Το προηγούμενο Σάββατο είχα τη φαεινή ιδέα να αφαιρέσω το ένα κάγκελο από την κούνια του Ραφαήλ, να μπορεί να πηγαίνει μόνος του για ύπνο (κοντεύει πια 15 μηνών). Και στο Δημήτρη μου το ίδιο έγινε όταν ήταν περίπου ενάμιση. Το μωρό ξαφνιάστηκε τόσο που στην αρχή φοβόταν να κουνηθεί πάνω στο κρεβάτι του. Μετά από λίγο ξεθάρρεψε, ανεβοκατέβαινε συνεχώς, έφαγε μια τούμπα, μετά ανεβοκατέβαινε με περισσότερη προσοχή. 

Μόλις αντιλήφθηκε το μέγεθος της νέας ελευθερίας… χαρές και πανηγύρια!!! Αλώνισε το σπίτι! Τη μία τον έβλεπες, την άλλη τον έχανες! Κι εκεί που νόμιζα ότι είναι στο δωμάτιό του, γύριζα και τον έβλεπα να με κοιτάζει από το ύψος του γονάτου μου! Εγώ να δείτε ξάφνιασμα! Από κει που έχεις συνηθίσει μία παρουσία (του Δημητρού), να και το ραπανάκι, σε κάθε βήμα από πίσω σου!!! 


Πέρασε η μέρα, κόντευε η ώρα για ύπνο, και κανένας από τους δύο δεν έδειχνε σημάδια νύστας. Όλη τη μέρα έπαιζαν, έτρεχαν, λογικά έπρεπε να είναι σαν κοτοπουλάκια… Λογικά… Η ώρα περνούσε, ήταν πια έντεκα το βράδυ, αυτά τα δυο ακόμη ντούρασελ! Οι ώρες περνούσαν κι ο μικρός ειδικά δεν εννοούσε με τίποτα να πάει για ύπνο! Ο μπαμπάς άρχισε ν’ ανησυχεί : Δεν έκανες καλά που το έβγαλες το κάγκελο, μικρός είναι ακόμη… Κι ο Δημήτρης τόσο ήταν (εγώ η πολύξερη!).

courtesy of sattva

Χα! Χωρίς τον ξενοδόχο λογάριαζα!!! Γιατί ο ξενοδόχος (το Ραφαήλι εννοώ βεβαίως βεβαίως) μου τη φύλαγε γι’ αργότερα! Ήρθε κι ακούμπησε το κεφαλάκι του στα γόνατά μου, τον πήρα αγκαλίτσα και λίγο μετά κοιμήθηκε (αυτό, μετά τις δώδεκα…). 

Στις δυόμιση ξύπνησε. Για πιπίλα. Δώσε πιπίλα, άντε ξανά για ύπνο. Στις τρεισήμιση ξαναξύπνησε. Τα δοντάκια. Δώσε τζελ για τα ούλα, άντε ξανά για ύπνο. Στις τεσσεράμιση ξύπνησε πάλι. Έτσι. Κάνε αγκαλίτσες, κούνα πέρα δώθε, δεν σταματάει το κλάμα. Άσε κάτω να παίξει λίγο, πρόσεχε, μην κουτουλήσεις στον τοίχο, το νου σου, μη χτυπήσεις στο ντουλάπι (το κλάμα να συνεχίζει, μήπως να του δώσω λίγο ντεπόν;), πάμε στο σαλόνι, άντε η ώρα πήγε πέντε, ησύχασε, πάμε ξανά για ύπνο, ευτυχώς αύριο είναι Κυριακή.

Ξημέρωσε η Κυριακή, ο ένας παραπατούσε από δω, ο άλλος παραπατούσε από κει… Ευτυχώς το μωρό ήταν ήσυχο! Λες και δεν έγινε τίποτα, κοιμόταν μακαρίως… Έρχεται το βράδυ. Τέσσερις το ξημέρωμα, σηκώνεται κι αρχίζει τα σουλάτσα (στην αρχή κλαίγοντας γοερά!). Πάμε πάλι στο κρεβάτι, όχι, ξανασηκώνεται. Θα σηκώθηκε και πέντε φορές… Ώσπου δεν άντεξα άλλο, τον πήρα στο σαλόνι, έκλεισα τις πόρτες, έκατσα στον καναπέ και περίμενα να χορτάσει παιχνίδι. Στις έξι κουράστηκε, ήρθε μόνος του να φωλιάσει. Πάμε πάλι στο κρεβάτι.

Την επόμενη μέρα, το ίδιο! Λες και χτυπάει το βιολογικό του ρολόι ακριβώς στις τεσσεράμιση κάθε ξημέρωμα. Πάλι ένας γύρος από τα χθεσινά… Τετάρτη, έβαλα μυαλό! Μόλις σηκώθηκε, κατευθείαν σαλόνι, και αναμονή! Στις πεντέμιση είχε πέσει ξερός… Πήγε όλη η εβδομάδα έτσι. Τα βράδυα νυχτέρια, τα πρωινά να κουτουλάμε απ’ τη νύστα. Και να πεις ότι κοιμόταν το μεσημέρι; Κολοκύθια!!! Όλη μέρα έπαιζαν!

Μια βδομάδα. Τόσο άντεξα. Προχθές έβαλα πάλι το κάγκελο στη θέση του! Στην αρχή το πέρασε για νέο παιχνίδι. Μόλις κατάλαβε το μόνιμο του πράγματος αφήνιασε! Ευτυχώς που μπήκε ο Δημητρός μαζί του στην κούνια (χιχιχι) και ηρέμησε… Χθες κοιμηθήκαμε. Όλοι! Στην ώρα μας! (άντε καλά, ξεφύγαμε λίγο οι μεγάλοι…). Ο καθένας στο κρεβάτι του! Κι ο μικρός στην κούνια!!!!! 

Καλημέρα από μια χορτασμένη από ύπνο μαμά και καλή εβδομάδα!!!!!

 

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

2 Σχόλια

  1. Αυτά δεν μπορούσα εγώ και κοιμόμασταν μαζί.Όπως φαίνεται όμως ήρθε η ώρα και πήγε μόνος του στην κούνια. Βέβαια η κούνια κολλημένη στο κρεβάτι της μαμάς αλλά είναι μια αρχή.Αλλά και εμείς έχουμε ένα βιολογικό ρολόϊ χαλασμένο. Ξύπνημα στις 1 και μετά το χειρότερο 5-5.30 το πρωί φρίκη. Αυτά στα καλύτερα μας.Που θα πάει όμως θα στρώσει και αυτό.

Write A Comment

Scroll Up
0 Shares
Share
Pin
Tweet
+1
Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org