Εδώ και οχτώ χρόνια έχουμε περάσει από διάφορα στάδια με τον ύπνο των αγοριών. Όταν το μεγάλο μου παιδί ήταν τεσσάρων και το μικρό μόλις μωρό, έφτασα στο όριο της αντοχής μου. Βρε καλό μου, βρε χρυσό μου, κοιμήσου μόνος σου παιδί μου, λυπήσου με που δεν μπορώ άλλο. Τίποτα αυτός – ο μεγάλος.

Στην αρχή, όταν βγάλαμε το προστατευτικό της κούνιας του αρχίσαμε να τον ψάχνουμε τη νύχτα μέσα στο σπίτι. Αλλού τον βάζαμε για ύπνο κι αλλού τον βρίσκαμε. Υπνοβατούσε. Ο παιδίατρος μας είχε πει χαρακτηριστικά ότι μέχρι να περάσει αυτό το στάδιο, καλό ήταν να κλειδώνουμε όλες τις ενδιάμεσες πόρτες του σπιτιού για να μη χτυπήσει το παιδί.

Μεγαλώνοντας, όντως σταμάτησε. Αλλά ξεκίνησε άλλο βιολί. Δεν κοιμόταν στο κρεβάτι του. Κοιμόταν στο δικό μας. Πάνω μου. Ανάμεσά μας. Στα πόδια μου. Πάνω από το κεφάλι μου. Τα «μου» τα παρατηρήσατε; Με μένα είχε θέμα απ’ ότι φαίνεται. Στον πατέρα του δεν πήγαινε να κατσικωθεί, μόνο να τον σπρώξει να κάνει παραπέρα.

Αφού δοκίμασα ένα σωρό τεχνάσματα, έμαθα για το βιβλίο «Κοιμήσου, παιδί μου». Το σκέφτηκα, το ξανά σκέφτηκα, αποφάσισα να δοκιμάσω τον τρόπο που πρότεινε. Ξαφνικά έμοιαζε η μόνη λύση στα μάτια μου.

Αν δεν υπήρχε και μ’ αυτό σωτηρία, τότε τι;

Το διάβασα λοιπόν με προσοχή, και ξεκίνησα τη διαδικασία. Αν εξαιρέσουμε μια εξέταση αίματος που έπρεπε να κάνει το παιδί, και μια μικρή επέμβαση, παίζει χαλαρά να ήταν και η χειρότερη εμπειρία της ζωής του. Και της δικής μου.

Έκανε το μπάνιο του, έφαγε το βραδινό του, ετοιμάστηκε για το κρεβατάκι του, του εξήγησα ότι θα κοιμόταν μόνο στο δικό του κρεβάτι, και αρχίσαμε. Ακολούθησα τα βήματα ένα ένα. Σε κάθε στάδιο το παιδί έκλαιγε. Ξέρετε πώς κλιμακώνεται το κλάμα ενός παιδιού;

Ξεκίνησε με το στυλ «μου πήραν το παιχνίδι μου και το θέλω πίσω». Μετά έγινε «έχω νεύρα, τι δεν καταλαβαίνεις;;;». Στη συνέχεια πήγε στο επίπεδο «με σφάζουν, υποφέρω, σώστε με». Ανέβηκε μετά οκτάβα, του στυλ «με παράτησαν μόνο μου, όχι, αλήθεια με παράτησαν». Εκεί, είπα πάει, θα μου χτυπήσουν το κουδούνι οι γείτονες.

Όταν άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι είμαι ακόμη εκεί, στην πόρτα του δωματίου του, αλλά δεν πάω να τον πάρω αγκαλιά, το κλάμα άλλαξε. Έγινε αυτό το παραπονεμένο, το σπαρακτικό, το κλάμα που βγαίνει από την ψυχή κι όχι από το λαιμό, το κλάμα που λέει «γιατί, τι έκανα;;;». Και με πέθανε.

Όλο αυτό γινόταν με το παιδί ανεβασμένο στο κρεβάτι του, μια χαμηλή κουκέτα. Δεν ήταν περιορισμένος με κάποιον τρόπο. Μπορούσε να ανέβει και να κατέβει όποτε ήθελε. Εκείνος όμως ήταν ξαπλωμένος, με τα χεράκια του απλωμένα προς το μέρος μου, να κλαίει γοερά και να με κοιτάζει με μάτια γεμάτα παράκληση.

Δεν άντεξα βέβαια, έκλαιγα κι εγώ από την άλλη μεριά.

Τον πήρα αγκαλιά και κοιμήθηκε μέσα σε πέντε λεπτά. Μέσα στον ύπνο του μου έσφιγγε το χέρι και ανάσαινε με λυγμό.

Την άλλη μέρα, ξύπνησα, ήπια το τσάι μου κοιτάζοντας το βιβλίο μπροστά μου, και όταν η κούπα μου άδειασε, σηκώθηκα και το πέταξα. Για όποιον με ξέρει, καταλαβαίνει ότι για μένα αυτό είναι ιεροσυλία. Ελάχιστα βιβλία έχω πετάξει στη ζωή μου.

Αναρωτήθηκα γιατί έβαλα το παιδί μου σ’ αυτή τη διαδικασία. Ναι, προσπαθούσα να δείξω στο παιδί ότι δεν μπορεί πια να έρχεται στο κρεβάτι μας για ύπνο. Το ότι επέμενε να κοιμάται μαζί μας σημαίνει όμως ότι κάλυπτε κάποια ανάγκη του. Δεν έχει και τόση σημασία ο λόγος ή η αφορμή. Έτσι ένιωθε αρκετά ασφαλής για να κοιμηθεί. Σταμάτησε να το κάνει καθημερινά, όταν ήταν στο νήπιο.

Το χειρότερο λάθος που έκανα ήταν να δοκιμάσω στο παιδί μου τη μέθοδο του βιβλίου.

Ως τώρα δεν έχω δει κανέναν να κοιμάται στο κρεβάτι αγκαλιά με τους γονείς του στα τριάντα του, έχετε δει εσείς; Αφήνω τα αγόρια να έρχονται για ύπνο σε μας όποτε θέλουν, γιατί πολύ απλά, κάποια στιγμή δεν θα θέλουν πια. Το βρίσκω πιο σημαντικό να χορτάσουν από αγκαλιές και χάδια παρά να κοιμηθώ λίγο πιο άνετα. Αν το έχω τόση ανάγκη άλλωστε, θα καταλάβουν και θα φύγουν.

Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι το να είσαι νέα μαμά δεν σημαίνει ότι δεν ξέρεις πού πάνε τα τέσσερα. Και ναι, μπορεί τα παιδιά να μην έρχονται με manual αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν ξέρω και τι είναι σωστό για το παιδί μου. Αυτή η μέθοδος ίσως να είναι σωστή για κάποιο άλλο παιδί. Όχι όμως για τα δικά μου.

Όπως μόνα τους έκοψαν το μπιμπερό, την πιπίλα, την πάνα, το μπουσούλημα, έτσι και τον ύπνο στο κρεβάτι της μαμάς. Όταν θα είναι έτοιμα και πλήρη, και χορτάτα και γεμάτα από αυτό το συναίσθημα, μόνα τους θα κάνουν το επόμενο βήμα.

Καλά, οκ, το παραδέχομαι… ίσως και με λίγο σπρώξιμο από μας. 😛

 

Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

Write A Comment

Pin It
18 Shares
Share18
Pin
Tweet
+1
Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org