Όλες οι οικογένειες έχουν τις καλές και τις κακές τους στιγμές. Αν δεν τις είχαν μάλλον δεν θα ήταν φυσιολογικές, εδώ που τα λέμε. Μια από αυτές τις καλές στιγμές είναι αυτή που θα σας διηγηθώ, γιατί είναι από τις περιστάσεις εκείνες που μου ανοίγει τα μάτια, που μου δείχνει ότι δεν υπάρχει αυτονόητο, που μου δηλώνει όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται, ότι το παν είναι αυτό το απλό: εισπνοή – εκπνοή. 

Το περιστατικό

Αρκετές μέρες πριν, ένα Σάββατο από τα χαλαρά, που είμαστε όλοι στο σπίτι, είχαμε το παρακάτω περιστατικό: ξύπνησε ο Ραφαήλ το πρωί κλαίγοντας και με έψαχνε. Έκλαιγε με λυγμούς, άρχισε να φωνάζει μαμάααα και να ψάχνει στα δωμάτια. Η αναίσθητη μάνα (εγώ προφανώς), καθόμουν στο σαλόνι και δεν σηκώθηκα, περίμενα να έρθει στην αγκαλιά μου. Ενώ είχε τα μάτια του ανοιχτά, καταλάβαινα ότι δεν έχει συνέρθει ακόμη από τον ύπνο.

Όταν με βρήκε (δεν ζούμε σε μέγαρο, απλώς το παιδί ήταν αποπροσανατολισμένο) κουλουριάστηκε πάνω μου και άρχισε να μου περιγράφει το όνειρο που τον τρόμαξε τόσο πολύ. Στην ηλικία των 4, το να δεις στον ύπνο σου το φάντασμα ενός πειρατή να σε κυνηγάει είναι πραγματικά έντονο, θα συμφωνήσω μαζί του. Ωστόσο, ενώ τον είχα στα χέρια μου και του χάιδευα την πλάτη για να ηρεμήσει, ο Δημήτρης αποφάσισε να πάρει την κατάσταση στα χέρια του.eispnoh-ekpnoh

“Έλα εδώ Αποστόλη να σου εξηγήσω κάτι. Δεν υπάρχουν φαντάσματα όταν έχεις τα μάτια σου ανοιχτά, γι’ αυτό αν ξαναδείς τέτοιο όνειρο, θα ανοίγεις τα μάτια σου και θα κάνεις έτσι: εισπνοή – εκπνοή”. Και ταυτόχρονα του έδειχνε ενώ του κρατούσε τα χεράκια, και “πάμε πάλι, εισπνοή – εκπνοή”. Και ο Ραφαήλ σιγά σιγά χαλάρωσε, σταμάτησε να κλαίει, άκουγε τον αδερφό του και ακουλουθούσε τις οδηγίες, τόσο απλά.

Και μόλις ηρέμησε, ήρθε όλο περηφάνεια να μου πει “είδες μαμά; Μόνος μου ηλέμησα, με βοήσησε ο Μίμης!”. Ο Δημήτρης δίπλα του χαμογελούσε, χαρούμενος που άλλη μια αποστολή “μεγάλου αδερφού” εξετελέσθη με απόλυτη επιτυχία! Συνέχισε μάλιστα δείχνοντάς του κι άλλες ασκήσεις αναπνοής, για να είναι πιο ήρεμος.

Τί έμεινε

Ήταν τόση η ευτυχία μου βλέποντας αυτό το σκηνικό, δεν έχω τρόπο να το περιγράψω. Γιατί η μαμά και ο μπαμπάς κάνουν ό,τι μπορούν, αλλά η θέση που έχει ο αδερφός στη ζωή των αγοριών δεν υποκαθίσταται από κανέναν. Φυσικά οι ζωές τους θα αλλάξουν, θα χωρίσουν, ίσως κάνουν χωριστές οικογένειες, ίσως μένουν μακρυά ο ένας από τον άλλο. Είναι όμως πολύ παρήγορο να ξέρω ότι όταν οι γονείς λείψουν κάποια στιγμή, μαζί θα ξεπερνούν τα δύσκολα. Χτίζουμε γερά θεμέλια, τόσο απλά όσο μια εισπνοή – εκπνοή.

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

5 Σχόλια

  1. Έτσι ακριβώς είναι! εμείς προσπαθούμε όσο μπορούμε και παρακαλάμε όταν κλείσουμε τα μάτια μας να συνεχίσουν να βοηθουν και να νοιάζονται το ένα το άλλο, και προσπαθούμε καθημερινά να ενισχύουμε το δέσιμο αυτό ώστε να είναι άρρηκτο! Τι καλά που θα ήταν και τα δικά μας προβλήματα να λύνονταν όλα με μια εισπνοη εκπνοή!

    • Τελικά, δεν είναι και τόσο ακατόρθωτο. Μόνο που ξεχνάμε να παίρνουμε ανάσα όσο είμαστε μέσα στο πρόβλημα καμιά φορά. Ελπίζω να το θυμούνται και όσο μεγαλώνουν βέβαια.

  2. αχ μωρεεεεε… ποσο τρυφερη στιγμη… Πραγματικά.. σαν τα αδέρφια δεν ειναι κανενας τοσο κοντινός… Μακαρι να ειναι παντα ετσι αγαπημενοι.. ειτε ειναι κοντα ειτε μακρυα… φιλια

    • Συμφωνώ απόλυτα Ελπίδα, δεν θα παίζουν ρόλο οι καταστάσεις και οι συγκυρίες, ούτε οι περιστασιακοί τσακωμοί, αν καταφέρουν να θυμούνται στιγμές σαν αυτήν, που ο ένας έγινε το σημείο αναφοράς για τον άλλο. Φιλιά

  3. Φοβερή είναι αυτή η σχέση. Και η ικανότητα να τα κάνουν πλέον μαζί, να ξέρουν ο ένας τα κουμπιά του άλλου καλύτερα και αλλιώτικα από εμάς. Μπράβο στα αγόρια σου Μαρία μου!

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων.

Scroll Up