Από πέρυσι προσπαθώ να «χαράξω» στον Κωνσταντίνο μία σωστή κατεύθυνση ως προς τον τρόπο που πρέπει να διαβάζει. Αν και νήπιο, είχε κάποιες εργασίες και από την αρχή πήραμε δικό του γραφείο.
Φέτος είναι στην πρώτη δημοτικού και ήδη έχει κάποια εμπειρία όσον αφορά την διαδικασία διαβάσματος.

Προσπάθησα να του εξηγήσω από την αρχή πως δεν είμαι «η κακή μαμά» που θέλει να διαβάζει μόνος του στο δωμάτιο του, αλλά πως θέλω μεγαλώνοντας να είναι ένα παιδί ανεξάρτητο και να μπορώ να του έχω εμπιστοσύνη. Ήδη από μικρότερη ηλικία του έδινα τροφή για σκέψη, για να ανεξαρτητοποιηθεί, και σήμερα στα 6 του χρόνια δεν με έχει ανάγκη στα περισσότερα πράγματα που αφορούν την καθημερινότητα του.

oopsblogara-tipsΔεν θέλω την ησυχία μου ούτε και να τον «ξεφορτωθώ».

Θέλω όταν θα έρθει η ώρα να ζήσει μόνος του, να μπορεί να το κάνει!

Η μελέτη στο σπίτι, είτε είναι πρωτάκι είτε σε μεγαλύτερη τάξη, σίγουρα δεν είναι ότι πιο εύκολο. Κάθε τάξη κρύβει κάτι άγνωστο και απαιτεί την υπομονή και την κατανόηση μας ως γονείς. Μέχρι τώρα δεν έχω υψώσει τον τόνο της φωνής μου. Δεν έχει χρειαστεί και ΔΕΝ έχω σκοπό να το κάνω ποτέ!

Θέλω να μελετάει μόνος του, να σκέφτεται μόνος του στον δικό του χώρο, χωρίς να πρέπει να είμαι εκεί δίπλα του για να του δείχνω και να τον καθοδηγώ. Όχι γιατί δεν θέλω, αλλά γιατί πρέπει να το κάνει μόνος του.

Αυτή είναι μία δική του υποχρέωση. Ξέρει φυσικά πως αν χρειαστεί θα σταθώ δίπλα του να του εξηγήσω κάθε απορία του, και δύο, και τρεις και δέκα φορές. Θα τον επιβραβεύσω για τα ωραία γράμματα του, θα νιώσω περήφανη που τα καταφέρνει χωρίς εμένα!

Ήθελα από την αρχή να μη γίνω η πιεστική μαμά που φωνάζει για το διάβασμα, για να σβήσει μία πρόταση ή γιατί χαζεύει… Ήθελα απλά να καταλάβει και εκείνος τί σημαίνει το σχολείο. Πως αν διαβάζει σωστά θα είναι πάντα προς όφελος του. Πως κάθε τάξη θα τον γεμίζει εφόδια για να προχωράει παρακάτω.

Του έδειξα εμπιστοσύνη από την πρώτη ημέρα.

Επιστρέφοντας στο σπίτι τον ρώτησα πως ήταν η μέρα του στο σχολείο και τί έχουν για μελέτη. Ό,τι μου είπε, αυτά και διάβασε. Με ρώτησε αν θέλω να τσεκάρω την τσάντα του να δω αν λέει αλήθεια και δεν το έκανα.

Πολύ γλυκά του απάντησα πως του έχω εμπιστοσύνη και δεν χρειάζεται να τσεκάρω. (Την τσάντα του φυσικά την άνοιξα, και την ανοίγω με τρόπο διακριτικό καθημερινά, με την πρόφαση πως θέλω να δω τα «Μπράβο» της δασκάλας και τις όμορφες σφραγίδες και τα αυτοκόλλητα του.)  Έτσι παίρνει και εκείνος χαρά που μου δείχνει πόσα «Μπράβο» πήρε αλλά και τί καινούργιο έμαθαν, αλλά κι εγώ τσεκάρω πως είμαστε σε καλό δρόμο αμοιβαίας εμπιστοσύνης και συνέπειας όσον αφορά τη μελέτη του.

Τί δεν κάνω

Συζητώντας με την δασκάλα του κατάλαβα πως είμαστε μια χαρά. Το ίδιο και ο μικρός μαθητής μου.
Ξέρει καλά πως μπορεί να μην κάθομαι δίπλα του, είμαι όμως παρούσα σε κάθε δυσκολία ή απορία του. Επίσης, ΔΕΝ τον επιβραβεύω με λιχουδιές, παιχνίδια έκπληξη, βόλτες κλπ επειδή τελείωσε για παράδειγμα την μελέτη του, την αντιγραφή του ή γιατί έκανε ωραία γράμματα. Θεωρώ ότι πρέπει να καταλάβει πως η μελέτη στο σπίτι είναι υποχρέωση του. Ένα «Μπράβο που τα κατάφερες», ένα φιλί και μία αγκαλιά περηφάνιας είναι αρκετά για να καταλάβει πως τα πήγε περίφημα.

Το θέμα είναι να συνειδητοποιήσει πως δεν μελετάμε για να πάρουμε σοκολάτα ή για να αποκτήσουμε ένα νέο παιχνίδι, αλλά γιατί η μελέτη και ό,τι αφορά στο σχολείο είναι μέσα στις καθημερινές υποχρεώσεις του. Για παράδειγμα, στο Tae Kwon Do δεν του έδωσα ποτέ σοκολάτα για να πάει στο μάθημα, ούτε όταν παίρνει ζώνες του αγοράζω παιχνιδάκι έκπληξη! Στις προπονήσεις δεν είμαι εκεί αλλά δεν χάνω ποτέ τον αγώνα του και την απονομή της ζώνης!

Μέχρι στιγμής τα πηγαίνει εξαιρετικά. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι πως έχει καταλάβει απόλυτα όλα όσα του έχω εξηγήσει. Η καθημερινή μελέτη στο σπίτι γίνεται ευχάριστα, κυρίως από τη δική του πλευρά! Γιατί ουσιαστικά η δική του πλευρά με νοιάζει!

Το αποτέλεσμα

Μου αρέσει επίσης που δείχνει ειλικρινές ενδιαφέρον για το σχολείο και δείγματα «αγάπης». Φυσικά, παίζει μεγάλο ρόλο και το ότι όλοι οι γονείς συνεργαζόμαστε με την δασκάλα. Έχει χαράξει μια ανάλογη πορεία από την αρχή και βλέπεις όλα τα μικρά το πρωί με ένα τεράστιο χαμόγελο, να περιμένουν να χτυπήσει το κουδούνι για να πάνε γρήγορα στην τάξη τους! Αυτό και μόνο μου φτάνει!

Μα όλο το θέμα αυτό δεν είναι; Αν κάτι το πάρεις με στραβό μάτι από την αρχή, δεν θα το θέλεις και στη συνέχεια. Αν το αγαπήσεις από την αρχή και σε βοηθήσουν να το γνωρίσεις καλύτερα, στη συνέχεια δείχνεις μεγαλύτερο ενδιαφέρον!

Δεν θέλω να μη σηκώνει κεφάλι από τα βιβλία…! Θέλω όμως να έχει μία άνεση στο διάβασμα. Να προσέχει στην τάξη ώστε να καταλαβαίνει και να μπορεί να διαβάζει στο σπίτι. Χωρίς γκρίνια και χωρίς δική μου πίεση. Μετά ο χρόνος που θα του μένει θα είναι πάντα προς όφελος του.
Αυτό ευτυχώς το έχει καταλάβει, και έτσι μάλλον θα μπορέσει να μάθει και κιθάρα φέτος που τόσο πολύ ήθελε 😉

Εσείς πώς το αντιμετωπίζετε το διάβασμα στο σπίτι;

Κράτα το

Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2010 και blogger από το 2011. Προσπαθώ πάντα να σκέφτομαι και να βλέπω τη ζωή από τη θετική και αισιόδοξη πλευρά της και να το μεταδίδω - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

2 Σχόλια

  1. Με αυτόν τον τρόπο που περιγράφεις! Νομίζω πως είναι ότι καλύτερο μπορεί να κάνει ένας γονιός για το παιδί του. Με έμφαση στην ανάληψη της ευθύνης για κάτι που είναι ολότελα δικό του!

    • Μάγδα χαίρομαι πργματικά που το βλέπεις από την ίδια οπτική γωνία! Νομίζω πως αυτό είναι σωστό για να του δώσω τα σωστα εφόδια αλλά και να πάρει τα σωστα εφόδια για να πάει μπροστά! 😉

Write A Comment

Pin It Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org