Δύσκολο είναι να χωρέσουν δυο καρπούζια σε μια μασχάλη. Μπορείς να τα μοιράσεις στις δυο μασχάλες αλλά και πάλι δύσκολο θα είναι. Εύκολο είναι να κρατήσεις μόνο το ένα καρπούζι. Επίσης, δύσκολο είναι να είσαι παντού και πάντα, και ταυτόχρονα. Μπορείς να το προσπαθήσεις, αλλά είναι πολύ πιθανό να αποτύχεις. Εύκολο είναι να είσαι σε ένα σημείο, με όλο σου το είναι για όσο χρόνο χρειαστεί.

Δύσκολο είναι να θες να βάλεις ρύζι στην κατσαρόλα ενώ την ίδια στιγμή ένα μικρό χεράκι κρατάει ένα στυλό και ζωγραφίζει τον τοίχο – τον ίδιο τοίχο που βάφτηκε μόλις ένα μήνα πριν… Το ρύζι, το βλέπεις με τα μάτια του μυαλού σου ολοζώντανα, σαν ταινία μπροστά σου, σου πέφτει από τα χέρια ενώ προσπαθείς να αρπάξεις το στυλό. Και ναι, πράγματι σου πέφτει. Και το στυλό έχει ζωγραφίσει ήδη τον τοίχο. Αυτόν τον τοίχο που δεν είναι δικός σου για να πεις “δεν έγινε και τίποτα…”.

Δύσκολο είναι να σιδερώνεις, να καθαρίζεις, να μαγειρεύεις και σε λίγα λεπτά τα σιδερωμένα να είναι ανακατεμένα γιατί τα παιδιά τρέχουν και δεν τα είδαν, γιατί το πιάτο με τις φακές έπεσε ενώ ο μικρός χόρευε πάνω στην καρέκλα, να πετάς το φαγητό που χάλασε γιατί αρνήθηκαν να φάνε. Εύκολο είναι να τα διώξεις απ’ το δωμάτιο, να καθαρίσουν μόνα τους αυτό που λέρωσαν, να μην φάνε κάτι άλλο αντί γι’ αυτό που υπάρχει ήδη. Εύκολο επίσης είναι να αφήσεις το σιδέρωμα και να τρέξεις κι εσύ μαζί τους, να ανέβεις κι εσύ στην καρέκλα και να χορέψεις, να μαγειρέψεις μαζί τους το φαγητό που θέλουν.

via

Δύσκολο είναι να προσπαθείς να χωρίσεις ένα παιχνίδι στη μέση. Και να προσπαθείς να παρηγορήσεις ένα παιδάκι που κλαίει γιατί δεν καταλαβαίνει τί σημαίνει “δικό μου” και “δικό σου”. Κι ένα άλλο παιδάκι που κλαίει γιατί βαρέθηκε να μην έχει ιδιωτικό χώρο και χρόνο.

Δύσκολο είναι να προσπαθείς να μιλήσεις σ’ ένα παιδί που έχει νεύρα ή κούραση και ξεσπάει, και σου πετάει πράγματα, σε κλωτσάει, σε φτύνει. Εσένα, που τα έκανες όλα στην άκρη και υπάρχεις γι’ αυτό το παιδί. Εύκολο είναι να βάλεις τις φωνές, να γυρίσεις την πλάτη, να χώσεις το πρόσωπό σου σ’ ένα μαξιλάρι και να ουρλιάξεις… ή απλώς να ουρλιάξεις, χωρίς το μαξιλάρι…, γιατί δεν αντέχεις άλλο τις τσιρίδες, τη γκρίνια και τις φωνές, και νιώθεις το εγκεφαλικό να σου χτυπάει την πόρτα, κι έχεις ανάγκη να πιαστείς από κάπου εκείνη την ώρα για να μη γίνεις κι εσύ ένα παιδί.

via

Εύκολο είναι να μεγαλώνεις ένα παιδί. Να του δίνεις όλη σου τη στοργή, την αγάπη, την υπομονή, τη φροντίδα, την κατανόηση. Εύκολο δεν είναι, αλλά το μαθαίνει κανείς αν πραγματικά θέλει, να καταλαβαίνει τί λέει το παιδί και όχι απλά να το ακούει. Δύσκολο είναι όταν έρχεται ένα δεύτερο παιδί και ανατρέπονται όλα τα δεδομένα. Εύκολο είναι να αρχίσεις να μαθαίνεις ξανά, σαν να μην ήξερες τίποτα πριν.

Δύσκολο είναι να ξυπνάς και να νιώθεις κουρασμένη πριν ανοίξεις τα μάτια σου. Δύσκολο είναι να πάρεις την απόφαση που ξέρεις ότι θα σε φορτώσει με παραπάνω κόπο και καυγάδες ίσως. Αλλά την παίρνεις. Γιατί η δικιά σου δυσκολία μπορεί να κάνει τη ζωή του παιδιού καλύτερη.
Μπορεί… ίσως… τόσες αποφάσεις και επιλογές.

Πολλές φορές το εύκολο ήταν πιο απλό… αλλά σε κάθε εύκολη επιλογή οι καθρέφτες απέναντι είναι αμείλικτοι. Και φωνάζουν όπως εσύ, ουρλιάζουν όπως εσύ, μιλάνε όπως εσύ. Κι αν αυτό που βλέπεις δεν σ’ αρέσει, άνοιξε τα χέρια σου σε μια αγκαλιά, κι άλλαξέ το.

via

Τόσα δύσκολα κι άλλα τόσα εύκολα. Και κάθε μέρα καινούριος αγώνας να κρατηθείς γερά από τις αποφάσεις σου. Γιατί υπάρχουν και οι άλλες μέρες, εκείνες που δεν υπάρχει δύσκολο και εύκολο. Υπάρχουν μόνο τα μάτια τους που σε κοιτάζουν με λατρεία, και τα χαμόγελά τους. Και στη ζυγαριά του δύσκολου και του εύκολου, αυτά τα μάτια και τα χαμόγελα θα βαραίνουν πάντα περισσότερο.

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

16 Σχόλια

  1. ετσι ακριβως Μαρακι μου.. Ποσο δικιο εχεις.. Να κανουμε τα δυσκολα ευκολα.. και να ειμαστε καλα.. φιλια

    • Έτσι Ελπίδα μου… μόνο αυτό μένει στο τέλος της μέρας. Φιλάκια και στους δυο σας!

  2. Ευχαριστούμε Μαρία μου για την οπτική με την οποία αγγίζεις το θέμα. Πόσο κουράγιο και θάρρος μας δίνει όταν αυτα που νιώθουμε, αυτά που σκεφτόμαστε τα νιώθει και τα σκέφτεται και κάποιος άλλος.

  3. με συνεπήρε ο λόγος σου..ένας θεός ξέρει πόσο γρήγορα το διάβασα..και πόσο ήθελα να πάω παρακάτω..είμαι μαζί σου..έχουμε τα ίδια συναισθήματα..τις ίδιες ανησυχίες..πολύ δύσκολο να μεγαλώνεις δυο παιδιά μαζί..χαίρομαι που βρίσκω αλληλεγγύη σε άτομα που δεν γνωρίζω αυτοπροσώπως…

  4. Είναι αλήθεια Μαρία μου ότι οι δυσκολίες δεν είναι λίγες στη μητρότητα αλλά αλλά είναι και εκείνες οι στιγμές που την κάνουν να αξίζει τον κόπο!
    Πολύ ωραία η ανάρτηση σου!

  5. Από τις καλύτερες αναρτήσεις που έχω διαβάσει τελευταία…Πόσο δίκιο έχεις βρε Μαράκι μου…Πόσο αληθινή είσαι! Σου στέλνω μία μεγάααααααααλη αγκαλιά!!! Φιλάκια κοριτσάκι μου!!!

  6. Δύσκολα αλλά όχι ακατόρθωτα. Με δύναμη και πολύ αγάπη και σεβασμό για αυτό που είμαστε και είναι νομίζω ότι όλα μπορούν να γίνουν. Καλημέρα Μαρί μου. Υπέροχο το κείμενό σου. Κάλη

  7. Τι υπέροχη ανάρτηση! Είναι τόσο υπέροχη η ειλικρίνεια με την οποία γράφεις..σπάνιο στις μέρες μας…και πολύτιμο!

  8. ..Όπως τα λες…Δύσκολο είναι κάποιες μέρες …..και βγαίνουν όλα αυτά τα συναισθήματα..
    .αλλά είναι και εκείνες.. οι άλλες μέρες ..και στιγμές που σου αποδεικνύουν περίτρανα
    ότι αξίζει τον κόπο!! ..και δε θα άλλαζες τελικά την ζωή σου με τίποτα!!

  9. HappyMum Angie Reply

    Κρατάω αυτό:
    Δύσκολο είναι όταν έρχεται ένα δεύτερο παιδί και ανατρέπονται όλα τα δεδομένα. Εύκολο είναι να αρχίσεις να μαθαίνεις ξανά, σαν να μην ήξερες τίποτα πριν.
    Το βάζω καλά στο μυαλό μου και ελπίζω να μην το ξεχνάω..!

  10. Πόσα εύκολα κάναμε δύσκολα και το αντίθετο, ή για να μιλήσω για τον εαυτό μου “έκανα”, όλα αυτά τα χρόνια που μαθαίνω να είμαι μαμά. Γιατί προσπαθώ να μάθω, και κάθε φορά που ξεκλειδώνω μια πίστα, περνάω σε δυσκολότερη. Τώρα είμαι μαμά εφήβων και νομίζω πως είναι από τις πιο δύσκολες πίστες – ε, όσο ανεβαίνεις, τόσο δυσκολεύει το παιχνίδι!

    Καλημέρα και σημασία έχει να προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτερες αλλά και οι αποτυχίες και οι δυσκολίες, μέσα στο παιχνίδι είναι!
    Ελένη
    https://myfortysomethingworld.wordpress.com/

    • maria Reply

      Αυτές οι πίστες είναι μεγάλο δράμα Ελένη μου, κι όσο προχωράμε τόσο πιο έντονα το διαπιστώνω! Εσύ που είσαι σε άλλο level δώσε μας κανένα tip για να έχουμε όσο το δυνατόν πιο αναίμακτο ταξίδι!

Write A Comment

Scroll Up
1 Shares
Share1
Pin
Tweet
+1
Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org