Τα παιδιά μου μεγάλωσαν. Το κατάλαβα φέτος πιο καλά από άλλα καλοκαίρια. Έμειναν για μία ώρα να παίζουν μόνα τους σε διπλανό χώρο χωρίς να πουν “μαμά” ούτε μια φορά, και δεν μαλώνουν τόσο συχνά πια.

Τους κρατάω αγκαλιά και τους σηκώνω στα χέρια όσο μπορώ ακόμη. Αλλά δεν είναι πια τα μικρά μωράκια μου. Ο Δημήτρης είναι στη Δευτέρα δημοτικού και τον περνάω μόνο ένα κεφάλι στο ύψος. Πότε ψήλωσε τόσο; Πότε μεγάλωσαν έτσι τα πόδια του; Ο Ραφαήλ βάρυνε, ξαφνικά τα δεκαπέντε του κιλά μου φάνηκαν πολλά, όταν κοιμάται δεν μπορώ εύκολα να τον βάλω στο κρεβάτι του. Πώς άλλαξε έτσι απότομα;

Το καλοκαίρι άλλαξαν τα μωρά μου. Έκαναν φίλους και φίλες, ζήτησαν να τους μεταφράζω για να μιλούν μαζί τους, είχαν το δικό τους κόσμο και χάνονταν μέσα του, απέκτησαν έναν δικό τους κώδικα επικοινωνίας. Υπάρχουν φορές που τους ακούω να μιλάνε μεταξύ τους και δεν καταλαβαίνω τί λένε.

Προχθές όμως που αρρώστησε λίγο ο μικρούλης μου, ξαναβγήκε στην επιφάνεια το μαμαδίστικο. Άρχισα να του μιλάω σαν να είναι μωρό, ενώ όσο ήταν μωρά μιλούσα και στους δύο με ολόκληρες λέξεις, ποτέ με ήχους σκέτους. Ξαφνικά ακούστηκε ένα “τί έχει το μωράκι μου…;”, “τί έχει το καλό μου, πονάει η κοιλίτσα του;” με μπεμπεδίστικη φωνή. Ακόμη και στα παιδιά φάνηκε η διαφορά, “είσαι καλά μαμά;” με ρώτησε ο Δημήτρης.

oopsblogara-baby-talk-paidia

Καλά είμαι αγόρι μου, μόνο που να… νιώθω ότι μου φεύγετε. Και χαίρομαι, δε λέω. Το θέμα είναι να σας δείξω πως πρέπει να είστε ανεξάρτητοι και αυτόνομοι. Αλλά είναι άλλο να λες κι άλλο να αφήνεις τα χέρια του παιδιού σου να πιάσουν μόνα τους τα όνειρά του.

Χθες ήταν ο αγιασμός στο δημοτικό. Όταν τελείωσε και ετοιμαζόμασταν να φύγουμε με ρώτησε ο Δημήτρης αν και σήμερα θα ήταν μόνο τόσο λίγο. Με φόβο για την αντίδρασή του στην απάντηση, του είπα ότι σήμερα θα ήταν κανονικά το ωράριο. Η αντίδραση; “YES!!!”

Το νιώθω, αλλάζετε μέρα με τη μέρα. Και χαίρομαι, αλήθεια. Αλλά να… νιώθω κι ένα τσίμπημα. Γιατί όπως αλλάζετε εσείς αλλάζω κι εγώ. Και για πόσο ακόμη θα είμαι η “μαμάκα”; Πόσο σύντομα θα γίνω η “ρε μάνα”; Πότε δεν θα με αφήνετε πια να σας σηκώνω αγκαλιά;

Ας είναι. Θα σας χαρώ όσο ακόμη κρατούν τα χέρια μου, θα σας χαϊδέψω τα μαλλάκια, θα σας μυρίσω να γεμίσει το είναι μου με τη μυρωδιά σας. Και θα χαίρομαι για την κάθε παραπάνω μέρα που θα με αφήνετε να σας λέω “τα μωρά μου”.

Image Credit

Κράτα το

Κράτα το

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

2 Σχόλια

  1. Ο χρόνος περνάει πολύ γρήγορα και δεν το καταλαβαίνουμε. Και εγώ συμπάσχω μαζί σου πως ενώ από την μια χαίρομαι που μεγαλώνει το τζιτζίκι μου ξέρω ότι έρχεται ο καιρός που δεν θα ακούω εκείνο το “μαμάκα μου” και θα σταματήσουμε τις πολλές αγκαλιές και φιλιά. Ας απολαύσουμε αυτές τις στιγμές.

    • Δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά για να τα καθυστερήσουμε, εξελίσσονται και αλλάζουν από τη μια μέρα στην άλλη. Το μόνο που μένει νομίζω είναι να δεχτούμε τις αλλαγές με χαμόγελο (κι ένα ποτήρι κρασί το βράδυ βοηθάει).:D

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Scroll Up Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org