Είναι η στιγμή που ξεπερνάς τα όρια σου, που δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου και ξυπνάς ένα πρωί έτοιμη να διεκδικήσεις τη ζωή που σου ανήκει! Είναι η στιγμή… Μία μικρή στιγμούλα αρκεί για να αλλάξουν όλα, να φέρεις τα πάνω κάτω ή … να σου έρθουν τα πάνω κάτω και η στιγμή να γίνει η αφορμή για την αλλαγή που ψάχνεις ή έψαχνες…

Πρόσφατα λοιπόν χάσαμε την γιαγιά μου. Έζησα τον Γολγοθά της 3 μήνες τώρα κάθε μέρα από κοντά. Όχι δεν θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί ΔΕΝ θέλω να θυμάμαι την πρόσφατη εικόνα της… Θέλω να την έχω στο μυαλό μου όπως παλιά…

Με πείραξε πολύ, με πονάει… Ήταν η αγαπημένη μου γιαγιά… Η γιαγιάκα μου!

Αυτός ο πόνος ίσως ήρθε την κατάλληλη στιγμή για να κάνω το μεγάλο «μπαμ». Αισθάνομαι σαν να μου έχει περάσει κάποιος μία θηλιά στο λαιμό και μου τη σφίγγει. Γέμισα μέσα μου παράπονα, κούραση, θυμό, θλίψη… Έκλαψα σιωπηλά αμέτρητες φορές, ούτε και αυτό δεν ευχαριστήθηκα… Να κλάψω δυνατά, να με ακούσω, να ξεσπάσω όπως γούσταρα, γιατί αυτό ήθελα. Να κλάψω δυνατά σαν μωρό παιδί!

Δεν είχα και δεν έχω ανάγκη από χάδια, αγκαλιές, λόγια παρηγοριάς και κατανόησης, έχω ανάγκη εμένα, έχω ανάγκη να αναπνεύσω. Να πάρω βαθιές ανάσες, να κοιτάξω μπροστά, να πάρω λίγα στη βαλίτσα μου από τα παλιά, όμορφες αναμνήσεις και να την αφήσω άδεια σχεδόν για να τη γεμίσω με όσα θα βρω στο δρόμο μου… Μπροστά όμως, όχι εδώ!

eleanna oopsblogara

Πήρα αποφάσεις μεγάλες και αποφάσισα να αλλάξω τις ηλίθιες συνήθειες μου. Βλέπεις ανήκω σε εκείνους που τα προβλήματα των άλλων γίνονται και δικά μου και σκάω μαζί τους. Δεν κοιτάζω τα δικά μου που έφτασαν να ξεχειλίζουν, στριμώχνω και των άλλων! Θα μου πεις κακό είναι; Τόσο κακό είναι να νοιάζεσαι για τους γύρω σου;

Ναι είναι! Άλλο να νοιάζεσαι και άλλο να σκας!

Όχι, δεν θέλω να κοιτάξω την πάρτη μου! Η ζωή δεν έχει κανένα απολύτως νόημα αν δεν τη μοιράζεσαι! Θέλω να προσλάβω «μπάτλερ» στη ζωή μου και να σκανάρει τί μπαίνει και τί βγαίνει στη ζωή μου. Κυρίως τί μπαίνει έτσι, με τσαμπουκά ή από δική μου χαζομάρα. Ό,τι ΔΕΝ με αφορά το πέταξα έξω στο νέο μου ταξίδι, η βαλίτσα μου είναι ελαφριά και έτσι θέλω να μείνει. Σκοπεύω να τη γεμίσω με τα δικά ΜΟΥ σουβενίρ!

Τα δικά μου άλυτα προβλήματα, που άφησα σε μια γωνιά και έγιναν βουνό, τα δικά μου χαμόγελα, τις δικές μου στιγμές… Με φίλους, ξέγνοιαστα απογεύματα, θάλασσα, φρέσκο αέρα, ήλιο, χρώματα, μυρωδιές, αγκαλιές… Θέλω να τη γεμίσω με την οικογένεια μου που άφησα κάπου παραπέρα και χάθηκα τρέχοντας …

Σε αυτό το ταξίδι κάνω στροφή επιτόπου, πηδάω τη μάντρα και βλέπω έναν άλλο κόσμο… Αυτόν που έχασα και απλά καθόμουν και κοιτούσα τον γκρίζο τοίχο της μάντρας.

Όλα είναι όμορφα. Όλα, αλλά με μέτρο… Γιατί αν το χάσεις…. Χάθηκες!

Μάζεψα την απόσταση που έχασα, ήμουν τυχερή δεν ήταν και πολύ μεγάλη…

Καμιά φορά όλα αυτά τα όμορφα είναι καλύτερα να τα βλέπεις από απόσταση. Να βλέπεις, να μαθαίνεις, να ρίχνεις καμιά κλεφτή ματιά στις ζωές των άλλων, να ζυγώνεις μέχρι εκεί που πρέπει και να επιστρέφεις στη βάση σου, πίσω από τη μάντρα!

Κι αν βρεθεί κανείς στο δρόμο μου να με κατηγορήσει ή να μου βάλει την ταμπέλα του «Παρτάκια», τώρα δεν με νοιάζει. Ξέρω πως κάνω το σωστό και ίσως να είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που κάνω αυτό που πρέπει, ίσως να άργησα κιόλας… ίσως!

Κάποτε, πιτσιρίκα ήμουν, κοντά στα 16 και δεν θυμάμαι και ακριβώς τί είχε γίνει, μου είχε πει ο πατέρας μου :

«Μην κάτσεις να σε πατήσουν! Μην είσαι τόσο καλή γιατί στο τέλος θα σε πουν και μ@@@! Μην είσαι τόσο λυπησιάρα, κοίταζε λίγο και την Ελεάννα…»

Δεν έδωσα και πολύ σημασία, δεν έδωσα βασικά καθόλου σημασία! Ήταν πάνω από τις δυνάμεις μου να μη βοηθήσω όποιον με έχει ανάγκη!

Τώρα που κόντεψα να ΜΕ χάσω και μαζί να χάσω και όλα όσα έχτισα και έφτιαξα με κόπο, μου ήρθε κάπως βαρύ… Πού είμαι εγώ στη ζωή μου; Τί ρόλο έχω; Και η ζωή μου; Το παιδί μου; Ο άντρας μου;

Δεν θέλει και πολύ να σου γυρίσει το μάτι! Ένα κλικ είναι όλα! Ε, αυτό το κλικ έγινε μέσα μου! Σε μία στιγμή, σε κλάσματα δευτερολέπτων, τρομακτικά γρήγορα, με ιλιγγιώδη ταχύτητα!

Κράτα μόνο αυτό… Είναι καλό να παίρνεις αποστάσεις γενικά στη ζωή σου. Είναι καλύτερα να βλέπεις το τοπίο από ψηλά και όταν θέλεις και πρέπει να κατεβαίνεις μία βόλτα στην κοιλάδα…

Ποτέ δεν είναι αργά για να αλλάξεις όλα όσα σε πνίγουν! Κάθε μέρα, κάθε λεπτό σού δίνεται η ευκαιρία… Άρπαξε την!

 

 

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2010 και blogger από το 2011. Προσπαθώ πάντα να σκέφτομαι και να βλέπω τη ζωή από τη θετική και αισιόδοξη πλευρά της και να το μεταδίδω - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

8 Σχόλια

  1. Πάρα πολύ ωραίο και με βρίσκεις σύμφωνη !!! Καλή νέα σου αρχή!!!!!!

  2. Ελεάννα, καταλαβαίνω κάθε σου λέξη, κάθε συναίσθημα που μου βγάζεις από όσα γράφεις!
    Ένα κλικ είναι και όλα αλλάζουν… στο χέρι μας είναι να γίνουμε καλύτεροι από τον χθεσινό -χειρότερο- εαυτό μας και από όσα μας κάνει να μη ζούμε!

    Καλώς σε βρήκα!

    • Μαρία καλώς όρισες!
      Όλα ειναι μία στιγμή, ένα μικρό κλικ…

  3. Μερικές φορές ένα δυνατό χαστούκι μας κάνει να συνειδητοποιήσουμε πράγματα που ξέραμε, αλλά τα είχαμε καταχωνιασμένα κάπου μέσα μας. Νομίζω πως θα βρεις γρήγορα την ισορροπία ανάμεσα στις προτεραιότητες, στους άλλους και στον εαυτό σου και θα νιώθεις καλύτερα.
    Συλλυπητήρια για τη γιαγιά σου. Να νιώθεις τυχερή που την είχες τόσα χρόνια κοντά σου και πρόλαβε να δει το παιδάκι σου!

    Καλημέρα
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com

    • Ελένη μου σε ευχαριστώ πολύ. Ναι, κι εγώ νομίζω πως γρήγορα θα μπω στον ρυθμό που θέλω…

  4. Πόσο λυπηρό είναι που αυτό το κλικ γίνεται μόνο αν έρθει κάτι άσχημο; Ή συνήθως κάπου τότε… Πόσα άσχημα πρέπει να σου τύχουν για να το πάρεις απόφαση; Αυτά σκεφτόμουν όλο το καλοκαίρι και ήρθε ο Σεπτέμβρης και έκανα το κλικ. Μαζί σου Ελεάννα! Σαν να τα έγραψα εγώ…

    • Μάγδα ναι είναι λυοηρό αλλά ποτέ δεν είναι αργά ε; 🙂

Write A Comment

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Scroll Up Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org