Μια μέρα όπως όλες οι άλλες. Πολλές μέρες πριν. Μετά το σχολείο να πάμε σούπερ μάρκετ, γρήγορα γρήγορα, μη μας πιάσει η βροχή στο δρόμο. Μόνο που δεν ήταν όπως οι άλλες τελικά. Γιατί κουβάλαγε το φορτίο από τις προηγούμενες μέρες πάνω της.

Που φώναζα στο δρόμο “σταμάτα, μην τρέχεις!” Γιατί δεν έτρεχε μόνος. Έτρεχε πίσω από δυο φίλους του, πίσω από Τους Φίλους του. Και πίσω από κείνον έτρεχε κι ο μικρός. Στο πεζοδρόμιο, ως την άκρη του δρόμου. Του δρόμου που περνούσαν αυτοκίνητα. Κι εγώ δεν μπορούσα να τους κυνηγήσω, για διάφορα γιατί. Και οι άλλες οι μαμάδες δεν χολοσκάγανε και ιδιαίτερα – ίσως επειδή αυτά ήταν τα μικρότερα παιδιά τους, δεν έδιναν παράδειγμα σε κανέναν άλλο αδερφό. Αλλά εγώ χολόσκαγα. Και κόντεψα να πάθω υστερία.

Μέσα στο σούπερ μάρκετ μία από τα ίδια. Δεν πάει να έχει κόσμο, δεν πάει να έχουμε πει εκατό φορές “μην τρέχεις, μπορεί να χαθείς μέσα στον κόσμο”, στο βρόντο οι κουβέντες. Και οι άλλες οι μαμάδες να με κοιτάνε με συγκατάβαση, μερικές τύπου “αχ την κακομοίρα” και κάποιες άλλες τύπου “καλά, τί μαλάκω είναι και φωνάζει έτσι.” Ξέρετε πόσο ήθελα να σας φωνάξω εκείνη την ώρα “άει πνιγείτε καμήλες, που θα με κοιτάξετε και με υφάκι.” Ελάτε να ζήσετε μια μέρα κάνοντας ό,τι κάνω, να μιλάτε σ΄ένα παιδί που δεν σ΄ακούει – όχι γιατί δεν θέλει, αλλά γιατί δεν μπορεί – και μετά ελάτε να με ξανακοιτάξετε, να δούμε τι θα έχετε να πείτε.

Αλλά δεν είπα τίποτα. Συνέχισα να φωνάζω μην τρέχετε, να απειλώ με απειλές κούφιες, αφού το θα γίνει χαμός δεν σημαίνει τίποτα για ένα παιδί, και να θέλω να παρατήσω ψώνια και παιδιά και να φύγω με το πρώτο καράβι για οπουδήποτε.

Αλλά δεν έκανα τίποτα. Συνέχισα τα ψώνια, γύρισα σπίτι, έφτιαξα φαγητό, φώναξα πάλι μην τρέχετε, μάζεψα τα πιάτα, άφησα να δούνε παιδικό, ξαναφώναξα μην τρέχετε, κι εκεί γύρω στο τέλος του μεσημεριού, που λες τελειώνει η ώρα της ησυχίας, έσκασε η βαλβίδα.

Κι άρχισα να ουρλιάζω. Και να απειλώ με απειλές πραγματικές, απειλές που τις κατάλαβαν – αν ξανατρέξετε μακρυά, μέσα σε κόσμο, θα σας πετάξω τα παιχνίδια (πόσο πιο πραγματική να γίνει μια απειλή). Και τον έπιασα από τους ώμους και τον ταρακούνησα. Και σιχάθηκα τον εαυτό μου. Γιατί έφτασα στο όριο και το ξεπέρασα, γιατί προσπαθώ να κρατάω μια ζεν κατάσταση στο σπίτι και την κατέστρεψα, γιατί όσο δεντρολίβανο και να κάψω νιώθω ότι δεν θα φύγει η αρνητική ενέργεια. Και γιατί είδα το  πρόσωπό του την ώρα που τον κρατούσα, που τον ταρακούναγα για να μ’ ακούσει.

Και με σιχάθηκα γι’ αυτό που είδα. Παραπονεμένα χείλια, να κρατιούνται να μην κλάψουν. Και κενά μάτια, σαν να είχε κατεβάσει ρολά, σαν να ήταν εκεί αλλά έξω από τη σκηνή, δεν συμμετείχε, την κοίταζε απλώς. Πόσο πιο σκατά να νιώσει μια μάνα. Πόσο πιο ανεπαρκής. Με είδα μέσα από τα μάτια του, ένα τέρας μπροστά του, που αν το αγνοήσει μπορεί και να εξαφανιστεί. Τέλος.

Ό,τι και να πεις ή να σκεφτείς, δεν είναι τίποτα μπροστά σ΄αυτό που σκέφτομαι μόνη μου. Μπορεί να προσπαθώ όλη τη μέρα να είμαι η καλύτερη μαμά που μπορώ να γίνω, και να, σε μια τέτοια στιγμή δίνω μια στην καρδάρα με το γάλα και την αδειάζω. Όχι, όταν τα παίρνεις από το μαιευτήριο δεν στα δίνουν με οδηγίες χρήσεως. Θα μπορούσα να βάλω μια φωτογραφία από αυτές που διαλέγω συνήθως, ίσως με ένα λυπημένο αγοράκι σε close up για μεγαλύτερο αντίκτυπο – αλλά αυτό δεν είναι ένα τέτοιο post. Δεν είναι ένα post αυτολύπησης, ούτε καν προσπάθειας για να με καταλάβει κάποιος. Είναι το φτύσιμο που θα έριχνα στον καθρέφτη μου αν είχα τα κότσια.

 

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

9 Σχόλια

  1. Κάτι σου είπα χθες. Δεν το παίρνω πίσω! Γιατί και μόνο που γράφεις ένα τέτοιο κείμενο και δημόσια ξεγυμνώνεσαι σου αξίζει το σχόλιό μου. Όλοι έχουμε τις στιγμές μας, λίγοι όμως είναι που τις κοιτούν κατάματα και κάτι κάνουν με αυτές. Δεν το παίρνω πίσω!

  2. αχ αυτο το τρεξιμο μεσα σε κοσμο με τρελαίνει και με πανικοβάλλει… Κι εγω τον αγριευω κι εγω απειλω τα παιχνιδια του.. Ποσο σε νιώθω ρε Μαρακι.. Ηταν μια ατυχη στιγμη βρε πουλακι μου.. Ζήτα συγγνωμη.. μιλησε του.. εξηγησε τους … και ξανα και ξανα και πάλι απο την αρχη… Μη στεναχωριεσαι…

  3. Με εμένα να αισθάνεσαι απολύτως ελεύθερη να μιλάς για τέτοια. Ξέρω, ξέρω πως είναι και δε νιώθω τύψεις γιατί είμαι απλώς ένας άνθρωπος που προσπαθώ να γίνω καλύτερος, αλλά έχω και τις κακές μου μέρες που αν δεν τις είχα δε θα ήξερα τι σημαίνει το προσπαθώ να γίνω καλύτερη. Νομίζω πως ήρθε η ώρα να διαβάσεις αυτά τα δύο που είναι οι δικές μου σκέψεις στο όλο θέμα της ανυπακοής. Δεν ξέρω τι εννοείς με το “αλλά δεν μπορεί να ακούσει”. Πάει σε μερικά ενδεχόμενα το μυαλό μου (υποθέτοντας ότι δεν αναφέρεσαι σε θέματα μειωμένης ακοής), αλλά επειδή δεν ξέρω και δε θέλω να πεις παραπάνω από αυτά που μόνη σου έγραψες θα αρκεστώ σε ένα: Είσαι σίγουρη ότι πραγματικά δεν υπάρχει κάποιος τρόπος με τον οποίο μπορεί να σε ακούσει ή απλώς στο είπανε και το θεώρησες δεδομένο? Γιατί για όλα τα πράγματα υπάρχει πάντα ένας τρόπος που δουλεύει (το υπόσχομαι αυτό!). Αν δεν τον ανακαλύψες ακόμη, συνέχιζε με την πίστη ότι υπάρχει σίγουρα αυτός ο τρόπος και αργά ή γρήγορα θα τον ανακαλύψεις.

    Τα φιλιά μου, την υπόσχεσή μου ότι είσαι μια απολύτως φυσιολογική μαμά και τη δήλωσή μου ότι είμαστε κι άλλες τέτοιες που δεν τα κάνουμε όλα σωστά, αλλά δεν ντρεπόμαστε γιατί προσπαθούμε. Μερικές φορές τα καταφέρνουμε, άλλες πάλι όχι, όμως βελτίωση υπάρχει! Τώρα μπορείτε να μας πείτε μπράβο οι υπόλοιπες, γιατί για αυτό το έγραψα! Αστειεύομαι φυσικά, αλλά τα μπράβο εξακολουθούν να είναι δεκτά!
    Μπράβο Μαρία και σε σενα, γιατί έκανες το πρώτο και σημαντικότερο βήμα να μιλήσεις για τις κακές στιγμές σου χωρίς να ντραπείς! Μετά από αυτό η νίκη είναι σίγουρη!!!!

  4. Μαρία μου, όχι δεν είσαι άξια για φτύσιμο! Όλες μας το έχουμε περάσει αυτό και το περνάμε κάθε μέρα! Δεν είμαστε θεοί, άνθρωποι είμαστε με όρια και αντοχές… κι όταν φτάνεις και τα ξεπερνάς κάνεις λάθη! Δεν είναι κακό να ζητήσεις συγνώμη και να τους εξηγήσεις το λάθος σου! Κι αν τώρα δείχνουν να μην καταλαβαίνουν είναι σίγουρο ότι οι προσπάθειες σου, οι κόποι σου, θα φανούν αργότερα! Σε φιλώ γλυκά!

  5. kathy by anthomeli Reply

    Τα παιδιά έτσι είναι! Εμείς πρέπει να λεμε να λέμε να λέμε μέχρι να καταλάβουν, να μάθουν…! Σίγουρα υπάρχουν και άσχημες στιγμές! Κι αν παρεκτραπούμε, σε λογικά πλαίσια, μπορούμε και να ζητήσουμε συγνώμη (το κάνω και μου κάνει καλό και το ίδιο και στα παιδιά) ή απλά να πάρουμε βαθιές ανάσες κι άντε πάλι από την αρχή!

  6. Αχ αυτές οι κακές στιγμές…. Όλες το έχουμε ζήσει με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο… Αχ αυτές οι τύψεις… Και μόνο που το μοιράζεσαι δείχνει μεγάλη δύναμη. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ζητάμε συγνώμη, να εξηγούμε τους λόγους που βγήκαμε από τα όρια, να αγκαλιαζόμαστε και να λέμε το πιο ζεστό “σε αγαπώ”. Και για να μην ερχόμαστε σε αυτή τη θέση- πολλές βαθιές ανάσες. Πολλές πολλές. Μα όταν πρόκειται για την ασφάλεια τους- χρειάζεται πυγμή- για το καλό τους είναι. Φιλιά πολλά Μαράκι μου

  7. Έλα τώρα… Κακές στιγμές έχουμε όλες. Σε νιώθω απόλυτα, τόσο πολύ που ταυτίζομαι μαζί σου. Μεγάλη αγκαλιά σου στέλνω, μέσα στην καρδιά μου μίλησε αυτό το ποστ σου!

  8. Δεν μπορεί σκέφτομαι…εμένα περιγράφει! Μέσα στο μυαλό μου είναι. Κι αυτή η καρδάρα με το γάλα που όλο την γεμίζεις κι έρχεται μια στιγμή που της δίνεις μια και φτου κι απ’την αρχή. Και δεν ξέρω καν αν είναι από την αρχή ή είναι καμιά δεκαριά βήματα πιο πίσω. Κι εγώ ακόμα ψάχνω το manual, ίσως όχι των παιδιών, μάλλον το δικό μου..

  9. Μαρινα Reply

    Όλα ειναι ανθρώπινα και εμεις οι μάνες είμαστε ανθρωποι. Δεν σε κρινει κανένας ολες μας έχουμε τετοιες στιγμες. Εγραψα και γω πριν λίγο καιρό για παρόμοιο περιστατικό που με γέμισε τύψεις και ήθελα να με χτυπήσω όχι μόνο να με φτύσω! Εχώ πολλες τύψεις όταν του θυμώνω αλλά αυτό δεν μας κάνει κακές μάνες. Τα παιδιά μας αγαπούν και μας λατρεύουν. Με συγκίνησε πολύ το κείμενο σου.

Write A Comment

Scroll Up
0 Shares
Share
Pin
Tweet
+1
Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org