Παλιά έλεγα, έρχεται Σαββατοκύριακο, γιούπιιιιι!!!! Γιατί προβλέπονταν έξοδοι, ποτά, χορός, τακούνια, φιλιά, ρομαντζάδα ως την ανατολή, πρωινό στο κρεββάτι, κανά παυσίπονο για τον πονοκέφαλο… Τώρα; Τώρα λέω, έρχεται Σαββατοκύριακο… φτου γμτ την τύχη μου…

Αν ανήκεις στην κατηγορία που έχει ακόμη “γυναίκα” για το σπίτι, που έρχεται μια φορά στις δεκαπέντε και στα φτιάχνει όλα, κι εσύ μετά κάνεις όσα βλέπει η πεθερά (και δικαίως) μπορεί και να μην με καταλάβεις και δεν σε κατηγορώ κιόλας. Αν δεν ανήκεις όμως εκεί, κάτι ψυχανεμίζεσαι κιόλας, σαν να σε βλέπω.

Με το που έγινα μάνα, η “γυναίκα” για το σπίτι πήγε από το μια στις δεκαπέντε στο μια φορά το μήνα και στη συνέχεια κόπηκε τελείως. Έτσι όπως κόπηκαν και τα ξενύχτια για ποτά, και οι βόλτες, και οι ανατολές. Τώρα το σπίτι το κάνω εγώ. Μόνο. Αυξήθηκαν κατακόρυφα τα ξενύχτια γιατί έκλαιγε το μωρό, γιατί είχε πυρετό, κλπ, κλπ. Κόπηκαν τα “πάμε σ’ αυτό το κουτούκι που άνοιξε” και αντικαταστάθηκαν από “ξέρεις κανά καλό site να χαζέψω λίγο;” γιατί, όπως και να το κάνουμε, είμαστε και πολύ κοινωνικά παιδιά και ζούμε επικίνδυνα!

Τώρα στο τσακίρ κέφι βάζουμε DVD να δούμε και τελικά βλέπουμε ολόκληρη την ταινία αντί να κοιμηθούμε στο πρώτο εικοσάλεπτο. Δεν παραπονιέμαι βέβαια, η ζωή με τα παιδιά είναι υπέροχη. Μόνο που να… τη Δευτέρα που ξαναγυρνάει ο καθένας στο πρόγραμμά του… ακούς μια εσωτερική ανάσα ανακούφισης! Που θα έχω έστω ένα τρίωρο χωρίς κάποιον να μου τραβάει τη φούστα!

Έρχεται το βράδυ της Κυριακής και δεν βλέπουμε πού είναι ο καναπές να καθήσουμε. Γιατί έχουμε περάσει το Σαββατοκύριακο από την Κόλαση.

Την Παρασκευή θα πάω σούπερ μάρκετ για να μην τρέχω το Σάββατο που γίνεται χαμός. Και πάντα ξαναπάω το Σάββατο που γίνεται χαμός, γιατί ξέχασα κάτι. Την Παρασκευή το πρωί θα ρωτήσω το σύζυγο την ώρα που φεύγει αν θ’ αργήσει πολύ, και πάντα η απάντηση είναι “όχι, νωρίς θα τελειώσω.” Και πάντα θα έρθει αργά, αν όχι αργότερα απ’ ότι συνήθως.

oopsblogara-house-mess-weekend
via

 

Την Παρασκευή θα κάνω το σπίτι για να μην το έχω το Σαββατοκύριακο, να ξεκουραστώ λιγάκι και ίσως να παίξω με τα μικρά. Την Κυριακή το πρωί, μην τυχόν και είσαι μουσαφίρης, θα χρειαστείς υπογλώσσιο για να περάσεις απ’ τα παιχνίδια. Κι ας έχω ξαναμαζέψει το Σάββατο.

Το Σάββατο το βράδυ έχετε παρατηρήσει τί βάζει η τηλεόραση; Κάνεις ζάπινγκ και είσαι χαμένος, με το τηλεκοντρόλ στο χέρι… Γονείς είμαστε κύριοι, που μένουν σπίτι για να ξεκουραστούν και να χαλαρώσουν, όχι άνθρωποι που τους έκαναν λοβοτομή.

Επίσης, το έχετε παρατηρήσει κι εσείς αυτό; Δεν πάει να είμαστε μια χαρά όλοι σε όλη τη διάρκεια της εβδομάδας… Το Σάββατο το πρωί, αν όχι την Παρασκευή με το που θα γυρίσουμε απ’ το σχολείο, ένας απ’ όλους θα ταβλιαστεί. Κάθε βδομάδα. Κι ελπίζουμε ότι θα είμαστε τυχεροί και θα μείνουμε στον έναν.

Και το τελευταίο, αυτό που μου τη δίνει περισσότερο απ’ όλα… Όλες αυτές τις φοβερές ιδέες που μου κατεβαίνουν για το blog μέσα στο Σαββατοκύριακο… είναι σίγουρο ότι τη Δευτέρα το πρωί τις έχω κάνει delete. Δεν πάει να έχω κρατήσει σημειώσεις την ώρα που μου έρχονται; Τη Δευτέρα ούτε με αποκρυπτογράφιση δεν θυμάμαι τί στο καλό εννοούσα τί ήθελα να πω…

 

Βρε μπας και δεν κάνω κάτι σωστά;;;;;;

 

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

8 Σχόλια

  1. Σε καταλαβαίνω!!! Κι εγώ, που είναι πιο μεγάλα τα παιδιά μου, λέω μερικές πότε θα έρθει η Δευτέρα να ξεκουραστώ από το Σαββατοκύριακο. Και σήμερα είμαι μέσα, είναι έντεκα το βράδυ, και προσπαθώ να μείνω ξύπνια για να πάω αργότερα να πάρω την κορη μου από το πάρτι του σχολείου της. Αντί να γυρνάω στα μπαράκια. Ή στις ταβέρνες. Ή στα κουτούκια. Ή όπου….

    Καλό βράδυ!
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com

    • Λοιπόν, όποτε κλείσεις για μπαράκι ή κουτούκι ή όπου… χτύπα ένα κλικ κι έφτασα! Γιατί εγώ είμαι στο άλλο άκρο, μόλις μασαμπούκιασα πίτσα και γλάρωσε το μάτι… τσακίρ κέφι λέμε! Καλά γλέντια!

  2. alekacraftaholic Reply

    Σωστά τα κάνεις εσύ,απλά είναι το ”σύνδρομο της μαμάς” που σε τυραννάει,μια χρόνια πάθηση που κάνει τον κύκλο της σαν ίωση ,αλλά διαρκεί γύρω στα 20 χρόνια.Καλό κουράγιο!

    • Εμένα για αυτοάνοσο μου κάνει περισσότερο… Τί να κάνεις, παίρνουμε βαθιές ανάσες και συνεχίζουμε! Δεν θα μας βάλουν κάτω οι δουλειές λέμε! Φτου ξελευθερία!!!!

  3. μπα… τίποτα δεν κάνεις λάθος. Πάσχουμε όλες από το ίδιο σύνδρομο. Αυτό που έχει λείψει είναι ένας ωραίος 8ωρος ύπνος. και κάτι άλλα ψιλά…δεν τα γράφω…. θα είναι σαν έκθεση ιδεών…

    • Αχ, αυτά τα σύνδρομα που μας ταλαιπωρούν! Λες να τα ξεπερνάμε ποτέ;;; Μπααα… Αμφιβάλλω! 🙂

  4. Σε διάβαζα και από τη μια γελούσα και από την άλλη μου έρχεται να βάλω τα κλάματα!!! Πότε έγινε έτσι η ζωή μας? Και δεν γκρινιάζω για τα παιδιά… για τις δικές μας αντοχές γκρινιάζω! Και να σου πω ένα μυστικό… τη στιγμή που φεύγουν όλοι τη Δευτέρα και πάνε σχολείο και ο άντρας μου στο γραφείο, μόνο που δεν τσιρίζω από την χαρά μου! Και μου έρχεται να φωνάξω “Φτου ξελευθερία για όλους”!!! Σου στέλνω πολλά φιλιά και πολλούς αγωνιστικούς χαιρετισμούς!

    • Ανταποδίδω αγωνιστικούς χαιρετισμούς! Παρασκευή βράδυ και είμαι ένα όρθιο πτώμα, αύριο έχω σούπερ μάρκετ μαζί με τα παιδιά, τρελά κέφια, μέχρι να γυρίσω με βλέπω να θέλω διακοπές! Άντε και καλό κουράγιο… Για μια Δευτέρα ζούμε!

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων.

Scroll Up