Εκεί που τρώγαμε, Σάββατο μεσημέρι, πριν από μια βδομάδα, έτσι είπε το βλαστάρι μου. Δηλαδή, όχι ακριβώς, και στους δυο μας το είπε. Αλλά η μάνα, που όλα τα έχει δει με τα παιδιά της, δεν ακούει πληθυντικούς και μαλακίες, είναι ευθεία βολή στην καρδιά της μανούλας τα λόγια τούτα. Θα γίνω gamer, είπε ο Δημήτρης, ετών εννέα. Και πάρ’ την κάτω τη μανούλα.

Στάθηκε η μπουκιά στο λαιμό, μαύρισε ο κόσμος γύρω, είδα μπροστά μου να εκτυλίσσονται σκηνές αλλοφροσύνης, του τύπου  γι’ αυτό σε μεγαλώνω εγώ, που θα μου πεις ότι θα γίνεις gamer, γίνε τουλάχιστον ηθοποιός, είσαι μόνο εννιά, κάτσε να μεγαλώσεις, και λοιποί τοιαύτοι παροξυσμοί.  Όλα στο μυαλό μου φυσικά.mana-tha-gino-gamer-pin_1

Τί έγινε όμως

Αντί όλων αυτών, κατάπια με προσοχή, μην τους μείνω στα χέρια, πήρα ανάσα και του είπα, πολύ ήρεμα (σημειώστε το, ήρεμα, ενώ στο κεφάλι μου γίνονταν εκρήξεις) ότι δεν είναι μια δουλειά εύκολη, έχει απαιτήσεις (ποιες ακριβώς, δεν ήξερα, αλλά ευτυχώς δε με ρώτησε κιόλας).

Είπα, είπα, είπε κι ο πατέρας του κάμποσα, και στο τέλος, για το φάιναλ μπλόου άφησα ΤΟ επιχείρημα: Θα έχεις χρήματα μόνο όσο θα έχεις και συνδρομητές στο κανάλι σου, και αν δεν αρέσεις δεν θα σε βλέπουν. Γιατί το καλύτερο δεν σας το είπα… θέλει να γίνει gamer και youtuber.

Αλλά αφού πέρασε το αρχικό σοκ, άρχισα να το σκέφτομαι καλύτερα.

Πρέπει να το πάρω απόφαση ότι πέρασε πια η εποχή που αρκούσαν τα κλασικά παιχνίδια, όπως αυτά που μεγαλώσαμε εμείς παίζοντας μαζί τους. Υπάρχουν και αυτά, αλλά οι εποχές αλλάζουν.

Γιατί δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορεί να κάνει μια μάνα για το παιδί της. Και άρχισα το ψάξιμο. Έχετε δει ποτέ βιντεάκια gamers youtubers? Εδώ και τρεις μήνες, έχω δει κάποια, έχω ακούσει πολλά, και έχω απαγορέψει/μπλοκάρει/κάνει ban/δεν ξέρω κι εγώ τί άλλο, το 90% από αυτά. Έχετε ακούσει τί λέει το στόμα τους;;; Όχι, σοβαρά τώρα.

Προσπερνώ το γεγονός ότι έχουν εφευρεθεί λέξεις αποκλειστικά για το gaming, και τις ακούς στην ελληνική βερσιόν τους. Πάσο, είναι μια ολόκληρη αγορά, ανθίζει, το φαινόμενο δεν με παραξενεύει. Το τί λένε όμως… Στις δέκα λέξεις οι μισές μπορεί να είναι βρισιές. Γιατί ρε παιδιά;

Αφού λοιπόν είδε κι αποείδε ο μικρός, ότι χαΐρι δεν έβρισκε και δεν είχα αφήσει youtuber για youtuber, έψαξε και βρήκε έναν που μιλάει ως φυσιολογικός άνθρωπος. Με ολόκληρες λέξεις. Που του έχει ξεφύγει μια βρισιά δυο τρεις φορές, αλλά οκ, δεν τρέχει και τίποτα. Κι έτσι και καταλάβω ότι βλέπει κανέναν άλλον, τρέχει να βρει τρύπα να κρυφτεί.

Γιατί δεν μπορεί φίλε μου να περνάμε ώρες και ώρες για να κάνουμε Γλώσσα και γραμματική, για να μάθουμε να μιλάμε σωστά, και να τα πετάμε στο βρόντο γιατί θες να μιμηθείς τον χ, ψ, όποιον youtuber.

Και ήρθαμε σε μια συμφωνία και συνεννόηση.

Δεν υπήρχε περίπτωση να τον αφήσω να είναι παθητικός δέκτης και καταναλωτής της εικόνας που δημιουργούν άλλοι. Δεν νομίζω ότι η κρίση του είναι ακόμη τόσο οξεία που να ξεχωρίσει το αμιγώς ποιοτικό περιεχόμενο – γιατί υπάρχει και αυτό.

Συμφώνησα να φτιάξει το δικό του κανάλι στο youtube, να μάθει να φτιάχνει και να ανεβάζει τα βιντεάκια που θέλει αλλά με μία προϋπόθεση. Θα έφτιαχνε πρώτα το δικό του blog, όπου θα ανεβάζει τα βιντεάκια του αρχικά και θα ήταν η βάση τους, με έναν μικρό σχολιασμό για το καθένα. Και πριν καθήσει να ασχοληθεί θα έχει τελειώσει με τα μαθήματά του. Και όταν πάει στα δώδεκα-δεκατρία, μπορεί να επιλέξει ποια θα κρατήσει, ποια θα σβήσει, και να δημοσιεύσει το blog του και το κανάλι του. Χαρές και πανηγύρια.

Deal? Deal.

Και άρχισε το ψάξιμο. Γιατί δεν είναι μια απλή υπόθεση να φτιάξεις ένα βίντεο ενώ παίζεις ένα παιχνίδι, όπως αποδείχτηκε. Και ευτυχώς δηλαδή, γιατί είπαμε, δεν υπάρχει τίποτα που μην κάνει η μανούλα, αλλά το θέμα μας ήταν να του περάσει η καψούρα. Πονοκεφάλιασα, είδα ένα σωρό βίντεο ξένων youtubers με οδηγίες, απηύδησα η γυναίκα. Και πάνω που είπα, ρε δεν πάει να χαθεί, δεν την παλεύω άλλο, είχα φαεινή ιδέα.

Έστειλα μήνυμα στον μόνο youtuber που σας είπα ότι τον αφήνω να δει, και ζήτησα πληροφορίες. Προς τιμήν του, ο Ζήσης είναι ένα παιδί ευγενέστατο, με εξυπηρέτησε και με το παραπάνω, με ενημέρωσε για τα κομμάτια που μας έλειπαν, και στο τέλος του ευχήθηκε και καλές εγγραφές. Από όση έρευνα έκανα, είναι ο μόνος Έλληνας gamer / youtuber που είναι πιο family friendly, σε ένα τόσο «τραχύ» αντικείμενο (ας μη γελιόμαστε, πολλά από τα παιχνίδια είναι RPG και ιδιαιτέρως σκληρά).

Εκεί να δείτε χαρά! Που απάντησε ο Ζήσης, και διάβασέ μου μαμά τί λέει, θέλω να τα ακούσω, διάβασέ τα μόνος σου παιδί μου, γράμματα ξέρεις, μα δεν μπορώ μαμά, είμαι πολύ συγκινημένος, και ο Ραφαήλ γύρω γύρω να χοροπηδάει και να τον αγκαλιάζει, μπράβο Μίμη, σου απάντησε, και γενικώς, ένα τζέρτζελο να γίνεται για ώρες.

Και μετά ξεκίνησε το πακέτο. Γιατί ο gamer θέλει γνώσεις.

Τελικά δεν είναι και τόσο εύκολη υπόθεση το να φτιαχτεί ένα βίντεο ενώ παίζεις. Πρέπει να μάθει να διαχειρίζεται διαφορετικά software, να επενδύσει αρκετό χρόνο, και στην πορεία και χρήμα. Σιγουριά ότι θα τα παρατήσει δεν έχω, καθώς λέει και ο ίδιος, “είναι ωραία που μπαίνω στην εφηβεία“. Φτιάξαμε το blog, ανέβασε τα πρώτα του test posts, βλέπει σιγά σιγά πώς δουλεύει. Είπε και στους φίλους του τί κάνουμε, θέλουν κι εκείνοι να κάνουν βίντεο μαζί του.

Σε έναν κόσμο που είναι όλα προσβάσιμα, σε όλες τις ηλικίες, με πολύ μικρό έλεγχο, δεν γίνεται να μην αναρωτηθεί κανείς. Προσωπικά ανήκω στην περίπτωση των control freaks. Ελέγχω όχι μόνο το χρόνο που περνούν τα παιδιά σε υπολογιστή κλπ, αλλά και το τί βλέπουν, σε ποια sites μπαίνουν, πόση ώρα μένουν, με ποιους συνομιλούν. Έχουν όλοι όμως τον απαιτούμενο χρόνο ή τις γνώσεις για να το κάνουν; Σε πόσους κινδύνους είναι εκτεθειμένα τα παιδιά μας; Πόσο μπορούμε να τα προφυλάξουμε;

Σύμφωνοι, χρειάζεται να έχουν όχι μόνο υψηλή νοημοσύνη αλλά και συναισθηματική.

Μα πόσα παιδιά είναι ώριμα; Πόσα κινούμενα σχέδια έχετε παρακολουθήσει τελευταία; Πόσα βελτιώνουν τις προσωπικότητες των παιδιών και πόσα απευθύνονται σε μια γενιά εκκολαπτόμενων άβουλων όντων, που μόνο θα καταναλώνουν;

Και ο δικός μας ρόλος ποιος είναι στην πραγματικότητα και πόσο μπορούμε να επεμβαίνουμε; Ακούω μεν τζαζ ή Μότσαρτ ή heavy metal, αλλά να που ο Ραφαήλ άκουσε στο Νήπιο τα Ξημερώματα και ο Δημήτρης ψάχνοντας κάτι είδε διαφήμιση του Δηλώνω Σόλο.

Τα υπογλώσσια τα έχω στο δεύτερο συρτάρι δεξιά. Για κάθε ενδιαφερόμενο.

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

10 Σχόλια

  1. Με το να είσαι control freak το μόνο που καταφέρνεις είναι να κάνεις το παιδί σου να έρχεται σε αντιπαραθέσεις και να θέλει να κάνει όλα όσα δεν του επιτρέπεις καθώς μπαίνει στην εφηβεία. Η αλήθεια είναι πως τα πράγματα αλλάζουν και κάθε γενιά είναι διαφορετική. Μόνο τα αδέρφια μου να πάρω ως παράδειγμα, τα οποία είναι μόλις 2,5 χρόνια μικρότερα μου, κάνουν πολλά πράγματα τα οποία με εκνευρίζουν η τα βρίσκω παράλογα. Παρόλα αυτά αυτό δεν παύει να σημαίνει πως δεν είναι ενδιαφέροντα γι ‘αυτους η απαραίτητα κακά.

    Το να είσαι gamer YouTuber στις μέρες μας όχι απλά μπορεί να σου αποφέρει δόξα και δημοτικότητα, αλλά και πολλά χρήματα καθώς επίσης και μελλοντικές ευκαιρίες. Σίγουρα, οι περισσότεροι YouTubers στις μέρες μας είναι στην κυριολεξία γελοίοι, χρησιμοποιούν ακατάλληλες λέξεις, συμπεριφέρονται ανάρμοστα και σε κάνουν να απορεις για το αν οι γονείς τους ενδιαφέρονται για το τι κάνουν τα παιδιά τους. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως το παιδί θα γίνει άλλος ένας τέτοιος YouTuber.

    Το παιδί είναι σίγουρα πολύ μικρό για να γνωρίζει από τώρα για το τι θέλει να κάνει με την ζωή του, άρα πάμε στο συμπέρασμα πως θέλει να κάνει αυτό που είναι αυτή την στιγμή στην μόδα και τόσο trend. Αυτό φυσικά, με την σωστή καθοδήγηση των γονιών του, μπορεί να του ωφελήσει σε πολλά καλά. Αρχικά, αν μάθει πως να κάνει βασική επεξεργασία βίντεο, είναι ένα μεγάλο συν. Αν μάθει έστω και λίγο για το πώς φτιάχνονται τα παιχνίδια, τι κώδικα χρειάζονται και όλα τα σχετικά, υπάρχει μεγάλη περίπτωση στο μέλλον να γίνει ένας gaming coder και να βγάζει του σκασμου τα λεφτά. Γενικά, η τεχνολογία είναι το μέλλον, αρκεί να χρησιμοποιηθεί σωστά.

    Το καλύτερο που έκανες ήταν να του μιλήσεις ήρεμα και να του δώσεις μια εναλλακτική. Και το ακόμα πιο καλύτερο που μπορείς να κάνεις, είναι να μην απορρίπτεις ποτέ κάτι που σκέφτεται το παιδί, αν δεν το σκεφτείς πρώτα η ίδια πολύ καλά και δεν ψαχτεις πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Το λέω αυτό γιατί, όπως όλοι μας, πέρασα κι εγώ αυτή την ηλικία με το gaming στους υπολογιστές, αλλά με τις σωστές συμβουλές της μητέρας μου, κατέληξα ως web designer και είμαι ανεξάρτητος από τα 16 μου, χωρίς να έχω ούτε ένα παιχνίδι εγκατεστημένο στον υπολογιστή μου πλέον.

    Εύχομαι στον μικρό ένα όμορφο και λαμπρο μέλλον γεμάτο από δημιουργικότητα και επιτυχίες 🙂

    • Έχεις δίκιο, με το παραλήρημα άκρη δεν θα έβγαινε. Ευτυχώς που συγκρατήθηκα 🙂

      Αλλάζουν τόσο γρήγορα τα δεδομένα, που δεν προλαβαίνω με αυτά τα παιδιά. Έχει δείξει ότι του αρέσει η δημιουργία κώδικα, από το λίγο που ασχολήθηκε ως τώρα. Λες να έχω στο σπίτι έναν εν δυνάμει gaming coder? Μέχρι να μεγαλώσει φαντάζομαι ότι θα αλλάξει πολλές γνώμες ακόμη.

      Σίγουρα είναι η εποχή που ζούμε γεμάτη με ενδιαφέροντα, δεν αντιλέγω. Μα είναι ένας κι λόγος ανησυχίας παραπάνω. Είναι τόσα πολλά τα ερεθίσματα. Και φυσικά, μπορεί να είναι απλώς μια φάση όλο αυτό με το gaming. Η αλήθεια είναι πως και εγώ το κυριότερο που σκέφτηκα ως όφελος, είναι οι γνώσεις που μπορεί να κερδίσει στην προσπάθειά του, είτε λέμε για video editing, είτε για την γενικότερη χρήση του internet.

      Χαίρομαι που η μητέρα σου μπόρεσε να σε κατευθύνει προς μια σωστή επιλογή. Σίγουρα μπορεί να βγει κάτι καλό από όλο αυτό, ακόμη κι αν είναι ένας νέος blogger! Πού ξέρεις, μπορεί σε λίγα χρόνια να στήσεις και το δικό του site! 🙂

      • Όπως προανέφερα κάθε νέα γενιά είναι και πιο ανησυχητική, αλλά με τη σωστή καθοδήγηση των γονιών όλα μπορούν να γίνουν. Πιστεύω πως αν καταφέρεις να τον αφήσεις να κάνει αυτό που θέλει, αλλά παράλληλα να του βάλεις και κάποιους κανόνες ή να τον καθοδηγείς σε κάτι πιο επαγγελματικό, στο τέλος θα καταλήξει με μπόλικες γνώσεις. Το θέμα είναι να μην τον “πάρει η μπάλα” όπως συμβαίνει στα περισσότερα παιδιά που απλά παίζουν παιχνίδια όλη μέρα και δεν ασχολούνται με τίποτα άλλο. Αλλά για να μπήκες στην διαδικασία να σκεφτείς πως θα τον βοηθήσεις σωστά, είμαι σίγουρος πως το παιδί στο τέλος θα βγει πανέξυπνο και άκρως δημιουργικό. Γιατί εν τέλη, πολλά παιδιά που βλέπεις να βρίζουν στα βίντεο τους, προφανώς δεν είχαν και την κατάλληλη καθοδήγηση των γονιών τους.

  2. Πολύ ωραία η ανάρτησή σου και με πολλές πληροφορίες! Ο γιος μου μου το δήλωσε εδώ και κάνα δύο χρόνια πως όταν γίνει 16 θα γίνει youtuber. Ένα εγκεφαλικό το έπαθα κι εγώ, αλλά συγκρατήθηκα και πιάσαμε κι εμείς το μπλα μπλα και έκτοτε πάντοτε επιστρέφουμε σε αυτό το θέμα για το συζητήσουμε ξανά. Η αλήθεια, το περίμενα να μου το πει κάποια στιγμή, γιατί αυτή είναι η εποχή. Στο χέρι μας να τα κατευθύνουμε προς μια πιο σωστή κατεύθυνση στον χώρο του ελληνικού youtube gamer. Φυσικά αποθήκευσα τον Ζήση και τον ακολούθησα! Ευχαριστώ!

    • Χαίρομαι που βλέπω καταρχήν ότι δεν είμαι η μόνη παθούσα! Να σου πω την αλήθεια, έχω χαθεί λίγο με το πόσα νέα παιχνίδια βγαίνουν, πόσα από αυτά είναι πραγματικά εξαιρετικά και περνάς ωραία παίζοντας. Όλα με μέτρο ωστόσο, και αφού έχουμε τελειώσει πρώτα τα μαθήματα! Καλή συνέχεια!

  3. Μου αρέσει πάρα πολύ που το έχεις ψάξει τόσο διεξοδικά το θέμα. Αναμφίβολα είναι το πρώτο βήμα για μια όσο γίνεται πιο υγιή σχέση με τις δυνατότητες που του παρέχει το ιντερνετ. Η αλήθεια είναι πως πρόκειται για ένα θέμα το οποίο, αν και δεν είναι ακόμη η ώρα μας, με απασχολεί ιδιαίτερα. Και μόνο που βλέπω τον μικρό, τώρα που είναι σχεδόν 2 και συμπεριφέρεται λες και όλος του ο κόσμος εξαρτάται από το κινητό όταν το βλέπει, τρομάζω για την συνέχεια. Είναι ένα θέμα το οποίο θέλει συνεχή και σωστή παρακολούθηση, αφού το να τα χρησιμοποιήσει είναι αναπόφευκτο.

    Σίγουρα σε κάθε εποχή κάτι θα υπάρχει που θα μας ανησυχεί, και δεν διαφωνώ, η τεχνολογία είναι σίγουρα το μέλλον. Νομίζω σημαντικό ρόλο θα παίζει πάντα τα ερεθίσματα και οι αρχές που παίρνει το παιδί κυρίως από την οικογένεια αν και δεν αποτελεί και κανόνα.
    Μπράβο σου για την όρεξη (αν και όταν έχει να κάνει με το παιδί σου πάντα νομίζω τη βρίσκεις), και για τις επιλογές που του πρόσφερες. Πάντα με μέτρο, συμφωνώ απόλυτα. Στα παιδιά καλώς ή κακώς οφείλουμε να βάζουμε ορισμένους κανόνες και όρια για να μπορέσουν να επεξεργαστούν τα πράγματα όπως πρέπει.

    Καλώς σε βρίσκω!

    • Αν και με καθυστέρηση, Νικολέτα, θα σε καλωσορίσω! Δεν ξέρω πώς μου ξέφυγε το σχόλιό σου, αλλά κάλλιο αργά, παρά ποτέ, ναι; Με τόσο μικρό μωράκι ακόμη, μπορώ μόνο να σου προτείνω να διαβάσεις ένα άρθρο που πιστεύω ότι θα βρεις ενδιαφέρον. Ο κανόνας «3-6-9-12» για τα παιδιά και την οθόνη – Μια συνέντευξη με τον γνωστό γάλλο ψυχαναλυτή Serge Tisseron
      Για μένα, όσο είχα τον ένα μου γιο μόνο, ήταν κανόνας απαράβατος. Όταν άρχισε να μεγαλώνει και ο δεύτερος, και είχε τα ίδια ερεθίσματα με τον πρώτο μας, αλλά πιο νωρίς ηλικιακά, τότε άρχισε το θέμα να μας απασχολεί ουσιαστικά. Φιλιά!

      • Σε ευχαριστώ πολύ για την παραπομπή, λίγο που το τσέκαρα νομίζω πραγματικά θα με απασχολήσει. Σίγουρα θα το διαβάσω αναλυτικότερα.
        Να σου πω την αλήθεια, καλώς ή κακώς είναι ένα θέμα που ήδη έχει αρχίσει να με απασχολεί. Αφού ακόμα και από αυτή την ηλικία, έχω την αίσθηση πως τα παιδιά έρχονται στον κόσμο με τσιπάκι. Έχει ανακαλύψει τα ζουζούνια και όλα τα σχετικά βίντεο και κάθε φορά δίνουμε μάχες για να τον ξεκολλήσουμε. (φαντάσου προχθές, επειδή ήμουν κάθετη, άρχισε να τρέχει, πεδικλώθηκε και έσπασε τα 2 δόντια μπροστά 🙁 ) Είναι φορές που δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ και με στεναχωρεί πραγματικά όταν συνειδητοποιώ πως περνάει τόσες ώρες μπροστά από μια οθόνη από τόσο μικρό. Συγχρόνως τώρα βγάζει και τα τελευταία δόντια, και δεν βρίσκει σε τίποτα άλλο ηρεμία και ευχαρίστηση… Είναι πραγματικά ένα θέμα που απασχολεί από πολύ μικρή ηλικία.

        Φιλιά και σε εσένα!

  4. Μαρία αν και γενικά δεν έχω επαφή με τέτοιες ηλικίες, φαντάζομαι πως ένα μικρό σοκ θα το πάθαινα κι εγώ αν το άκουγα και ας είμαι απέξω απ’τον χορό! Για άλλη μια φορά συγχαρητήρια για τον τρόπο που χειρίστηκες το θέμα. Χίλιες φορές να δοκιμάσει (με καθοδήγηση προφανώς) και να αποφασίσει από μόνο του αν θέλει να επενδύσει τόσο κόπο και προσπάθεια σε κάτι, παρά να γίνει ένας ακόμα “ματαιωμένος” ενήλικας που θεωρεί ότι ήταν γεννημένος για μεγάλα πράγματα, αλλά δεν τον άφησαν οι δικοί του, η κοινωνία, ο Τσίπρας και ο ανάδρομος Ερμής!
    Είσαι καταπληκτική μαμά, μπράβο!

    Υγ. με σκοτώνει που δεν μπορώ να κάνω δεξί κλικ, βλέπω ορθογραφικά και δεν ξέρω πως να τα φτιάξω, αχ… εκτίθεμαι!!!

    • Σου απαντώ ένα μήνα αργότερα Βίκυ, γιατί εκείνο το “Είσαι καταπληκτική μαμά, μπράβο!” με έβαλε σε σκέψεις. Κατά πόσο κάνω ό,τι κάνω για το παιδί μου, αν προσπαθώ να καλύψω κάποια δική μου ανάγκη μέσα από αυτό, και άλλα τέτοια υπαρξιακά και καινά δαιμόνια, κατάλαβες. Σε αυτό το μήνα, ωστόσο, είχαμε διάφορες προόδους, που περιγράφω καλύτερα σε άλλο άρθρο, σήμερα. Ζούμε μεγάλες στιγμές στο σπίτι μας! Φιλιά!

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Scroll Up