Έχεις κάτσει στον καναπέ να ξεκουραστείς, χαζεύεις λίγο την τηλεόραση, έχεις σκεπαστεί μ’ ένα κουβερτάκι και χαλαρώνεις. Ένα συνηθισμένο μεσημέρι όπως τόσα πριν από αυτό κι άλλα τόσα μετά… Το μικρούλι σου κοιμάται στη μια άκρη του καναπέ. Έχει φωλιάσει στην άκρη των ποδιών σου και κοιμάται βαθιά. Εσύ είσαι στην άλλη άκρη. Και πάνω που έχουν αρχίσει να κλείνουν τα μάτια σου, ακούς αυτό το θόρυβο.

Διακριτικά στην αρχή, ακριβώς δίπλα σου μετά. Δεν ανοίγεις τα μάτια ακόμη, περιμένεις. «Μαμά, να κοιμηθώ δίπλα σου;» Το άλλο σου μικρούλι, το μεγαλύτερο. Που όσην ώρα ήσουν ξύπνια, έπαιζε. Κουνάς το κεφάλι καταφατικά, κι ακόμη έχεις κλειστά τα μάτια.

Καταλαβαίνεις το κουβερτάκι να ανασηκώνεται, κάνεις λίγο πιο πέρα. Έχει μεγαλώσει, δεν χωράει καλά πλέον. Εκεί όμως, στριμώχνεται στη γωνία, στην κοιλιά σου δίπλα, μαζεύεται κουβαράκι να βολευτεί. Σκεπάζεται αφού σε σκεπάσει ξανά. «Σ’ αγαπώ πολύ μαμά». Πιάνει το ένα σου χέρι και το τυλίγει γύρω του.

Κι εσύ είσαι εκεί, στριμωγμένη, και δεν κουνιέσαι χιλιοστό. Θες να θυμάσαι τη στιγμή. Ακούς την ανάσα του ενός στην άκρη των ποδιών σου, ρουφάς την μυρωδιά των μαλλιών του άλλου μπροστά σου. Δεν κουνάς τα πόδια σου για να μην τρομάξει ο ένας, δεν κουνάς τα χέρια για να μην ξεβολευτεί ο άλλος. Σου περνάει απ’ το μυαλό φευγαλέα η σκέψη ότι ήθελες να ξεκουραστείς. Δεν πειράζει… θα ξεκουραστείς το βράδυ.

oopsblogara-mother-baby-hands

Σκέφτεσαι πόσος καιρός πάει από όταν ήταν μέσα στην κοιλιά σου. Χρόνια. Μα είναι ακόμη το μωράκι σου… Που το νανούριζες για να κοιμηθεί… Που δεν ηρεμούσε αν δεν κρατούσε το χέρι σου, αν δεν το χάιδευε. Πότε μεγάλωσε; Πώς πέρασαν τα χρόνια σαν νεράκι;

Τα μαλλάκια του μοσχοβολούν. Δεν του μιλάς. Δεν θες να κουνηθεί καθόλου. Προσπαθείς να αποτυπώσεις τη μυρωδιά, τη ζεστασιά του. Σύντομα δεν θα θέλει να κοιμάται έτσι τα μεσημέρια. Ήδη στο λέει: «Μαμά, είμαι μεγάλος τώρα.» Μα είναι ακόμη το μωράκι σου…

Το άλλο σου μικρούλι, το μικρότερο, αλλάζει πλευρό. Κρατάς την ανάσα σου. Δεν θες να φύγει η στιγμή. Νιώθεις ευτυχία που σε πνίγει. Σκέφτεσαι να σηκωθείς, να πιάσεις τη φωτογραφική, να τραβήξεις μια φωτογραφία για αργότερα, για τότε που η μνήμη δεν θα σε βοηθάει πια. Αλλά θα χαλάσεις τη στιγμή.

Έχει δίκιο, είναι μεγάλος… και θα μεγαλώσει κι άλλο… Σύντομα δεν θα θέλει ίσως πολλές αγκαλιές και φιλάκια… Σύντομα δεν θα είναι πια παιδάκι, θα λέγεται αγοράκι… Μα θα είναι πάντα το μωράκι σου.

 

 

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

11 Σχόλια

  1. ετσι ακριβως βρε Μαρακι μου!! μεγαλωνουν αλλα ειναι παντα τα μωρα μας.. Κι ευτυχως θελουν ακομα αγκαλιτσεες με τη μαμα τους!! Πολυ τρυφερη η σημερινη σου αναρτηση!! πολλα φιλια

    • Και αγκαλίτσες, και χαδάκια, και φιλάκια πολλά… (ευτυχώς ακόμη!) – μόνο δημοσίως μου τα έχει κόψει ο μεγάλος μου. Σ’ ευχαριστώ πολύ Ελπίδα μου! <3

  2. Και τρέχουν τα δάκρυα… με έλιωσες… τι εικόνα.
    Πραγματικά πολλές φορές μου περνά από το μυαλό πόσο θα μου λείψουν αυτές οι στιγμές όσο αυτά μεγαλώνουν <3
    Μαράκι μου υπέροχο.
    Φιλιά πολλά

    • It takes one to know one Ελένη μου… μια φορά μαμά, πάντα μαμά! Όσο μεγαλώνουν έρχονται άλλες, νέες στιγμές (βλέπω το μεγάλο μου αγόρι να κρατάει από το χέρι το κορίτσι του και λιώνω…) <3

  3. Αχ αυτές οι στιγμές, ο χρόνος που κυλάει τόσο γρήγορα. Όμως οσο και να μεγαλώσει θα ναι πάντα το μωράκι σου!

    • Ακριβώς έτσι Ρεγγίνα! Κι εκείνα να είναι εξήντα χρονών κι εγώ εκατό, πάλι τα μωρά μου θα είναι…

  4. τι γλυκό κείμενο…
    τέτοιες στιγμές με τα παιδιά μας είναι μοναδικές! και αξίζει να καταγράφονται…

    Να τα χαίρεσαι!
    Αλεξία

  5. Βαλάντωσα στο κλάμα! Αχ και να ξερες πόσες φορές έχω βρεθεί σε αυτή τη θέση. Εκεί που σου κόβεται η ανάσα για να μη χαλσεις τη στιγμή. Αλλά τι λέω…ξέρεις μανούλα γλυκιά!

    • Τις κρατάμε τις στιγμές Χριστίνα ακόμη, τις πολύτιμες στιγμές που λιγοστεύουν σιγά σιγά. Και στο τέλος δεν θυμάται καμιά μας την κομμένη της ανάσα, μόνο τις μυρωδιές και τα αγγίγματα…

  6. ΕΓΩ ΚΟΤΖΑΜ ΓΑΙΔΟΥΡΑ 20 ΧΡΟΝΩΝ ΤΑ ΑΝΑΖΗΤΑΩ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΑΔΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΓΚΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΜΟΥ ΤΗΣ ΔΙΝΟΥΝ ΑΠΛΟΧΕΡΑ ΚΑΙ Η ΜΑΜΑ ΚΑΙ ΟΙ ΓΙΑΓΙΑ ΔΕΣ ΜΟΥ. ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ 🙂

    • Καλέ τί γαϊδούρα;;; Στα 20 ακόμη μικράκι είσαι, για ρώτα τη μαμά σου να δεις τί θα σου πει!!! Σ΄ευχαριστώ…

Write A Comment

Scroll Up
0 Shares
Share
Pin
Tweet
+1
Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org