αναφερθώ καν! Μόνιμα μου ανεβάζουν την πίεση και πάντα με κάνουν να αναρωτιέμαι… Μα δεν ζουν παιδιά μέσα σε αυτά τα άψογα μαζεμένα, καθαρά δωμάτια; Και αυτά τα παιχνίδια πως είναι πάντα στοιχισμένα;

Γιατί οι κουζίνες; Πιάτα δεν υπάρχουν πουθενά! Πάγκοι καθαρισμένοι και γυαλισμένοι σε σημείο που μπορείς να δεις τη φάτσα σου πάνω τους, έως και να βάλεις μολύβι στο μάτι!

Μαμάδες εντός και εκτός χώρας φωτογραφίζονται με τα μικρά τους μεσ’ την ευτυχία, σε μία κατάσταση ζεν μόνιμα. Όλα είναι υπέροχα γύρω τους και η ζωή κυλάει ιδανικά… Σου δίνουν μία εκπληκτική εικόνα πως όλα είναι υπό έλεγχο. Πως η λέξη “πρόβλημα” δεν υπάρχει, πως δεν τους ανεβάζουν την πίεση ούτε τα μικρά τους, ούτε και  ο σύζυγος! Πως οι δουλειές του σπιτιού είναι επίσης υπό έλεγχο!  Φωτογραφίζουν το τοστάκι με background τον πάγκο της κουζίνας τακτοποιημένο στις 7:15 το πρωί.

Μα που σκ@τ@ ζω;;; Τι κάνω λάθος εγώ;;; Τι χάπια παίρνουν;;;

Το Πάσχα ήθελα ηρεμιστικά με τον γιο μου! Μετρούσα μέρα με τη μέρα να ξανανοίξουν τα σχολεία. Για το σπίτι δε ; Άστο… Το γεφύρι της Άρτας! Έφτασα σε σημείο να μαζεύω, να καθαρίζω και να βγάζω φωτογραφίες το πριν γιατί το μετά το ήξερα…

Για να βγάλω μια φωτογραφία για το blog γίνεται πανικός. Βέβαια σε καμία περίπτωση δεν μπαίνω στη διαδικασία να στήσω το απόλυτο σκηνικό γύρω μου… Δεν πουλάω το σπίτι… ‘Ένα ρημάδι αντικείμενο θέλω να δείξω…

Όσο για τη δική μου κουζίνα; Καμία σχέση με όλα όσα βλέπεις στα περιοδικά, πόσο μάλλον στις 7:15 το πρωί πριν φύγουμε για το σχολείο! Εκείνη την ώρα σ’ εμάς γίνεται ο μεγάλος πανικός σε όλο το σπίτι.

Για το παιδικό δωμάτιο δεν με παίρνει να μιλήσω… Έχω πέσει στην περίπτωση υποχόνδριου παιδιού. Πάντα είναι μαζεμένο και τακτοποιημένο κι αυτό γιατί το κάνει ο ίδιος. Βέβαια και πάλι, περιοδικό δεν σου θυμίζει 100% . Καταλαβαίνεις πως υπάρχει παρουσία παιδιού στο δωμάτιο.

Για το καθιστικό δεν θα μιλήσω… Ή μάλλον καλύτερα θα σου περιγράψω και κάνε το εικόνα. Παιχνίδια ΠΑΝΤΟΥ! Είπαμε έχει κόλλημα ο μικρός ΑΛΛΑ μόνο στο δωμάτιο του… Φαντάσου το σαν να έχει σκάσει δυναμίτης! Αυτό, που κάθονται τον πισινό τους στον καναπέ και βγάζουν όλο το πρηχτάρι, γιατί ριχτάρι δεν το λες πλέον, δεν μπορώ να το καταλάβω! Στις 08:30 είναι καθιστικό, έως και τις 1:30 που απουσιάζει ο μικρός Ταζμάνιαν. Από τις 14:00 έως και τις 20:30 είναι κουίζ… “Πες μου τι σου θυμίζει” λέγεται αυτό το παιχνίδι.

Πάμε τώρα στο θέμα παιδιού εντός σπιτιού και ευτυχίας…

Πλέον όλα αυτά που σου περιγράφω δεν με αγγίζουν. Κάνω πως δεν βλέπω τα τελευταία 5 χρόνια. Στην αρχή είχα κολλήματα με τα του σπιτιού και τα σκορπισμένα παιχνίδια ολούθε. Τώρα είμαι πια ευτυχισμένη με το να δηλώνει ο μικρός την παρουσία του στο σπίτι ως ενεργό μέλος. Άλλωστε σου έχω ξανά πει την άποψη μου για το θέμα εδώ. Το μόνο που αν θες το λες “κόλλημα”, είναι να είναι καθαρό το σπίτι, ώστε αν έρθει ένας άνθρωπος να έχω μόνο να βάλω τα παιχνίδια και όλα όσα λείπουν τριγύρω στη θέση τους.

Μου ανεβαίνει η πίεση όταν σχολάει το μεγάλο μου παιδί (βλέπε μπαμπάς) και συμπεριφέρεται χειρότερα από τον μικρό. Κάνει περισσότερη φασαρία από το παιδί και μαλώνουν σαν αδερφάκια! Είναι η ώρα που βάζω λουρί στα σκυλιά και φεύγω. Αν μείνω σπίτι το πιο πιθανό σενάριο είναι να μην βγάλω άκρη μαζί τους, μέχρι να γυρίσω τα έχουν βρει ευτυχώς τις περισσότερες φορές. Άλλες πάλι μπαίνω και τρέχουν κατά πάνω μου για να δώσω δίκιο σε έναν από τους δύο και άλλες πάλι αρχίζει η βεντέτα του τύπου to be continued την επόμενη μέρα… Αυτό είναι το χειρότερο μου!!!

Δεν μπορώ να δεχτώ σε καμία περίπτωση πως έρχονται αυτές οι μέρες που μόνο το δικό μου παιδί είναι με ένα “Μαμαααααααααααααααααααα” στο στόμα ανά δευτερόλεπτο, σε σημείο να θέλω να βάλω βουλοκέρι στα αφτιά μου να μην ακούω!!!

Που να δεις όταν έχω και την ξαδέρφη του σπίτι…

Π-Α-Ν-Ι-Κ-Ο-Σ!!!

… εκεί είναι που θέλω να βάλω μόνη μου το σικάτο άσπρο πουκαμισάκι που δένουν πίσω τα μανίκια και να παραδοθώ μόνη μου στο Δαφνί!

Όσο για την ευτυχία;

Αισθάνομαι ευτυχισμένη! Όχι δεν είμαι ανώμαλη… Απλά συνειδητοποιημένη. Ζω μία πραγματικότητα με τα όλα της. Με καβγαδάκια, με την αδρεναλίνη να φτάνει στα ύψη, με την πίεση μου να βαράει κόκκινα, με γλυκιές και τρυφερές στιγμές και με συναισθήματα που εναλλάσσονται. Αισθάνομαι θυμό, αγάπη, γαλήνη, ευτυχία, πανικό, τρέλα… Δεν ζω παγωμένα, δεν ζω ΡΟΖ και δεν μπορώ να το παίζω ΡΟΖ! Δεν μου αρέσει η ΡΟΖ ζωή, ούτε και την ζηλεύω! Μου αρέσει αυτή η πραγματικότητα που ζω κάθε ώρα, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό!

Ωραία τα ροζ συννεφάκια, αλλά δεν κρατάνε για πολύ…

Φτάνω τα όρια μου καθημερινά, δοκιμάζω τα όρια μου καθημερινά και τα ξεπερνάω! Κάθε μέρα παίρνω και από ένα μάθημα!

Η ζωή δεν είναι ΡΟΖ! Θέλει ένταση για να μπορείς να λες πως την ζεις! 😉

Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2010 και blogger από το 2011. Προσπαθώ πάντα να σκέφτομαι και να βλέπω τη ζωή από τη θετική και αισιόδοξη πλευρά της και να το μεταδίδω - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

Write A Comment

Pin It
0 Shares
Share
Pin
Tweet
+1
Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org