Η αποψινή προσπάθεια να μετακομίσει ο Δημήτρης στο κρεβάτι του από το δικό μας απέτυχε παταγωδώς. Όλα είχαν ξεκινήσει όμορφα κι ωραία, μπάνιο, μυτούλα, αυτάκια, μαλλάκια (κάθε βράδυ με το πιστολάκι), γαλατάκι στο κρεβάτι του και κοιμήθηκε. Μετά από καμιά ώρα άρχισε να γκρινιάζει, πήγα, τον γύρισα πλευρό, τον φίλησα κι απομακρύνθηκα. Από εδώ και κάτω αρχίζει το γέλιο…  

Δεν ησύχαζε αν δεν κρατούσε το χέρι μου

Μετά από μισή ώρα και αφού έπαθα κράμπα, αποφάσισα ότι απόψε είναι η μεγάλη βραδιά, και θα κοιμηθεί όπως και να ‘χει μόνος του. Έκανα πιο πέρα, στην άκρη του δωματίου, να καταλαβαίνει ότι είμαι εκεί αλλά να μην με αγγίζει. Θρήνος και οδυρμός! Αφού αποδέχτηκα το γεγονός ότι θα υπάρχει φασαρία, έμεινα στην πόρτα του δωματίου και όσες φορές κι αν σηκωνόταν τον γύριζα στο κρεβατάκι του, τον φιλούσα και επέστρεφα στην πόρτα. Το κλάμα συνεχιζόταν, έτσι; Εγώ ακλόνητη.  

Ο μπαμπάς όλη αυτή την ώρα είναι στο μπάνιο. Κάποια στιγμή βγαίνει, με ρωτάει γιατί κλαίει το παιδί και του εξηγώ. Και τί κάνει ο καλός μου;;; Πάει, τον παίρνει αγκαλιά, αρχίζει να του μιλάει (εν τω μεταξύ ο Δημήτρης με το που καταλαβαίνει αγκαλιά κόβει μαχαίρι το κλάμα, σαν να μην έγινε τίποτα!) και τον ρωτάει αν θέλει να πάει στο κρεβάτι μας!!! Τί θα πει λέτε ο μικρός;;;;;;;;;; 

Μία ώρα και βάλε αργότερα, ο Δημήτρης χοροπηδάει πάνω στο κρεβάτι μας, ο μπαμπάς είναι στα πρόθυρα νευρικής κρίσης κι εγώ έχω αποσυρθεί για να τους αφήσω να απολαύσουν ο ένας την παρέα του άλλου….

courtesy of papaija2008

Aντί να αρχίσω να ουρλιάζω μάλλον το φιλοσοφώ το πράγμα…

Αφού το πήρα απόφαση ότι το σπίτι μου θα είναι σε μια διαρκή κατάσταση αποσύνθεσης και ανακατωσούρας, ότι το μπάνιο Δ Ε Ν  είναι ιδιωτικός χώρος (δοξασμένος όποιος εφηύρε την κλειδαριά και το ασύρματο ίντερνετ), ότι ο ύπνος είναι από τις μεγαλύτερες πολυτέλειες, ότι δεν θα ξαναφάω χωρίς να με διακόψει κανείς, ότι όσο και να διαβάσω πιθανότατα δεν θα έχω όλες τις απαντήσεις, ότι η αντοχή μου δεν είναι ανεξάντλητη, ότι, ότι, ότι… κι άλλα πολλά, καταλήγω να χαμογελάω γι’ απόψε και να ξαναρχίζω την προσπάθεια σχεδόν τρεις ώρες αργότερα. (Μα καλά, δεν εξαντλείται αυτό το παιδί;;;;;;;).

courtesy of Ambro

Άντε, και ες αύριον τα σπουδαιότερα… Σημειωτέον, ο μπαμπάς μας κοιμάται τον ύπνο του δικαίου μακαρίως…

Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

3 Σχόλια

  1. Έβελυν Reply

    Μόλις γύρισα από ένα όχι καλό βράδυ στη δουλειά Μαράκι μου και πίστεψέ με, η δημοσίευσή σου ήταν ότι ακριβώς είχα ανάγκη.. ξεκαρδίστηκα στα γέλια!! και εις άλλα με υγεία.. και πές του κουμπάρου μου ότι είναι αρσενικό με τα … ούλα του!! χαχα!! κι όσο για το ανήψι μου, Μήτσο βάστα γερά μη σου πάρουν τον αέρα!!!

  2. ΠΟΛΥ χαιρομαί που μπήκα στη παρέα σας!!!!Θα τα λέμε πολυ συχνα!!!!

    • Χαίρομαι που σ’ έχουμε μαζί μας! Πάντα χρειάζεται η άποψη του μπαμπά!!!

Write A Comment

Pin It
0 Shares
Share
Pin
Tweet
+1
Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org