Πρόσφατα διάβασα πάλι το post που είχα γράψει όταν άλλαξε ο χρόνος προσπαθώντας να δω τί κατάφερα σ΄αυτή τη χρονιά. Και στάθηκα στον καθρέφτη ικανοποιημένη με το αποτέλεσμα. Απομάκρυνα αρκετό κόσμο που δεν με ωφελούσε καθόλου, το αντίθετο μάλιστα, ήταν βαρίδι στα πόδια μου, με γέμιζε με ενοχές και ανεκπλήρωτες επιθυμίες, πλασματικές εικόνες για το ποιά θέλω να είμαι. Κι αναρωτήθηκα… όταν οι άνθρωποι είναι τόσο τοξικοί που διώχνουν τους άλλους από κοντά τους, το καταλαβαίνουν ποτέ; Κι αν το καταλάβουν, αλλάζουν;

Έχεις κάποιον κοντά σου που συνειδητά ή όχι, σκορπάει τριγύρω του αυτή την άρρωστη σκόνη που ποτίζει τα πάντα. Σίγουρα θα έχεις γνωρίσει τέτοια άτομα. Άτομα που νιώθεις ότι σε “στραγγίζουν”, συναισθηματικά βαμπίρ. Που προσπαθούσες να τους κρατάς ευχαριστημένους πάντα αλλά ποτέ δεν το πετύχαινες ακριβώς. Που σε έκαναν να αμφιβάλλεις με τη δουλικότητά τους, τα χαμόγελα και την κλάψα. Δεν έφταιγαν ποτέ εκείνοι, πάντα οι άλλοι. Εσύ, εν προκειμένω ίσως, που ήσουν “πολύ ευαίσθητη/ος”, “αντιδρούσες με το παραμικρό”, που “παρεξηγούσες τα πάντα”. Κι ας έψαχνες εσύ να βρεις τί δεν πάει καλά…

oopsblogara-jealous-heart

Κατάλαβες ή θες και παραδείγματα; Οκ, ας πούμε ότι αγόραζες κάτι καινούριο, οτιδήποτε. Ο τοξικός άνθρωπος δίπλα σου θα σου ευχόταν μεν να το χαρείς, αλλά η ζηλοφθονία του δεν θα αργούσε να φανεί, και όχι πάντα μπροστά σου. Και γιατί/πώς αυτή κι όχι εγώ;;; Ή μπορεί τα πάντα να είναι συνεχώς δραματικά, ακόμη και τα απλούστερα γεγονότα να τα βιώνει στον υπερθετικό βαθμό.

Δεν φταίει πάντα ο τοξικός άνθρωπος για τη συμπεριφορά του όμως. Συχνά μπορεί να κουβαλάει ένα τόσο μεγάλο τραύμα που δεν τον αφήνει να χαρεί με τους άλλους. Και υποσυνείδητα κάνει ό,τι μπορεί για να είναι και οι γύρω του το ίδιο δυστυχισμένοι. Η ελάχιστη χαρά του πρέπει να γίνει τεράστια για να καλύψει τα κενά του και η μικρότερη λύπη γιγαντώνεται.

Όταν πιάσεις τον εαυτό σου λοιπόν να μην θέλεις πια να είσαι κοντά σε κάποιον, μπορεί να είναι γιατί μπούχτισες από τη συμπεριφορά αυτή. Το γιατί την ανεχόσουν είναι άλλο θέμα, θέλει πολλή ψυχανάλυση, κι εγώ ψυχολόγος δεν είμαι. Νομίζω λοιπόν ότι αυτοί οι άνθρωποι, αν δεν καταφέρουν να “πετάξουν” το σαράκι που τους “τρώει” από μέσα, όχι, δεν αλλάζουν. Γιατί πολύ απλά, δεν καταλαβαίνουν πόσο δηλητήριο κουβαλούν…

Και φέτος λοιπόν, μου εύχομαι να καταφέρω να απέχω συστηματικά από τέτοια βαμπίρ (ο όρος δεν είναι δικός μου, γκούγκλαρέ το να δεις). Κι εύχομαι επίσης να καταφέρω να κρατήσω και τους αγαπημένους μου όσο γίνεται πιο προφυλαγμένους από τέτοιες συναναστροφές…

Και εις άλλα με υγεία.

 

 

Ακολουθήστε μας σε Facebook, Instagram και Twitter για να μαθαίνετε όλα τα νέα μας.
Author

Creator & Owner of © OopsBlogara Μαμά από το 2009 και blogger από το 2011, σε μια διαρκή αναζήτηση για το καλύτερο - Email: contact@oopsblogara.gr - All Rights Reserved.

4 Σχόλια

  1. Eleftheria Bogioglou Reply

    Έχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν μια περίεργη φοβία, φοβούνται την ευτυχία, τόσο τη δική τους όσο και των γύρω τους, προφανώς από κάποιο τραύμα όπως λες κι εσύ. Ένα τραύμα που τους έχει νεκρώσει συναισθηματικά.

    • Δεν είναι τόσο κρίμα; Να είναι τόσο απλό να κλείσεις το διακόπτη και να νιώσεις χαρά με τη χαρά των άλλων και να μην το κάνεις…

  2. Τοξικοί άνθρωποι υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα γύρω μας και θα έχουν τον χώρο που εμείς τους δίνουμε .. είτε πολύ.. είτε λίγο.. είτε καθόλου!
    Φιλί 🙂

    • Ξέρεις, για κάποιο διάστημα μπορεί και να πέσεις στην παγίδα και να δώσεις χώρο. Το θέμα είναι να καταφέρεις να τον πάρεις πάλι πίσω.

Write A Comment

Scroll Up
5 Shares
Share5
Pin
Tweet
+1
Wordpress Copy paste blocker plugin powered by http://jaspreetchahal.org